سینا فتوت
روزنامه‌نگار ورزشی
مراکش در یک بازی پر تب و تاب و شورانگیز موفق شد اسپانیای مدعی را کنار زده و راهی مرحله یک‌چهارم شود. افتخاری بس بزرگ و سترگ که تاریخ را در فوتبال مغرب ورق زد و تیم هیجان‌انگیز 2022 را یگانه کرد. آنها تا به امروز چنین دستاورد بزرگی را در فوتبال خود نداشته‌اند. مراکش پیش از این نیز در سال ۱۹۸۶ موفق به حضور در مرحله یک‌هشتم نهایی شده بود اما مغلوب تیم ملی فوتبال آلمان غربی شد ولی این بار تیم شایسته ولید الرکراکی طلسم را شکست و با کنار زدن ماتادورها به یک‌چهارم رسید.
این چهارمین حضور قاره سیاه در این مرحله از جام جهانی است. شیرهای اطلس همچنین چهارمین تیم آفریقایی هستند که گام به مرحله یک‌چهارم نهایی خواهند گذاشت. پیش از این کامرون در جام جهانی ۱۹۹۰، سنگال در جام جهانی ۲۰۰۲ و غنا در جام جهانی ۲۰۱۰، موفق به حضور در یک‌چهارم نهایی شده بودند اما مراکش به این قانع نیست. آنها می‌خواهند به پیشروی ادامه دهند تا نخستین تیم قاره سیاه باشند که به مرحله بعدی می‌رسد. دستاوردی باشکوه که هیچ آفریقایی تا به حال به آن نرسیده.  شیرهای اطلس طعمه تازه می‌خواهند. پرتغال می‌تواند یک طعمه لذیذ در مسیر تاریخ‌سازی باشد.

 

سعید آقایی
روزنامه‌نگار ورزشی
این یک نمایش قهرمانانه بود. یک پرفورمنس زیبا و هیجان انگیز که همه را به وجد آورد تا به احترام مغربی‌ها کلاه از سر بردارند. کشوری در حوالی تنگه جبل‌الطارق که با اسپانیا قرابت دارد و سرانجام در یک عرصه جهانی انتقام خود را از ماتادورها گرفت. آنها بیش از یک قرن پیش در جنگ نابرابر تطوان با همسایه اروپایی نزدیک به 6 هزار کشته دادند و دست آخر سلطه اسپانیا بر سئوتا و ملیلیه را پذیرفتند. اتفاقی که یک ناکامی تاریخی برای مغربی‌ها محسوب می‌شد که در طول تاریخ بر گرده آنها سنگینی می‌کرد.
آنها سال‌های سال اسپانیا را به چشم یک کشور اشغالگر می‌نگریستند که تکه‌ای از خاک این کشور را تصاحب کرده. آنچه در طول سالیان طولانی هرگز زیر غبار نسیان فراموش نشد و داغی بود که همیشه تازه ماند. در فرهنگ مراکش از جنگ تطوان به‌عنوان یک نقطه عطف تاریخی یاد می‌کنند که حتی غرامت صد میلیون پزوتایی نیز اندکی از آلام این شکست را برای کشور عشاق‌پیشه آفریقا نکاسته. اما این بار فوتبال دوباره استعاره‌ای از زندگی شد. آنجا که در یک مبارزه تمام عیار در اجوکیشن سیتی مراکش کوچک انتقام 150 ساله را به بهترین شکل از اسپانیای بزرگ گرفت تا تمامی حساب‌های قبلی را با همسایه اشغالگر یکجا تسویه کند. این انتقام بی‌تردید بهترین کیفیت ممکن را داشت؛ انتقامی به سبک بین‌المللی که همه دنیا آن را دیدند و بابتش مغربی‌ها را تحسین کردند؛ یک تسویه حساب بدون خونریزی و بدون هزینه؛ تسویه حساب با پیرنگی عاشقانه و دوست داشتنی. عشق بازی در میانه یک مستطیل سبز که چشم‌ها را به خود خیره کرد تا این بار کازابلانکا را در قلب دوحه به نظاره بنشینیم.
کنایه‌آمیز اینکه نقش اول این نمایش یک اسپانیایی بود. یاسین بونو مرد شماره 1 مراکشی‌ها که نقش اول نمایش انتقام بود و با یک نقش آفرینی تمام عیار اسپانیا را کشت. ستاره‌ای که تمام سال‌های اخیر در اسپانیا بیتوته کرده و در این سرزمین نام خود را پرآوازه ساخته. ستاره‌ای که یک دور کامل در اسپانیا و لالیگا زده؛ از اتلتیکو مادرید تا ساراگوسا گرفته تا خیرونا و حالا سویا. یک غریبه آشنا برای اسپانیایی‌ها که 120 دقیقه تمام برابر ماتادورها ایستادگی کرد و دست آخر این نمایش متهورانه و زیبا را با تردستی در قمار پنالتی‌ها کامل نمود تا اسپانیا را با دستهایش از جام بیرون کند. یاسین بونو حالا قهرمان اول مراکش است. مردی که در نقش یک ژنرال پرچمدار نمایش انتقام بود تا کشورش بعد از 150 سال تمامی حساب‌های کهنه قدیمی را یکجا با همسایه شمالی صاف کند. مراکشی‌ها حالا خوشحال‌ترین مردمان روی زمین هستند؛ کشوری که انتقام را به زیباترین شکل ممکن تعریف کرد؛ عاشقانه‌ای در مستطیل سبز. کازابلانکا به وقت دوحه.

سنجاق الرکراکی  به آسمان

آیسان سعیدی
روزنامه‌نگار ورزشی
یک سال قبل وقتی وحید هلیلهودزیچ سرمربی وقت مراکش با وجود کارنامه قابل قبول روی نیمکت مراکش کنار رفت و ولید الرکراکی کم نام و نشان روی نیمکت مغربی‌ها نشست، هیچکس تصور نمی‌کرد که الرکراکی بتواند کلونی پرحاشیه و از هم گسیخته مغربی‌ها را بدل به یک تیم متحد کند. الرکراکی از آن دست مراکشی‌هایی بود که در قلب اروپا و فرانسه به دنیا آمده بود اما سال‌ها پیراهن تیم ملی مراکش را بر تن کرد. با وجود این رزومه لاغر و بدون دستاورد او برای نشستن روی نیمکت مراکش بسیار ناچیز بود اما فدراسیون فوتبال این کشور ترجیح داد تا الرکراکی جای هلیلهودزیچ سرشانس را بگیرد که در سرشاخ دائمی با ستاره‌های بزرگ مراکش نظیر حکیم زیاش قرار داشت. مهم‌ترین برنامه الرکراکی در مغرب در فاصله کوتاه تا جام جهانی بازگرداندن اتحاد و تیم‌سازی بود که با بازگشت ستاره‌های مغضوبی چون زیاچ انجام شد.
مغرب با الرکراکی ابتدا در گروهی که بلژیک پرستاره و کرواسی نایب قهرمان جهان حضور داشتند، با 7 امتیاز به‌عنوان صدرنشین صعود کرد و سپس در یک نمایش قهرمانانه برابر اسپانیای مدعی در یک‌هشتم پیروز شد تا با شایستگی گام به مرحله بعد بگذارد. الرکراکی حالا قهرمان مراکش است؛ مردی که از هیچ برای مغربی‌ها همه چیز ساخت. پرتاب سرمربی موفق و بی‌ادعای مراکش به آسمان پاداش کوچکی برای مردی بود که بدون هیاهو از مراکش یک تیم مهارناپذیر ساخت؛ یک قدردانی حقیقی از یک قهرمان واقعی. ولید تا همین جای کار هم مأموریت خود را به نحو احسن انجام داده اما مغربی‌ها حالا از او می‌خواهند تاریخ را ورق بزند؛ یک مأموریت بزرگ و دشوار.
 

هومن جعفری
روزنامه‌نگار ورزشی
هنوز یاد آن روز می‌افتم که کامرون با سوییس بازی داشت و یک-‌هیچ باخت. با همسرم رفته بودیم بیرون برای ناهار. تنها روز تعطیل بود و فرصتی برای فرار از زندگی. تلویزیون روشن بود. کامرون یک گل عقب بود. دو تایمان دعا می‌کردیم کامرونی‌ها گل بزنند. پیش دلمان می‌گفتیم: این بندگان خدا مگر در زندگی‌شان چقدر شادی و حال خوب دارند؟ حیف است حذف شوند. حداقل مردم‌شان کمی شادتر شوند.
خب نشد! دعای وقت ناهار ما به جایی نرسید اما برای تک تک بازی آفریقایی‌ها چنین حسی داشتم. برد شکم سیرهای اروپایی چه سودی داشت؟ حتی برد کره و ژاپن اینقدر حال نداد. شکم‌شان سیر است. دنیا را همه رقمه فتح کرده‌اند. یک بخش از فوتبال باید برای فقیرپاپتی‌ها باشد که روحیه‌ای بگیرند، حالشان خوب شود، بعد از قرنی یک مقدار بدبختی یادشان برود.
دو تیم که از آفریقا بالا رفتند، حالم کمی بهتر شد. یکی سنگال و دومی مراکش. سنگال زورش به انگلیس نرسید اما مراکش چه سری از اسپانیا برید! حالا آنها به یک‌چهارم نهایی راه پیدا کرده‌اند و باید با پرتغال بازی کنند. من دلم برای مراکشی‌ها شاد است. حالا درست است وضعشان از عمده کشورهای آفریقایی بهتر است ولی ده و روستا و شهر کوچک زیاد دارند. زمین خاکی هم دارند و بچه‌هایی که از صبح تا شب توی خیابان فوتبال بازی می‌کنند. من دلم برای شادی آنها شاد است. من دلم برای این شاد است که بعد از چنین درخشی، چقدر حال مردمان‌شان بهتر می‌شود. من هیچ وقت مراکش نرفته‌ام. ایرادی دارد برایشان خوشحال شوم؟
بین همه تیم‌هایی که به این مرحله رسیده‌اند من دلم با آنهاست. می‌دانم شاید شانسی برای بالاتر رفتن نداشته باشند اما مگر برایم فرقی دارد؟

محسن ذاکری
خبرنگار ورزشی
چرا مراکش به دور یک‌چهارم نهایی مسابقات جام جهانی صعود کرد؟ آنها چه رازی دارند؟ چه اتفاقی رخ داده که آنها به این مرحله صعود کرده‌اند در حالی که نباید این اتفاق برایشان رخ می‌داد! آنها در آستانه شروع جام جهانی سرمربی نامدار خود هلیلهودزیج را برکنار کردند و با یک مربی بومی وارد این مسابقات شدند.
کمتر کسی برای آنها شانسی قائل بود چرا که در گروه دشواری قرار داشتند که کرواسی و بلژیک برای خودشان بلیت‌های صعود را رزرو کرده بودند. مراکش در بازی اول کرواسی را متوقف کرد، در بازی دوم چک محکمی به گوش بلژیک زد و در بازی سوم هم کانادا را از پیش رو برداشت! کمتر کسی فکر می‌کرد بلژیک از این گروه حذف شود و کمتر کسی حتی تصور می‌کرد مراکش صدرنشین این گروه شود اما شد!
آنها چیزی متفاوت دارند. اسپانیا را 90 دقیقه مهار کردند و در پنالتی از سد این تیم هم گذشتند. شاید دعای خیر پدر و مادرهایشان کمک‌شان می‌کند چون سرمربی عاقل تیم والدین را به قطر برده. آنها در ورزشگاه هستند تا بازیکن‌ها یادشان بیاید برای چه چیزی به میدان می‌روند...
 

ایمان گودرزی
خبرنگار ورزشی
اسپانیا به قهرمانی در جام جهانی 2022 امیدوار بود، اما آنها در همان مرحله‌ای که در سال 2018 حذف شده بودند، دقیقاً به همان شیوه و در ضربات پنالتی شکست خوردند و از جام کنار رفتند.  این بار لاروخا پس از 90 دقیقه بدون گل و سپس 120 دقیقه در ضربات پنالتی با نتیجه 3-صفر مغلوب مراکش شد. از روزی که لوئیز انریکه لیست نهایی تیم ملی را برای جام جهانی اعلام کرد، انتقادات زیادی به آن وارد شد. لیستی با بازیکنان جوان و جویای نام و بازیکنان کهنه‌کاری که در هیچ باشگاهی ستاره به حساب نمی‌آمدند. در واقع اسپانیا بدون هیچ ستاره‌ای انتظار داشت که قهرمان شود. معلوم نیست تا چه زمانی اسپانیا می‌خواهد با تاکتیک مالکیت توپ به مصاف حریفان برود اما به نظر می‌رسد تیکی تاکا خیلی وقت است که منسوخ شده است.
انریکه در بازی مقابل مراکش هیچ چیز جز مالکیت نداشت و بازیکنانی که برای تعویض به کنار خط می‌‌آمدند هیچ کدام نشان‌دهنده چهره قهرمان بازی را نداشتند و در نهایت بدون اینکه هیچ یک از بازیکنان موفق به گلزنی شوند، اسپانیا پنالتی‌ها را واگذار کرد و به خانه بازگشت.
 این باخت به نوعی شاید پایان همکاری انریکه و لاروخا نیز باشد. ناکامی‌های پیاپی اسپانیا نشان داده که نه تنها این تیم به تغییر نسل نیاز دارد بلکه باید به طور کامل بی‌خیال تیکی تاکای منقرض شده نیز بشوند.