سعید آقایی
روزنامه‌نگار ورزشی
این یک نمایش قهرمانانه بود. یک پرفورمنس زیبا و هیجان انگیز که همه را به وجد آورد تا به احترام مغربی‌ها کلاه از سر بردارند. کشوری در حوالی تنگه جبل‌الطارق که با اسپانیا قرابت دارد و سرانجام در یک عرصه جهانی انتقام خود را از ماتادورها گرفت. آنها بیش از یک قرن پیش در جنگ نابرابر تطوان با همسایه اروپایی نزدیک به 6 هزار کشته دادند و دست آخر سلطه اسپانیا بر سئوتا و ملیلیه را پذیرفتند. اتفاقی که یک ناکامی تاریخی برای مغربی‌ها محسوب می‌شد که در طول تاریخ بر گرده آنها سنگینی می‌کرد.
آنها سال‌های سال اسپانیا را به چشم یک کشور اشغالگر می‌نگریستند که تکه‌ای از خاک این کشور را تصاحب کرده. آنچه در طول سالیان طولانی هرگز زیر غبار نسیان فراموش نشد و داغی بود که همیشه تازه ماند. در فرهنگ مراکش از جنگ تطوان به‌عنوان یک نقطه عطف تاریخی یاد می‌کنند که حتی غرامت صد میلیون پزوتایی نیز اندکی از آلام این شکست را برای کشور عشاق‌پیشه آفریقا نکاسته. اما این بار فوتبال دوباره استعاره‌ای از زندگی شد. آنجا که در یک مبارزه تمام عیار در اجوکیشن سیتی مراکش کوچک انتقام 150 ساله را به بهترین شکل از اسپانیای بزرگ گرفت تا تمامی حساب‌های قبلی را با همسایه اشغالگر یکجا تسویه کند. این انتقام بی‌تردید بهترین کیفیت ممکن را داشت؛ انتقامی به سبک بین‌المللی که همه دنیا آن را دیدند و بابتش مغربی‌ها را تحسین کردند؛ یک تسویه حساب بدون خونریزی و بدون هزینه؛ تسویه حساب با پیرنگی عاشقانه و دوست داشتنی. عشق بازی در میانه یک مستطیل سبز که چشم‌ها را به خود خیره کرد تا این بار کازابلانکا را در قلب دوحه به نظاره بنشینیم.
کنایه‌آمیز اینکه نقش اول این نمایش یک اسپانیایی بود. یاسین بونو مرد شماره 1 مراکشی‌ها که نقش اول نمایش انتقام بود و با یک نقش آفرینی تمام عیار اسپانیا را کشت. ستاره‌ای که تمام سال‌های اخیر در اسپانیا بیتوته کرده و در این سرزمین نام خود را پرآوازه ساخته. ستاره‌ای که یک دور کامل در اسپانیا و لالیگا زده؛ از اتلتیکو مادرید تا ساراگوسا گرفته تا خیرونا و حالا سویا. یک غریبه آشنا برای اسپانیایی‌ها که 120 دقیقه تمام برابر ماتادورها ایستادگی کرد و دست آخر این نمایش متهورانه و زیبا را با تردستی در قمار پنالتی‌ها کامل نمود تا اسپانیا را با دستهایش از جام بیرون کند. یاسین بونو حالا قهرمان اول مراکش است. مردی که در نقش یک ژنرال پرچمدار نمایش انتقام بود تا کشورش بعد از 150 سال تمامی حساب‌های کهنه قدیمی را یکجا با همسایه شمالی صاف کند. مراکشی‌ها حالا خوشحال‌ترین مردمان روی زمین هستند؛ کشوری که انتقام را به زیباترین شکل ممکن تعریف کرد؛ عاشقانه‌ای در مستطیل سبز. کازابلانکا به وقت دوحه.
سنجاق الرکراکی به آسمان
آیسان سعیدی
روزنامه‌نگار ورزشی
یک سال قبل وقتی وحید هلیلهودزیچ سرمربی وقت مراکش با وجود کارنامه قابل قبول روی نیمکت مراکش کنار رفت و ولید الرکراکی کم نام و نشان روی نیمکت مغربی‌ها نشست، هیچکس تصور نمی‌کرد که الرکراکی بتواند کلونی پرحاشیه و از هم گسیخته مغربی‌ها را بدل به یک تیم متحد کند. الرکراکی از آن دست مراکشی‌هایی بود که در قلب اروپا و فرانسه به دنیا آمده بود اما سال‌ها پیراهن تیم ملی مراکش را بر تن کرد. با وجود این رزومه لاغر و بدون دستاورد او برای نشستن روی نیمکت مراکش بسیار ناچیز بود اما فدراسیون فوتبال این کشور ترجیح داد تا الرکراکی جای هلیلهودزیچ سرشانس را بگیرد که در سرشاخ دائمی با ستاره‌های بزرگ مراکش نظیر حکیم زیاش قرار داشت. مهم‌ترین برنامه الرکراکی در مغرب در فاصله کوتاه تا جام جهانی بازگرداندن اتحاد و تیم‌سازی بود که با بازگشت ستاره‌های مغضوبی چون زیاچ انجام شد.
مغرب با الرکراکی ابتدا در گروهی که بلژیک پرستاره و کرواسی نایب قهرمان جهان حضور داشتند، با 7 امتیاز به‌عنوان صدرنشین صعود کرد و سپس در یک نمایش قهرمانانه برابر اسپانیای مدعی در یک‌هشتم پیروز شد تا با شایستگی گام به مرحله بعد بگذارد. الرکراکی حالا قهرمان مراکش است؛ مردی که از هیچ برای مغربی‌ها همه چیز ساخت. پرتاب سرمربی موفق و بی‌ادعای مراکش به آسمان پاداش کوچکی برای مردی بود که بدون هیاهو از مراکش یک تیم مهارناپذیر ساخت؛ یک قدردانی حقیقی از یک قهرمان واقعی. ولید تا همین جای کار هم مأموریت خود را به نحو احسن انجام داده اما مغربی‌ها حالا از او می‌خواهند تاریخ را ورق بزند؛ یک مأموریت بزرگ و دشوار.