تیم ملی کشتی فرنگی امروز سه کشتی‌گیر در سه وزن پایانی دارد که می‌توانند در جایگاه تیمی ایران نقش مهمی را داشته باشند. میثم دلخانی در وزن 63 کیلوگرم، محمدرضا گرایی در وزن 67 کیلوگرم و رامین طاهری در وزن 87 کیلوگرم سه شاگرد توانای محمد بنا برای سه وزن پایانی هستند که امید زیادی به مدال آوری آنها می‌رود. این سه‌کشتی‌گیر برای رسیدن به عنوان قهرمانی اگرچه کار سختی را در پیش دارند اما حضور قهرمان المپیک روی تشک این امیدواری را به وجود آورده که او امروز به مدال طلا برسد و دو نفر دیگر هم به هیچ وجه ناامید نیستند و تمام تلاش خود را می‌کنند که به این مهم برسند و بهترین جایگاه ایران را در تاریخ مسابقات کشتی فرنگی قهرمانی جهان رقم بزنند. البته قرعه هر سه نفر نشان از این دارد که کار بسیار سخت و دشوار است.

مهم و سرنوشت ساز

میثم دلخانی در وزن 63 کیلوگرم در سال 2019 برای اولین بار حضور در مسابقات قهرمانی جهان را تجربه کرد که البته وضعیت خوبی نداشت اما این کشتی‌گیر دلاور از استان فارس این بار با شرایط متفاوتی راهی این مسابقات می‌شود. او برای رسیدن به مدال البته قرعه سختی را دارد و بعد از استراحت در دور نخست در ادامه باید به مصاف برنده جونز آمریکایی و منکسه آلمانی برود. بعد از عبور از این مرحله در دور سوم او با قرعه استیک آندره برگ نروژی روبه‌رو شود که دارنده مدال جهانی و المپیک است و از امتیاز میزبانی هم برخوردار است. در ادامه هم لابازانوف روس را در پیش دارد. مسیر بسیار سختی در انتظار این کشتی‌گیر جوان است اما عبور از این مسیر سخت نوید اتفاقات بسیار خوشایندی را برای کشتی فرنگی ایران دارد؛ هم دلخانی را به مدال می‌رساند و هم کشتی ایران را روی سکو می‌فرستد. کشتی‌گیران آذربایجان، صربستان و کره‌جنوبی هم در گروه دلخانی قرار دارند. دلخانی طلای امیدها را دارد و اگر در نروژ هم به مدال طلا برسد می‌تواند به یکی از افتخارآفرینان کشتی استان فارس تبدیل شود.

قهرمان وارد می‌شود

محمدرضا گرایی در وزن 67 کیلوگرم پرامیدترین کشتی‌گیر تیم ایران است. کسی که در المپیک و در حضور ستاره‌های نامدار توانست به عنوان قهرمانی برسد حالا چرا در مسابقات قهرمانی جهان به این مهم نرسد؟ او می‌تواند به دومین کشتی‌گیر تاریخ استان فارس تبدیل شود که هم طلای المپیک را کسب کرده و هم طلای جهان را. تا پیش از این امید نوروزی این عنوان مهم را به تنهایی به خودش اختصاص داده بود و حالا چیزی نمانده که اینجا یک شریک پیدا کند. گرایی شاید بزرگترین مشکلش رسیدن بر سر وزن باشد. موضوعی که او را اذیت خواهد کرد. به واسطه وزن کم کردن برای بازی‌های المپیک و حالا هم برای مسابقات قهرمانی جهان باید با غیرت مثال زدنی کیلوهای اضافی را کم کند. او دور اول را استراحت می‌کند اما در دور دوم باید به مصاف شیومادا از ژاپن برود که این هم قرعه سختی است. ژاپنی‌ها در سبک وزن و میان وزن مدعی هستند و حالا باید دید که گرایی چگونه از این مرحله عبور می‌کند. او با کشتی‌گیران آذربایجان، ارمنستان، صربستان و گرجستان همگروه است.

مزد یک عمر زحمت

در وزن 87 کیلوگرم هم قرعه حضور در ترکیب تیم ملی کشتی فرنگی به نام رامین طاهری افتاده کسی که شاید این آخرین فرصتش هم باشد. او در جهانی 2019 هم عضو تیم ملی بود اما نتیجه خوبی نگرفت و حالا با توجه به عملکردی که در چرخه داشته و نتایج دور از انتظار حسین نوری و ناصر علیزاده دوبنده تیم ملی به او رسیده است. او در دور اول با میهائیل برادو از مولداوی روبه‌رو می‌شود. کشتی‌گیران مطرحی چون اسلام عباس‌اف از آذربایجان، گودبادزه از گرجستان و علیرضایف از روسیه در گروه رامین طاهری قرار دارند. رامین طاهری باید به این نکته توجه داشته باشد که اگر در این مسابقات به مدال نرسد شاید دیگر هیچ‌وقت چنین فرصتی را نداشته باشد. این مسابقات زمان برداشت زحماتی است که در یک دهه اخیر در کشتی کشیده و باید به بهترین شکل ممکن از این فرصت استفاده کند.

 

تیم ملی کشتی آزاد در رقابت‌های قهرمانی جهان صاحب 7 مدال در 10 وزن شد. موفقیتی بزرگ و تاریخی که در آن نقش کشتی مازندران بسیار مهم و حیاتی بود. از جمع 10 کشتی‌گیری که در ترکیب تیم ملی کشتی آزاد راهی نروژ شدند، 8 نفر از مازندران بودند و دو نفر هم متعلق به تهران و لرستان. از جمع 7 مدال آور ایران هم محمد نخودی، امیرمحمد یزدانی، حسن یزدانی، مجتبی گلیج، کامران قاسمپور و امیرحسین زارع از مازندران بودند. حالا اگر قرار بود هر 10 کشتی‌گیر از مازندران و با یک مربی از همین استان به مسابقات قهرمانی جهان اعزام شود چه اتفاقی رخ می‌داد؟ در نهایت باز هم همان رده سوم برای تیم ملی کشتی آزاد رقم می‌خورد. یعنی در واقع این عنوان سومی متعلق به استان مازندران است؛ در چنین وضعیتی باید پرسید که بقیه استان‌ها کجا هستند و چه کار می‌کنند؟ تا چه زمانی می‌توان به داشته‌ها و استعدادهایی که در کشتی مازندران ساخته و پرورش پیدا می‌کنند اتکا کرد؟ کشتی تهران کی قرار است راه بیفتد؟ عبدالله عزیزی برای ساختن و احیای دوباره کشتی تهران به چند سال دیگر زمان نیاز دارد؟ الان نزدیک به هشت سال در این مسئولیت حضور دارد، در این هشت سال چه کاری انجام شده و تا چه اندازه شرایط نسبت به قبل از دوره عزیزی فرق کرده است؟

کشتی خراسان رضوی کجاست؟ خروجی این استان چه بوده؟ از کشتی کرمانشاه چه خبر؟ از آخرین کشتی‌گیری که این استان در حد یک قهرمان جهان معرفی کرد سال‌ها می‌گذرد اما قرار است چه اتفاقی رخ بدهد؟ مدام باید به برادران محبی اتکا کرد که البته ارشک و یدالله هم هرگز ستاره نشدند. از کشتی زنجان و گیلان چه خبر؟ آنها قرار است چه نقشی را ایفا کنند؟ اصلاً این استان‌ها چگونه باید شروع کنند؟ وقتی تهران با عنوان پایتخت و این همه امکانات هنوز با گرفتاری‌های زیادی روبه‌رو است، از استان‌های محروم به واسطه فقط خواستن و درخواست کردن کاری انجام نمی‌شود. باید رفت و آسیب شناسی کرد که چه اتفاقی در استان‌ها رخ داده. لرستان و گلستان هم روزگاری قهرمان پرور بودند اما حالا چه اتفاقی افتاده که بعد از دهه‌ها باید به درخشش علیرضا سرلک از لرستان بسنده کرد. ادامه این روند کشتی را با مشکلات زیادی روبه‌رو می‌کند. دیر زمانی نیست که کشتی مازندران هم تعطیل شود و کشتی ورزش اول به طور کامل به گل بنشیند.

 

عقیده آدم‌ها درباره مقوله‌‌هایی مثل شانس، فرصت و عناوینی شبیه اینها متفاوت است. با این حال شاید همگی بر این گزاره اتفاق نظر داشته باشند که «برای قاپیدن شانس هم باید در زمان و مکان مناسب بود. درست در همان بزنگاه که اغلب باید برای رسیدن به آن هم تلاش کرد و حداقل تکانی به خود داد. اگر در آن یک لحظه شانس را بغل کردی، شاید زندگی دیگری در پیش داشته باشی اما امان از لحظه‌ای که از دستش بدهی. چون خیلی وقت‌ها شانس یک بار در خانه آدم را می‌زند!

محمدعلی گرایی در حالی مسافر المپیک توکیو شد که شانس اول تیم فرنگی برای کسب مدال طلا بود. آمادگی خوب، تجربه کافی و صدالبته مسیر باز از نظر رقبای قدرتمند، بهترین فرصت برای گرایی بود تا بتواند به ارزشمندترین مدال دوران قهرمانی خود برسد. مدالی که شاید دیگر هیچ‌گاه تا این اندازه در دسترس نباشد. برادر بزرگ‌تر محمدرضا اما در المپیکی که برادرش طلا گرفت، بعد از اجرای آن فن پر سر و صدا، خیلی راحت دو کشتی را باخت و حتی دستش به برنز هم نرسید. 

پس از ناکامی در توکیو، محمدرضا گرایی حالا در رقابت‌های جهانی نروژ به میدان رفته. این بار اما دیگر خبری از آن مسیر هموار نبود و او در نیمه نهایی به یکی از بهترین فرنگی کاران یک دهه اخیر دنیا رسید. رومن ولاسوف روس که طلای المپیک‌های لندن و ریو را در کارنامه دارد و دو سالی بیشتر نمی‌شود که به ۷۷ کیلو آمده. حالا هم پس از گذراندن دوران مصدومیت و نرسیدن به المپیک توکیو، آمده تا این بار در وزن ۷۷ کیلو بتواند برای نخستین بار قهرمان شود. قهرمانی که نیازمند قربانی است و یکی از آنها همین محمدعلی گرایی خودمان بود که در یک کشتی یکطرفه و با نتیجه ۱۰ بر ۱ بازنده شد تا به همه ثابت شود گرایی ما توان رقابت با ولاسوف را ندارد.

گرایی در توکیو دستش به طلا و حتی مدال نرسید و حالا از این پس باید با اعجوبه‌ای همچون ولاسوف سرشاخ شود که به نظر می‌رسد به این زودی‌ها نتواند از پس‌اش بربیاید.

شانس یک بار و آن هم در روز روشن در خانه گرایی را زد اما او در را باز نکرد. حالا دیگر باید شب هنگام و در اوج تاریکی، نور بیندازد و به دنبال ذره‌ای شانس باشد تا حداقل قبل از فینال به حریفی مانند ولاسوف نخورد.

گرایی کشتی گیر بزرگی است، حتی شاید فنی‌تر از برادرش که حالا قهرمان المپیک است. با این حال کشتی گرفتن با احساسات و بدون منطق و مهندسی، جای بسیاری از مدال‌های خوشرنگ جهان و المپیک را در ویترین افتخاراتش خالی گذاشته است. 

 

چند روزی از اتمام مسابقات کشتی آزاد قهرمانی جهان می‌گذرد اما مدت‌ها می‌توان درباره این رقابت‌ها نوشت. کسب سه مدال طلا، سه نقره و یک برنز و ایستادن بر سکوی سومی بعد از روسیه و آمریکا نتیجه مهمی بود که در اسلو برای تیم ملی کشتی آزاد ایران رقم خورد. اگر چه در کسب سه مدال طلا در طول تاریخ کشتی ایران سابقه زیادی را دارد اما داشتن شش فینالیست به ندرت در تاریخ اتفاق افتاده و بعد از مسابقات کشتی قهرمانی جهان در یوکوهاما که کشتی آزاد ایران در 8 وزن صاحب 5 طلا، یک نقره و یک برنز شد، این بهترین نتیجه بود. تیمی جوان و آینده‌دار که ظاهراً بعد از جدایی غلامرضا محمدی و کم شدن اختلافات در تیم ملی کشتی آزاد که در دو سال اخیر بین رئیس فدراسیون کشتی و سرمربی تیم ملی دیده شده بود، با آرامش بیشتری روی تشک مسابقه حضور داشتند. داشتن شش فینالیست حالا این نوید را می‌دهد که کشتی آزاد ایران بعد از سال‌ها دارای یک تیم قدرتمند در مسابقات قهرمانی جهان باشد و حداقل تا بازی‌های المپیک 2024 پاریس حرف اول را در کشتی دنیا بزند. شاید همه انتظار داشتند که این تیم حتی به عنوان قهرمانی برسد اما این بار برخلاف بسیاری از دوره‌ها که بعد از المپیک در قهرمانی جهان روی سکوی قهرمانی می‌ایستادیم، این بار سوم شدیم اما این سومی هم با اهمیت بود. درخشش جوانان کشتی آزاد ایران که برخی از آنها در دو الی سه سال پیش عضو تیم ملی جوانان بودند، بسیار بااهمیت بود و همین می‌تواند نشان بدهد که جایگاه و عملکرد کشتی ایران درخشان‌تر از آن جایی بود که در پایان مسابقات به آن تکیه داد.   سومی ایران در این رقابت‌ها نمره قبولی را در کارنامه پژمان درستکار ثبت کرد، کسی که انتخابش به عنوان سرمربی تیم ملی با انتقادات زیادی همراه بود اما حالا با این نتیجه درستکار با اعتماد به نفس بیشتری می‌تواند برای مسابقات قهرمانی جهان در سال‌های آینده کار می‌کند. برای علیرضا دبیر هم که به عنوان رئیس فدراسیون کشتی فعالیت می‌کند، این نتیجه می‌تواند نمره قبولی باشد. کسی که در دو سال اخیر بیشتر وقت خود را صرف کارهای زیرساختی کرده بود اما حالا مشخص شد که به لحاظ فنی هم در این دو سال و نیم اخیر برنامه‌ریزی خوبی انجام شده که می‌تواند تیم را برای حضور در جهانی سال آینده و حتی بازی‌های المپیک پاریس به موفقیت برساند. نکته مهم دیگر مسابقات قهرمانی جهان ایستادن روسیه روی سکوی قهرمانی بود. تیمی قدرتمند که تقریباً به جز دو وزن ترکیب خود را نسبت به جهانی دوره قبل و همچنین المپیک توکیو تغییر داده بود اما با این‌حال با قدرت روی سکوی قهرمانی ایستاد. این تیم تنها تیم حاضر در این مسابقات بود که در تمامی اوزان توانست امتیاز تیمی کسب کند و با وجود نبود ستاره‌هایی چون زائور اوگویف و زائور سیداکف اما با قدرت قهرمان شد. این تیم با وجودی‌که تیمی جوان را در اختیار داشت اما سعی کرد آنها را به جهانی نروژ نیاورد و به نفرات جوانتر میدان بدهد. تدیف در برخی از اوزان حتی نفرات سوم و چهارم را به نروژ آورد و با وجود کنار گذاشتن ستاره‌هایش توانست روسیه را به عنوان قهرمانی برساند. این همه ثبات و قدرت در کشتی روسیه از کجا می‌آید؟ کشوری که در آن استعدادهای ناب کشتی همچون چشمه جوشان، در هر کوه و دشتی یافت می‌شود. نکته مهم بعدی هم آمریکا بود که همانند تیم ملی کشتی آزاد ایران 6 فینالیست داشت و صاحب سه مدال طلا و سه نقره و یک برنز شد. این بهترین تیم آمریکا بود و اگر در فوق سنگین کشتی‌گیر جوان خود را به همراه داشتند الان نتیجه چیز دیگری بود. آنها در 61 کیلوگرم یک کشتی‌گیر جدید به نام دایتون فیکس را معرفی کردند که حالا حالاها می‌تواند از برترین‌های دنیا باشد.