تیم ملی کشتی آزاد در رقابت‌های قهرمانی جهان صاحب 7 مدال در 10 وزن شد. موفقیتی بزرگ و تاریخی که در آن نقش کشتی مازندران بسیار مهم و حیاتی بود. از جمع 10 کشتی‌گیری که در ترکیب تیم ملی کشتی آزاد راهی نروژ شدند، 8 نفر از مازندران بودند و دو نفر هم متعلق به تهران و لرستان. از جمع 7 مدال آور ایران هم محمد نخودی، امیرمحمد یزدانی، حسن یزدانی، مجتبی گلیج، کامران قاسمپور و امیرحسین زارع از مازندران بودند. حالا اگر قرار بود هر 10 کشتی‌گیر از مازندران و با یک مربی از همین استان به مسابقات قهرمانی جهان اعزام شود چه اتفاقی رخ می‌داد؟ در نهایت باز هم همان رده سوم برای تیم ملی کشتی آزاد رقم می‌خورد. یعنی در واقع این عنوان سومی متعلق به استان مازندران است؛ در چنین وضعیتی باید پرسید که بقیه استان‌ها کجا هستند و چه کار می‌کنند؟ تا چه زمانی می‌توان به داشته‌ها و استعدادهایی که در کشتی مازندران ساخته و پرورش پیدا می‌کنند اتکا کرد؟ کشتی تهران کی قرار است راه بیفتد؟ عبدالله عزیزی برای ساختن و احیای دوباره کشتی تهران به چند سال دیگر زمان نیاز دارد؟ الان نزدیک به هشت سال در این مسئولیت حضور دارد، در این هشت سال چه کاری انجام شده و تا چه اندازه شرایط نسبت به قبل از دوره عزیزی فرق کرده است؟

کشتی خراسان رضوی کجاست؟ خروجی این استان چه بوده؟ از کشتی کرمانشاه چه خبر؟ از آخرین کشتی‌گیری که این استان در حد یک قهرمان جهان معرفی کرد سال‌ها می‌گذرد اما قرار است چه اتفاقی رخ بدهد؟ مدام باید به برادران محبی اتکا کرد که البته ارشک و یدالله هم هرگز ستاره نشدند. از کشتی زنجان و گیلان چه خبر؟ آنها قرار است چه نقشی را ایفا کنند؟ اصلاً این استان‌ها چگونه باید شروع کنند؟ وقتی تهران با عنوان پایتخت و این همه امکانات هنوز با گرفتاری‌های زیادی روبه‌رو است، از استان‌های محروم به واسطه فقط خواستن و درخواست کردن کاری انجام نمی‌شود. باید رفت و آسیب شناسی کرد که چه اتفاقی در استان‌ها رخ داده. لرستان و گلستان هم روزگاری قهرمان پرور بودند اما حالا چه اتفاقی افتاده که بعد از دهه‌ها باید به درخشش علیرضا سرلک از لرستان بسنده کرد. ادامه این روند کشتی را با مشکلات زیادی روبه‌رو می‌کند. دیر زمانی نیست که کشتی مازندران هم تعطیل شود و کشتی ورزش اول به طور کامل به گل بنشیند.