چند روزی از اتمام مسابقات کشتی آزاد قهرمانی جهان می‌گذرد اما مدت‌ها می‌توان درباره این رقابت‌ها نوشت. کسب سه مدال طلا، سه نقره و یک برنز و ایستادن بر سکوی سومی بعد از روسیه و آمریکا نتیجه مهمی بود که در اسلو برای تیم ملی کشتی آزاد ایران رقم خورد. اگر چه در کسب سه مدال طلا در طول تاریخ کشتی ایران سابقه زیادی را دارد اما داشتن شش فینالیست به ندرت در تاریخ اتفاق افتاده و بعد از مسابقات کشتی قهرمانی جهان در یوکوهاما که کشتی آزاد ایران در 8 وزن صاحب 5 طلا، یک نقره و یک برنز شد، این بهترین نتیجه بود. تیمی جوان و آینده‌دار که ظاهراً بعد از جدایی غلامرضا محمدی و کم شدن اختلافات در تیم ملی کشتی آزاد که در دو سال اخیر بین رئیس فدراسیون کشتی و سرمربی تیم ملی دیده شده بود، با آرامش بیشتری روی تشک مسابقه حضور داشتند. داشتن شش فینالیست حالا این نوید را می‌دهد که کشتی آزاد ایران بعد از سال‌ها دارای یک تیم قدرتمند در مسابقات قهرمانی جهان باشد و حداقل تا بازی‌های المپیک 2024 پاریس حرف اول را در کشتی دنیا بزند. شاید همه انتظار داشتند که این تیم حتی به عنوان قهرمانی برسد اما این بار برخلاف بسیاری از دوره‌ها که بعد از المپیک در قهرمانی جهان روی سکوی قهرمانی می‌ایستادیم، این بار سوم شدیم اما این سومی هم با اهمیت بود. درخشش جوانان کشتی آزاد ایران که برخی از آنها در دو الی سه سال پیش عضو تیم ملی جوانان بودند، بسیار بااهمیت بود و همین می‌تواند نشان بدهد که جایگاه و عملکرد کشتی ایران درخشان‌تر از آن جایی بود که در پایان مسابقات به آن تکیه داد.   سومی ایران در این رقابت‌ها نمره قبولی را در کارنامه پژمان درستکار ثبت کرد، کسی که انتخابش به عنوان سرمربی تیم ملی با انتقادات زیادی همراه بود اما حالا با این نتیجه درستکار با اعتماد به نفس بیشتری می‌تواند برای مسابقات قهرمانی جهان در سال‌های آینده کار می‌کند. برای علیرضا دبیر هم که به عنوان رئیس فدراسیون کشتی فعالیت می‌کند، این نتیجه می‌تواند نمره قبولی باشد. کسی که در دو سال اخیر بیشتر وقت خود را صرف کارهای زیرساختی کرده بود اما حالا مشخص شد که به لحاظ فنی هم در این دو سال و نیم اخیر برنامه‌ریزی خوبی انجام شده که می‌تواند تیم را برای حضور در جهانی سال آینده و حتی بازی‌های المپیک پاریس به موفقیت برساند. نکته مهم دیگر مسابقات قهرمانی جهان ایستادن روسیه روی سکوی قهرمانی بود. تیمی قدرتمند که تقریباً به جز دو وزن ترکیب خود را نسبت به جهانی دوره قبل و همچنین المپیک توکیو تغییر داده بود اما با این‌حال با قدرت روی سکوی قهرمانی ایستاد. این تیم تنها تیم حاضر در این مسابقات بود که در تمامی اوزان توانست امتیاز تیمی کسب کند و با وجود نبود ستاره‌هایی چون زائور اوگویف و زائور سیداکف اما با قدرت قهرمان شد. این تیم با وجودی‌که تیمی جوان را در اختیار داشت اما سعی کرد آنها را به جهانی نروژ نیاورد و به نفرات جوانتر میدان بدهد. تدیف در برخی از اوزان حتی نفرات سوم و چهارم را به نروژ آورد و با وجود کنار گذاشتن ستاره‌هایش توانست روسیه را به عنوان قهرمانی برساند. این همه ثبات و قدرت در کشتی روسیه از کجا می‌آید؟ کشوری که در آن استعدادهای ناب کشتی همچون چشمه جوشان، در هر کوه و دشتی یافت می‌شود. نکته مهم بعدی هم آمریکا بود که همانند تیم ملی کشتی آزاد ایران 6 فینالیست داشت و صاحب سه مدال طلا و سه نقره و یک برنز شد. این بهترین تیم آمریکا بود و اگر در فوق سنگین کشتی‌گیر جوان خود را به همراه داشتند الان نتیجه چیز دیگری بود. آنها در 61 کیلوگرم یک کشتی‌گیر جدید به نام دایتون فیکس را معرفی کردند که حالا حالاها می‌تواند از برترین‌های دنیا باشد.