گزارش 

محسن وظیفه     

 

همانطوری که از ماه‌ها قبل قابل پیش بینی بود، تیم ملی کشتی آزاد در مسابقات قهرمانی جهان با عملکرد خوبی که داشت توانست در بین مدعیان قهرمانی جهان در این دوره از مسابقات قرار بگیرد. حالا هم که کار به دو وزن آخر رسیده تیم ملی کشتی آزاد در بهترین شرایط قرار دارد و می‌تواند با کسب امتیازات کامل در دو وزن پایانی حتی گوی سبقت را از تیم آمریکا هم برباید و بر سکوی نخست دنیا تکیه بزند. تیم ملی کشتی آزاد ایران بعد از اینکه در چهار وزن نخست دو فینالیست داشت در چهار وزن دوم هم هر چهار نفر در جدول مسابقات ماندند و همین شرایط تیم ایران را به بهترین شکل ممکن تغییر داد. حالا در دو وزن پایانی هم عرفان الهی در وزن 70 کیلوگرم و مجتبی گلیج هم در وزن 97 کیلوگرم باید روی تشک بروند. دو کشتی‌گیر شرایط متفاوتی با هم دارند اما مدال آوری آنها می‌تواند خیلی به جایگاه تیم در رده‌بندی تیمی کمک کند. تیم ملی کشتی آزاد به شدت بوی قهرمانی می‌دهد و باید دید اتفاقات روز آخر چگونه رقم می‌خورد.

 

عرفان الهی؛ قدم در راه بزرگان

در ادامه رقابت‌های کشتی آزاد قهرمانی جهان عرفان الهی یکی از دو نماینده پایانی ایران در این مسابقات است. او یک ماه پیش در مسابقات جوانان جهان به عنوان قهرمانی رسید و حالا در ترکیب تیم ملی بزرگسالان به روی تشک رفته تا بتواند مدال زیبای خود در جوانان را در بزرگسالان هم تکرار کند. مدالی مهم و بسیار تأثیرگذار که می‌تواند نقش بسیار مهمی را در قهرمانی تیم ملی کشتی آزاد ایفا کند. عرفان برای رسیدن به مدال مثل سایر اعضای تیم قرعه سختی ندارد و می‌تواند به راحتی تا نیمه نهایی بالا برود. حریف او کشتی گیری از کشور ژاپن است و بعد در ادامه او باید با برنده مولداوی و اسلواکی مسابقه بدهد. عرفان شاید بزرگترین مشکلی که داشته باشد، شرایط وزنی او باشد. به دلیل حضور در مسابقات قهرمانی جوانان جهان و بعد حضور در بزرگسالان شاید رسیدن به سر وزن برای او سخت و دشوار باشد. درست مثل رحمان عموزاد که بدنش اجازه نداد او تکنیک و کشتی‌های زیبایی را که قبل از این ارائه کرده بود نشان بدهد. با این حال امید به موفقیت عرفان می‌رود و نباید خیلی نگران وضعیت رقبا باشد. بلکه باید بیشترین تمرکزش روی خودش باشد و با برنامه و حساب شده جلو برود. اگر بتواند در این مسابقات به مدال طلا برسد به یکی از استثناهای تاریخ کشتی بدل می‌شود که در یک سال هم قهرمان جوانان جهان شده و هم قهرمان بزرگسالان جهان که در ایران حمید سوریان این مدال مهم را کسب کرده است.

 

مجتبی گلیج؛ جوان باتجربه

کشتی‌گیر وزن 97 کیلوگرم تیم ملی کشتی آزاد علی‌رغم جوانی باتجربه هم هست. مجتبی گلیج سال 2018 هم در مسابقات قهرمانی جهان دوبنده تیم ملی را به تن کرد اما در نهایت بیست و چهارم شد. یک سال بعد راهی مسابقات زیر 23 ساله‌های جهان شد و آنجا به مدال طلا رسید تا دوباره بتواند خودش را در قامت یک قهرمان نشان بدهد. حالا بعد از سه سال دوباره دوبنده تیم ملی بزرگسالان به او رسیده تا در رقابت‌های قهرمانی جهان برای تیم ملی کشتی آزاد خوش بدرخشد. گلیج در وزن خود چند کشتی‌گیر مدعی مثل رشید سعدالله‌اف و کایل اسنایدر را دارد اما اگر بتواند خودش را خوب مدیریت کند برای رقابت با سایر رقبا کار سختی ندارد و می‌تواند با قدرت پیش برود. مدال او و حتی کسب امتیازش در این مسابقات مهم است و باعث می‌شود که تیم ایران به عنوان قهرمانی برسد. رسیدن او به مدال شاید شرایط را برای رسیدن تیم ملی کشتی آزاد به عنوان قهرمانی فراهم کند. قرعه او در مسابقات قهرمانی جهان کمی شبیه به قرعه محمدحسین مدحیان در المپیک است. دور اول با کشتی‌گیر گرجستان اودیکادزه کشتی می‌گیرد و رشید سعدالله‌اف هم در گروه او قرار دارد.

مسابقات کشتی آزاد قهرمانی جهان در نروژ با انتقادات زیادی همراه بوده اما حالا با گذشت دو روز از برگزاری این رقابت‌ها انتقادات به اوج خود رسیده است. این میزبانی در حالی به نروژ داده شده که این کشور در کشتی خیلی حرف برای گفتن ندارد. بخصوص در کشتی آزاد که هیچ‌وقت در این رقابت‌ها حرفی برای گفتن نداشتند. حتی در این دوره هم که میزبان به خودشان زحمت ندادند که یک تیم را برای این مسابقات آماده کنند. به همین دلیل هم سالن برگزاری مسابقات بدون تماشاگر مانده است. البته در کشتی بانوان و همچنین در کشتی فرنگی تک ستاره‌هایی را همیشه داشتند ولی به طور کلی مشخص نیست که چرا میزبانی این مسابقات به این کشور داده شد؟ نکته عجیب دیگر سطح مسابقات کشتی آزاد قهرمانی جهان است که نسبت به دوره‌های قبل به شدت نزول پیدا کرده و غیبت ستاره‌های نامدار کشتی دنیا در نوع خود بسیار عجیب است. چه در چهار وزن اول و چه در چهار وزن دوم بسیاری از قهرمانان کشتی دنیا که در دوره‌های گذشته حضور داشتند در این دوره غیبت دارند.

به طور مثال در وزن 57 کیلوگرم از بین 4 نفری که در مسابقات قهرمانی جهان در سال 2019 قزاقستان حضور داشتند و در بازهای المپیک به میدان رفتند و مدال گرفتند فقط دو نفر در نروژ حضور دارد. زائور اوگویف از روسیه، کومار راوی از هند، نوریسلام سانایف از قزاقستان، سلیمان آتلی از ترکیه و توماس گیلمان از آمریکا مدال آوران مسابقات قهرمانی جهان در 2019 نورسلطان و المپیک توکیو بودند اما از این جمع فقط آتلی که در نورسلطان مدال گرفت و در المپیک به اطری باخت به همراه توماس گیلمان که در توکیو مدال برنز گرفت راهی نروژ شدند. در وزن 61 کیلوگرم ادریسوف از روسیه به همراه لاشا لومتادزه و راهل آوره از هند و بهنام احسان پور از ایران مدال گرفتند اما در نروژ نیستند.

در وزن 65 کیلوگرم هم همین وضعیت وجود دارد؛ تاکوتو اتوگورو از ژاپن، حاجی علی‌اف از آذربایجان، گادجی مراد رشیداف از روسیه و باجرانگ از هند در المپیک توکیو مدال گرفتند اما همه در نروژ غایب هستند. به این جمع باید دولت نیازبیکوف قزاق و اسماعیل موسکایف مجار را هم اضافه کرد که در نورسلطان کنار باجرانگ و رشیداف مدال گرفتند اما در نروژ غایب هستند. در وزن 74 کیلوگرم هم کلی کشتی‌گیر نامدار غیبت دارند که دیدن کشتی آنها بسیار جذاب بود اما در این دوره حسرت به دل علاقه‌مندان به کشتی ماند. سیداکوف، چامیزو، باروفس و کایسانوف در قزاقستان مدال گرفتند و محمد حبیب کادزی محمداف از بلاروس، کایل دیک از آمریکا و بکزاد عبدالرحمن‌اف از ازبکستان در المپیک اما همه در نروژ غایب بودند. سایر اوزان هم اگر یک به یک بررسی شود، اوضاع بهتری ندارند که شاید بدتر هم باشد اما چرا این وضعیت در این دوره از مسابقات قهرمانی جهان به وجود آمد؟ برخی از نفرات پا به سن گذاشته هستند و طبیعی بوده که بعد از المپیک استراحت کنند اما برخی دیگر جوان و چالاک بودند اما به دو دلیل مهم که شاید اولین آن برنامه ریزی غلط اتحادیه جهانی در برگزاری این رقابت‌ها در فاصله 45 روزه تا بازی‌های المپیک باشد. دلیل دیگر هم تلاش کشورها برای افزایش طول عمر ورزشکاران آنها است که نمی‌خواهند به دلیل فشار مسابقات آسیب ببینند. سطح رقابت‌های قهرمانی جهان به شدت از این وضعیت آسیب دید و مسابقات با افت زیادی روبه‌رو شد و بسیاری از بینندگان تلویزیونی خود را هم از دست داد. برگزاری کشتی قهرمانی جهان با این سطح از کیفیت و دادن میزبانی به کشوری که هیچ میل و رغبی برای کار کردن در کشتی ندارد و مردم کشورش برای تماشای مسابقات به سالن نمی‌آیند، نمی‌تواند آورده خوبی برای اتحادیه جهانی داشته باشد و حتماً انعکاس آن در سطح بین‌الملل به جایگاه متزلزل این رشته در بین تصمیم گیرندگان کمیته بین‌المللی المپیک برای اتخاذ تصمیمات سختگیرانه درباره ادامه حضور کشتی در المپیک تأثیر می‌گذارد. به نظر می‌رسد باید اتحادیه جهانی در اتخاذ تصمیمات این چنینی تلاش بیشتری کند تا مسابقات به کشورهایی سپرده شود که خودشان در کشتی نقش داشته باشند نه اینکه میزبان هم در مسابقات غایب باشد.

 

تیم ملی کشتی فرنگی امروز راهی مسابقات قهرمانی جهان می‌شود تا آرزوهای بزرگ ایرانی‌ها را رقم بزند. تیمی قدرتمند اما جوان که با برنامه‌ریزی صحیح به این مرحله رسیده و حالا در بهترین شرایط برای کسب یک موفقیت بزرگ قرار دارد. تیمی که با کسب یک مدال طلا و یک برنز در بازی‌های المپیک از آبروی کشتی ایران در این بازی‌ها دفاع کرد. حالا نوبت درخشش در مسابقات قهرمانی جهان است و این تیم با اتکا به دانش و تجربه محمد بنا می‌تواند حریفان را اسیر قدرت خود کند. محمد بنا متخصص رقم زدن نتایج تاریخی است و این بار هم با یک تیم جوان می‌رود تا کشتی فرنگی را به بام افتخار دنیا برساند. این تیم با ترکیب سجاد عباسپور در وزن ۵۵ کیلوگرم، مهرداد مردانی در وزن ۶۰ کیلوگرم، میثم دلخانی در وزن ۶۳ کیلوگرم، محمدرضا گرایی در وزن۶۷ کیلوگرم، محمدرضا مختاری در وزن ۷۲ کیلوگرم، محمدعلی گرایی در وزن ۷۷ کیلوگرم، پژمان پشتام در وزن ۸۲ کیلوگرم، رامین طاهری در وزن ۸۷ کیلوگرم، کامران قاسمپور در وزن ۹۲ کیلوگرم، محمدهادی ساروی در وزن ۹۷ کیلوگرم و علی اکبر یوسفی در وزن ۱۳۰ کیلوگرم راهی این مسابقات می‌شود.

تیمی جوان اما قدرتمند که به دنبال رسیدن به دومین قهرمانی خود در مسابقات قهرمانی جهان در تاریخ این رقابت‌ها است. این تیم یک بار در سال ۲۰۱۴ به این مهم رسید؛ دورانی که اگر تیم به خوبی هدایت می‌شد، می‌توانست چندین بار به این مهم برسد اما تصمیمات غلط مدیریتی در آن مقطع باعث شد تا بهترین تیم تاریخ کشتی فرنگی‌ فقط با یک عنوان قهرمانی به دوران افتخارآفرینی‌اش پایان بدهد.

حالا چند سالی است که دوباره محمد بنا به این تیم برگشته و باز هم تیم قدرتمندی را پی‌ریزی کرده است. دو سال و نیم شبانه روز برای این تیم کار کرد و حالا یک تیم جوان و آماده از مسابقات قهرمانی جهان در نروژ استارت می‌زند تا در المپیک پاریس باز هم این تیم یک موفقیت بزرگ و تاریخی را رقم بزند. شاید مسابقات نروژ برای کشتی فرنگی ایران مثل مسابقات قهرمانی جهان در سال 2009 هرنینگ دانمارک باشد. مسابقاتی که برای اولین بار در تاریخ روی سکوی دوم دنیا ایستادند و از همان رقابت‌ها استارت موفقیت در المپیک لندن زده شد.

حالا همین تیم می‌تواند اسلو را به هرنینگ و یا حتی بهتر از آن تبدیل کند. تیمی جوان اما قدر که خیلی زود جای آن تیم قلدر را خواهد گرفت. خیلی طول نخواهد کشید که از همین تیم قهرمانانی در قواره حمید سوریان، امید نوروزی و قاسم رضایی ظهور می‌کنند و سال‌ها کشتی فرنگی ایران باز هم در دنیا آقایی خواهد کرد. مسابقات قهرمانی جهان در نروژ شاید بهترین زمان برای درخشش و ورود قهرمانان این رشته به دنیای ستاره‌ها باشد.

محمد‌رضا گرایی در بازی‌های المپیک توکیو نشان داد که کار نشد، ندارد؛ چه کسی فکر می‌کرد که گرایی در آن گروه سخت به طلا برسد؟ اما اعتماد به نفس و ایمان داشتن به توانایی‌های بالای خود باعث شد تا در بالاترین سطح کشتی دنیا آقایی کند.

حالا چرا این کار را سجاد عباسپور و یا میثم دلخانی نتوانند انجام بدهند؟ چرا از پس این کار مهم محمدرضا مختاری و علی اکبر یوسفی بر نیایند؟ در هرنینگ دانمارک چه کسی فکر می‌کرد حبیب‌الله اخلاقی از پس آلکسی میشین که قهرمان المپیک آتن شده بود بر بیاید اما وقتی کشتی گیری به توانایی‌هایش ایمان داشته باشد و به گفته‌های مربیانش ایمان داشته باشد، قهرمان جهان و المپیک هم حریف نیستند.

نباید این فرصت را از دست داد؛ شاید دیگر این فرصت به دست نیاید. باید با قدرت و ایمان به روی تشک رفت و برای رقم زدن یک نتیجه تاریخی دیگر گام برداشت. قهرمانی جهان در نروژ آرزوی بزرگی است اما دست نیافتنی نیست؛ دور نیست و می‌توان به آن رسید به شرطی که ستاره‌های جوان کشتی ایران به آن باور داشته باشند.