زلزله دلخراشی که در شهرستان خوی به وقوع پیوست، دل همه اقشار جامعه ایران را به درد آورد. اتفاق تلخی که در ترکیه و سوریه به وقوع پیوست هم بشدت باعث تأسف ما شده است چون به لحاظ انسانی دل‌مان نمی‌خواهد چنین اتفاقاتی در هیچ کجای دنیا رخ بدهد. پس از اینکه شهرستان خوی به واسطه وقوع زلزله دلخراش دچار مشکل شد، گروهی از فوتبالیست‌ها و اهالی جامعه فوتبال پای کار آمدند و مانند همیشه پیگیر شدند تا بتوانند کمک‌های نقدی و غیر نقدی خود را به دست زلزله‌زدگان برسانند. البته سابقه نشان داده است که از شصت سال پیش تاکنون هرگاه کشور دچار بلایای طبیعی بویژه زلزله شده است، اهالی ورزش و فوتبالی‌ها با استفاده از شهرت خود در عرصه حضور پیدا کرده‌اند تا بتوانند کمک‌های زیادی برای مردم آسیب دیده جمع‌آوری کنند. خوشبختانه این افراد از اعتبار ویژه‌ای هم در جامعه برخوردار هستند و همین مسأله موجب می‌شود تا همواره در این عرصه رو سفید شوند.
 
قایقران و زلزله رودبار
سیروس قایقران از اواخر دهه ۶۰ به عنوان سمبل فوتبال گیلان شناخته می‌شد و هنوز هم با اینکه بالغ بر بیست و چهار سال از فوت این چهره دوست‌داشتنی می‌گذرد، اعتباری ویژه در میان گیلانی‌ها و البته احترامی فراوان در میان کل اهالی فوتبال دارد. قایقران بلافاصله پس از وقوع زلزله دلخراش رودبار و منجیل در سال ۱۳۶۹ دقیقاً مانند یک انسان عادی همراه با محمد احمدزاده و سیدعلی افتخاری برای کمک به زلزله‌زدگان وارد عرصه شد و حتی قید حضور در اردوی تیم ملی را هم زد چون تأکید داشت هم‌استانی‌هایش در این شرایط بیشتر به کمک احتیاج دارند. همین مسأله موجب افزایش چند برابری محبوبیت او در گیلان شد و البته علی پروین سرمربی وقت تیم ملی هم وقتی دید قایقران اینگونه مشغول خدمت‌رسانی صادقانه است، غیبت او را نادیده گرفت و اجازه داد در کنار زلزله‌زدگان بماند. سیروس قایقران قبل از بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ پکن از ملی‌پوشان کمک‌های نقدی و غیر نقدی هم برای زلزله‌زدگان جمع‌آوری کرد و این کمک‌ها را تحویل آنها داد.
 کمک به زلزله‌زدگان آوج
۱۲ سال پس از اتفاق تلخی که در گیلان به وقوع پیوست، کشورمان شاهد یک زلزله مخرب دیگر بود و این بار مناطقی از آوج و بویین زهرا به واسطه زمین لرزه تخریب شدند. این اتفاق موجب شد اهالی فوتبال مانند سایر اقشار جامعه وارد عرصه شده و برای کمک به زلزله‌زدگان کارهای ارزشمندی انجام بدهند. چیزی حدود یک ماه بساط برگزاری دیدار‌های خیریه داغ بود و مبالغ قابل ملاحظه هم برای کمک به این عزیزان جمع‌آوری شد.
 
ناصرخان در میدان
بدون شک بزرگترین اتحاد جامعه فوتبال و کل اهالی ورزش پس از وقوع زلزله فوق‌العاده دلخراش و مخرب بم در زمستان سال ۱۳۸۲ به وقوع پیوست. همه مردم ایران در شوک و ماتم فرو رفته بودند، به همین خاطر فوتبالی‌ها همراه با سایر ورزشکاران آستین همت را بالا زدند و به میان جامعه آمدند. با تدبیر فدراسیون فوتبال که آن زمان تحت ریاست محمد دادکان اداره می‌شد، یک هفته از رقابت‌های لیگ برتر تعطیل شد و به جای آن قرار شد در سراسر کشور دیدار‌های خیریه برگزار شود و پول آن به زلزله‌زدگان اختصاص پیدا کند. همه به میدان آمدند و حتی ناصر حجازی فقید که آن‌ زمان سرمربی استقلال اهواز بود، برای اینکه تماشاگران بیشتری به استادیوم بیایند و شرایط برای جمع‌آوری کمک‌های نقدی و غیرنقدی بهتری فراهم آید، خودش لباس دروازه‌بانی پوشید و پس از سال‌ها داخل مستطیل سبز ایستاد. جامعه فوتبال و به طور کلی خانواده ورزش در کمک به زلزله‌زدگان بم واقعاً نمره قبولی ارزشمندی گرفت.
 
همه برای آذربایجان
در تابستان سال ۱۳۹۱ و وقتی زلزله دردسرهای بزرگی برای آذربایجان شرقی به وجود آورد، فوتبالی‌ها وارد عرصه شدند و جدا از فوتبالیست‌های آذری، چهره‌های غیر آذری هم کنار آنها ایستادند تا کمک حال زلزله‌زدگان شوند. هنوز یادمان نرفته که امیر قلعه‌نویی برای جمع‌آوری کمک در سینما آزادی حاضر شد و کنار تعداد دیگری از فوتبالیست‌ها و هنرمندان مشغول جمع کردن کمک‌های نقدی و غیر نقدی شد.
 حرکت صادقانه دایی و عابدزاده
در پاییز سال ۱۳۹۶ وقتی کرمانشاه درگیر زلزله شد، دوباره اهالی فوتبال به میدان آمدند. جدا از بچه‌های رسانه که برای پوشش تبلیغی حضور ورزشکاران و فوتبالیست‌ها زحمات بسیاری کشیدند، برخی از بزرگان فوتبال کشورمان هم صادقانه ایستادند تا به مردم کمک کنند. احمدرضا عابدزاده که پس از وقوع زلزله بم شخصاً به آنجا سفر کرده بود، این بار نیز خود را به غرب کشور رساند و جزو اولین ورزشکاران بود که برای کمک به زلزله‌زدگان انواع وسایل را به کرمانشاه برد. علی دایی هم بازسازی کامل یکی از روستاهای زلزله زده را بر عهده گرفت و به قولش عمل کرد تا نشان بدهد آدم‌های فوتبالی و ورزشی در کارهای خیر پیشقدم هستند.
 
استیلی و فتح‌الله‌زاده در خوی
پس از وقوع زلزله دلخراش در شهرستان خوی هم فوتبالی‌ها این مردم عزیز را تنها نگذاشتند. علی فتح‌الله‌زاده و حمید استیلی معروف‌ترین افراد جامعه فوتبال بودند که خیلی زود خودشان را به آنجا رساندند و کمک حال زلزله‌زدگان شدند. البته سایر فوتبالی‌ها هم هر کدام به طرق مختلف کمک کردند. استقلال، تراکتور، پرسپولیس، فولاد و... از جمله تیم‌هایی بودند که برای کمک به زلزله‌زدگان اقلام و ارقام مناسبی را در نظر گرفتند.
 
نقش همه ورزشکاران
نوشتن مطلب فوق اصلاً به معنای کمرنگ جلوه دادن ارزش و زحمات سایر ورزشکاران نیست بلکه ما می‌خواستیم به صورت تخصصی در مورد حضور اهالی فوتبال در این عرصه بنویسیم. قطعاً مردم کشورمان هرگز حضور ماندگار و فراموش نشدنی جهان پهلوان تختی برای کمک به زلزله‌زدگان بویین زهرا در سال ۱۳۴۱ را فراموش نمی‌کنند و یادمان نرفته که بزرگانی همچون برادران خادم، هادی ساعی، حسین رضازاده، بهداد سلیمی، علیرضا حیدری ، محمدرضا طالقانی، صمد نیکخواه بهرامی، سعید معروف، احسان حدادی، خواهران منصوریان و... در تمام این سال‌ها چقدر برای کمک به زلزله‌زدگان تلاش کردند.
 

کسر 15 امتیاز از یوونتوس یکی از موضوعات جنجالی این روزهای فوتبال ایتالیا است و حالا با انتشار یک فیلم از صحبت‌های دادستان پرونده، داغ‌تر از همیشه شده.
در ویدیوی وایرال شده چیرو سانتوریلو یکی از دادستان‌های پرونده سود سرمایه یوونتوس که به کسر 15 امتیاز از این تیم منجر شد، در یک نشست خبری به تاریخ 14 ژوئن 2019 می‌گوید: «اعتراف می‌کنم یک هوادار دوآتشه ناپولی هستم و از یوونتوس نفرت دارم. به‌عنوان یک دادستان عمومی، من ضد یوونتوس، تیم دزد درون زمین هستم.»
این فیلم آنقدر همه‌گیر شده  که آندره‌آ آبودی، وزیر ورزش ایتالیا هم به این موضوع واکنش نشان داده: «با توجه به نقش‌های هر فرد، گزارش لازم برای بررسی و ارزیابی‌ها را ارسال کرده‌ام. بهتر است در حال حاضر صحبت بیشتری انجام ندهم.»
جالب اینجاست که در طول این نشست خبری، فردی دیگر هم می‌گوید: «حالا که بحث فوتبال شد، شما طرفدار ناپولی هستی و من هم طرفدار اینترم.» سانتوریلو هم در جواب او می‌گوید: «همین که طرفدار یوونتوس نیستی خودش خیلی خوب است.»

گراهام پاتر، سرمربی چلسی پس از انتقاد یورگن کلوپ و پپ گواردیولا از هزینه‌های کلان باشگاه چلسی از سیاست‌های تیمش دفاع کرد و در مصاحبه‌ای گفت: «هر کسی حق دارد نظر خود را داشته باشد. آزادی بیان وجود دارد و این خوب است. من را اذیت نمی‌کند. ولی حسادت بد چیزی است. هیچ وقت به کسی حسادت نکردم سعی کردم در شرایطی که در آن قرار گرفتم کار کنم و تمام تلاشم را انجام دهم. بهتر است خود را با خودتان مقایسه کنید و نه با هیچ کس دیگری چون زمینه یا موقعیت طرف مقابل را نمی‌دانید. من همچنین می‌فهمم که ما در چه دنیایی زندگی می‌کنیم. بیش‌تر مربیان دوست دارند جای من باشند.»

مهری رنجبر
مترجم
انگار ناف بردیا سعادت، پشت خط زن ملی‌پوش را با لژیونری بریدند. او از 18 سالگی در صربستان توپ زدن را شروع کرد و این چند سال کم پیش آمده که در لیگ ایران بازی کرده باشد. اوکه این فصل هم بازی در تیم تورشاد و لیگ برتر ترکیه را تجربه می‌کند، با اینکه کیلومترها با مرکز زلزله ترکیه فاصله داشته اما مثل بقیه نگران است. نگران زلزله‌ای که شایعه‌اش استرس به جان او و بقیه مردم آنکارا انداخته است.
 تو چطور متوجه زلزله بامداد دوشنبه شدی؟
من در آنکارا هستم و به خاطر فاصله زیادم با جنوب ترکیه مرکز زلزله، صبح با پس لرزه‌های زلزله که در آنکارا محسوس بود و اخبار متوجه شدم.
 حال و هوای آنکارا بعد از زلزله چطور است؟
اینجا وضعیت قابل تعریف نیست. من، هم‌تیمی‌هایم، دوستانم و همه مردم شهر ترسیده‌اند و استرس تکرار زلزله مهیب را دارند. چرا که احتمال می‌دهند دوباره زلزله مهیب در 10 روز آینده تکرار شود.
 حالا که با دستور وزیر ورزش ترکیه همه امکانات ورزشی برای کمک به زلزله‌زدگان اختصاص پیدا کرده و لیگ‌ها هم تعطیل شده، چه اتفاقی می‌افتد؟
من هم خوانده‌ام که وزیر ورزش ترکیه تأکید کرده مسابقات ورزشی تا اطلاع ثانوی لغو شود، فعلاً با این فاجعه، لیگ والیبال هم تعطیل شده و ما هم تمرین نداریم. اخبار نشان می‌دهد که شهرهای هاتای و آدانا وضعیت خرابی دارند. ما هم باید صبر کنیم ببینیم اوضاع چطور پیش می‌رود و چه تصمیمی می‌گیرند.
 تو از مرتضی شریفی و سعید معروف هم خبر داری؟
آنها در استانبول هستند که خوشبختانه از کانون زلزله دور است.
  انگار ناف تو را با بازی در لیگ‌های اروپایی بریدند، بله؟
تقریباً می‌شود گفت درست است. چرا که من از  18 سالگی در صربستان بازی را شروع کردم.
 چرا؟ به خاطر مسائل مالی؟
جدای از بحث مالی، مهم یاد گرفتن و پیشرفت بود. من 18 ساله که بودم برایم بازی خارج از ایران چالش خیلی سختی بود، با اینکه تجربه زندگی تنها را داشتم، اما زندگی خارج از ایران و برخورد با آداب و رسوم، زبان، فرهنگ، حتی غذا نوعی چالش است و من دوست داشتم آن را تجربه کنم. خدا را شکر تا به حال هم خوب بوده.
 پس حالا بردیا سعادت آشپز حرفه‌ای شده؟
آشپز حرفه‌ای که نمی‌شود گفت، اما از پس کارها و غذا پختنم برمی‌آیم. لژیونری مثل کوره آدم را پخته می‌کند، نه فقط در بازی والیبال که حتی در زندگی هم پخته می‌شوی. من در این مدت نکات زیادی یاد گرفته‌ام. وقتی کسی کنارت نیست همه جوره باید خودت گلیمت را از آب بیرون بکشی.
 مهم‌ترین دلیل تو برای بازی در لیگ‌های اروپایی چه بود؟
من برای پیشرفت بازی‌ام لژیونر شده‌ام، اینجا علاوه بر زندگی، با بازیکنان بزرگی رو در رو می‌شوم و سبک‌های متفاوت را یاد می‌گیرم. بعضی از بازیکنان سبک منحصر به فرد خودشان را دارند که خیلی خوب است و به رشد من کمک زیادی می‌کند. من بعد از بازی در لیگ صربستان به اردوی تیم ملی دعوت شدم و بنابراین لژیونری کمک بزرگی کرد تا من خودی نشان دهم و  قدمم رو به جلو بود.
 بازی تو در لیگ والیبال ترکیه، خیلی به چشم آمده و جزو ستاره‌های آن هستی.
معمولاً تیم‌هایی که با بازیکن خارجی قرارداد امضا می‌کنند، ترکیب تیم را با خارجی‌ها می‌بندند و با این شرایط بار زیادی از تیم روی دوش بازیکنان خارجی می‌افتد و باشگاه هم توقع عملکرد بهتر از آنها دارد. من هم خیلی دوست دارم بازیکن مهم و تأثیر‌گذار تیم باشم. کسی که کمک حال تیم باشد و یکی از اهرم‌های پیروزی و پوئن‌آوری. خدا را شکر برای من این اتفاق در تیم تورشاد افتاده و من حالا جزو سه بازیکن امتیازآور لیگ ترکیه هستم.
 لیگ والیبال ترکیه با لیگ ایران چه تفاوتی دارد؟
مهم‌ترین تفاوت لیگ‌ها از لحاظ سخت‌افزاری است. لیگ ایران برخلاف لیگ‌های اروپایی سیستم ویدیوچک ندارد، در حالی که این قضیه خیلی کمک می‌کند تا اعتراض به داوری و سوءتفاهم‌ها کمتر شود و بازی‌ها به حاشیه کشیده نشود. از طرف دیگر هر تیم 2 تا 3 بازیکن خارجی دارد، حضور خارجی‌ها رقابت را بیشتر و نزدیک‌تر می‌کند و بعد هم پخش تلویزیونی است. بازی‌های لیگ در اکثر کشورهای اروپایی پخش مستقیم می‌شود، نه تنها در تلویزیون که حتی در شبکه‌های اجتماعی و یوتیوپ.
 تماشاگران والیبال در لیگ ترکیه هم حاشیه‌سازی می‌کنند؟
من این فصل در لیگ ترکیه فحاشی و حاشیه‌سازی از تماشاگران ندیدم. همه هواداران می‌آیند و تیمشان را تشویق می‌کنند، شاید برای تشویق سر و صدا هم بکنند اما رفتار توهین‌آمیز ندارند. در صربستان و کره که به خاطر کرونا بازی‌ها بدون تماشاچی برگزار می‌شد. ایتالیا تماشاگران بافرهنگی برخلاف خیلی از کشورها دارد.