زلاتان ایبراهیموویچ، یکی از متفاوت‌ترین فوتبالیست‌هایی است که متولد شده است. این را حداقل از مصاحبه‌های خاصی که انجام می‌دهد می‌توان متوجه شد. او به تازگی گفت‌و‌گوی بسیار مفصلی با روزنامه «کوریره دلاسرا» ایتالیا داشته که بخش‌های از این گفت و گوی طولانی را از نظر می‌گذرانید.
 
زلاتان ایبراهیموویچ به چه زبانی فکر می‌کند؟
- بستگی دارد! وقتی در زمین فوتبال هستم هرگز به زبان سوئدی فکر نمی‌کنم، چون این زبان بیش از اندازه مهربانانه و لطیف است. در زمین مسابقه باید بدجنس بود. به همین خاطر بعضی وقت‌ها به زبان انگلیسی و بعضی وقت‌ها هم به ایتالیایی فکر می‌کنم. با این حال وقتی در خانه هستیم یکسری کار‌ها که مختص سوئدی هاست، انجام می‌دهیم.
مثل چی؟
 قبل از ورود به خانه کفش‌مان را در می‌آوریم و با جوراب وارد می‌شویم. کسی هم که بخواهد در خانه به ما سرویس بدهد، وجود ندارد؛ فقط خانمی است که کار‌های مربوط به جمع‌آوری خانه را انجام می‌دهد. بقیه کار‌ها را خودمان انجام می‌دهیم.
خودت را سوئدی احساس می‌کنی؟
 خب من سوئدی هستم، هرچند که البته رگ و ریشه‌ای چند ملیتی دارم. مادرم کروات و کاتولیک و پدرم اهل بوسنی است و مسلمان. ضمن اینکه من سال‌های زیادی را هم در ایتالیا زندگی کرده‌ام.
خرافاتی هستی؟
 نه. حتی از اینکه بگویند امیدوارم خوش شانسی بیاوری هم خوشم نمی‌آید. نیازی به این چیز‌ها ندارم چون خودم تصمیم می‌گیرم شرایط چطور برایم پیش برود.
اولین خاطره‌ای که داری مربوط به کجاست؟
 یوگسلاوی. بچه که بودم با ماشین و قطار به آنجا رفتیم. آن زمان هنوز دور، دور کمونیست‌ها در آن کشور بود. کلاً عالم دیگری بود برای خودش.
بچگی‌ات چطور بود؟
 کودکی بودم که همیشه زجر کشید. همان موقع که تازه به دنیا آمده بودم پرستار من را از فاصله یک متری به زمین می‌اندازد. کل زندگی‌ام زجر کشیدم. در مدرسه هم فرق می‌کردم. بقیه بلوند بودند و چشم‌های آبی و بینی خوش تراش داشتند، من سبزه و دماغ گنده بودم. متفاوت با آنها حرف می‌زدم و زندگی می‌کردم. همان زمان هم که با آنها فوتبال بازی می‌کردم، والدین هم‌تیمی‌هایم مدام می‌خواستند که من از زمین بیرون انداخته شوم. آن اوایل من واکنش بدی داشتم.
چطور؟
 گوشه‌گیر شدم اما بعد یاد گرفتم درد و رنجم را تبدیل کنم و حتی آموختم نفرتم را هم به قدرت تبدیل کنم. اگر خوشحال بودم، خوب بازی می‌کردم اما چنانچه عصبانی، زخم خورده و یا درد داشتم، بهتر بازی می‌کردم. وقتی روی یک حرکت از من تعریف می‌کنند و من را دوست دارند، انرژی می‌گیرم اما اگر یک ورزشگاه از من نفرت داشته باشند، چند برابر بیشتر انرژی می‌گیرم.
اولین بار در چه سنی عاشق شدی؟
  17سالگی، چون در 17 سالگی برای اولین بار از محله فقیرنشین مالمو بیرون زدم و به شهر رفتم. تازه آن زمان بود که سوئدی‌های واقعی که بقیه دنیا تصور می‌کنند را دیدم، دختر‌های بلوند با مو‌های بلند و رها. در محله ما دختر‌ها همیشه موهایشان کوتاه بود و آن را هم می‌پوشاندند.
الان هم که ۲۰ سالی می‌شود کنار هلنا، همسرت زندگی می‌کنی. راز این ازدواج طولانی مدت چیست؟
صبر و حوصله و البته تعادلی که او به زندگی من بخشید. هلنا ۱۰ سال از من بزرگ‌تر است و همیشه پخته‌تر از من عمل کرده است. بعد هم که ماکسیمیلیان و وینست متولد شدند.
کدام گل دوران زندگی‌ات را برای خوشحال کردن آنها، به 2 پسرت تقدیم می‌کنی؟
شاید قیچی برگردانی که از فاصله ۳۰ متری به تیم ملی انگلیس زدم. انگلیس‌ها همیشه مرا دست‌کم می‌گرفتند و می‌گفتند هرگز نمی‌توانم به آنها گل بزنم.
با این حال زمانی که در پی‌اس‌جی بودی، گفته بودی فرانسه کشور مزخرفی است.
 دلیلش این بود که مارین لوپن خواسته بود من را از فرانسه اخراج کنند. فردای روزی که آن حرف را زدم، نگران واکنش مردم در خیابان بودم اما فرانسوی‌ها به من نزدیک می‌شدند و می‌گفتند ایبرا، واقعاً حق داشتی، اینجا کشور مزخرفی است! در واقع آنها از بدگویی‌هایم درباره کشورشان تشکر کردند.
از گلی که به انگلیس زدی بیشتر خوشحالی یا از تولد 2 فرزندت؟
 اصلاً قابل مقایسه نیست. تولد یک بچه، مهم‌ترین چیزی است که برای شما در زندگی رخ می‌دهد؛ یک زندگی که به سمت شما می‌آید. وقتی ماکسی متولد شد را به خاطر دارم، او را گرفتم و به سینه‌ام چسباندم. این را هم به خاطر دارم که وقتی وینسنت در استکهلم بود و به من زنگ زد و گفت: «بابا دلم برایت تنگ شده» انگار یکی به من چاقو زده بود. می‌خواستم همه چیز حتی میلان را رها کنم و پیش او برگردم.
درست است که پسرهایت از فوتبال متنفر هستند؟
 یک بار آنها را به مکانی بردم تا کمی فوتبال بازی کنند. یکی از آنها گریه می‌کرد و دیگری هم پرنده‌های آسمان را نگاه می‌کرد. حالا اما شرایط عوض شده و هر 2 نفرشان فوتبال بازی می‌کنند؛ البته با فامیلی مادرشان یعنی سِگِر. آنها این فامیلی را انتخاب کردند. ماکسی انتخاب کرده که به او بگویند ایبراهیموویچ. وینسنت هنوز تصمیمش را نگرفته است.
از بین مسی و رونالدو انتخابت کیست؟ مسی یا رونالدو؟
 هر 2 بازیکنان خوبی هستند. من مسی را انتخاب می‌کنم چون با هم بازی کرده‌ایم.
و ارتباطت با گواردیولا؟
 هیچ وقت من را درک نکرد. می‌خواست برای هر چیزی که می‌خواستم در زمین انجام دهم، برنامه‌ریزی کند. در زمین، یک آن، یک حرکت غریزی به سرم زد ولی بعد به چیزی که گواردیولا می‌خواست فکر کردم و تغییرش دادم. خب در آن زمان مجبور بودم برای هر صحنه‌ای دوبار فکر کنم. گواردیولا بازیکنانی که شخصیت اینچنینی داشته باشند را دوست ندارد. من برایش تبدیل به یک مشکل شده بودم. از آنجا که او نمی‌توانست این مشکل را حل کند، خودم با خروجم از تیم مشکل را حل کردم.
چرا هیچ وقت قبل از شروع مسابقه به سمت مربی حریف نمی‌روی و سلامی نمی‌کنی؟
 چون خیلی روی بازی تمرکز می‌کنم. درست است. هرگز چنین کاری نکرده‌ام؛ حتی با ژوزه مورینیو که خیلی از او خوشم می‌آید. فقط یک بار میهایلوویچ را آن هم زمانی که بیمار بود، بغل کردم.
به نظرت بهترین فوتبالیست تاریخ کیست؟
رونالدوی برزیلی. بچه که بودم از او تقلید می‌کردم.
درست است که می‌گویند به امباپه گفته‌ای پار‌ی‌سن‌ژرمن را ترک کند؟
 بله، امباپه به باشگاهی همچون رئال مادرید نیاز دارد. البته بعد از آن به رئیس پاری‌سن‌ژرمن گفتم او را نفروشید!

 

سامان موحدی راد
احتمالاً برای شما هم مانند بسیاری دیگر از مردم دنیا شنبه‌ها روز جذابی نیست. همانطور که فرهاد مهراد هم در ترانه معروفش می‌خواند «شنبه روز بدی بود» احتمالاً برای خیلی‌ها شنبه به معنی جدایی از تعطیلات آخر هفته و شروع یک هفته کاری یا درسی دیگر است. با این حال این شنبه قرار است با همه شنبه‌ها فرق کند. البته امیدواریم چنین باشد. چرا که این شنبه، شنبه دربی است. در یک برنامه‌ریزی عجیب و غریب فوتبالی در ایران قرار است دربی رفت لیگ بیست و یکم روز شنبه برگزار شود. ما نمی‌پرسیم چرا و با چه منطقی و شما هم نپرسید. فقط امیدوار باشید که بعد از بازی‌های فراوان و بی‌هدف لیگ سرانجام این بازی هم یخ شنبه‌ها را بشکند و هم یخ رقابت‌های لیگ ایران را. لیگی که در هفته گذشته‌اش در مجموع 8 دیدار 7 گل به ثمر رسید. هر 3 بازی روز دومش صفر- صفر به پایان رسید و تیم‌ها با حساست خاصی در گل زدن با امتیازات کم و خیلی کند در حال پیشروی هستند.
در چنین شرایطی استقلال و پرسپولیس نیز به هم خورده‌اند. دو تیمی که تلاش می‌کنند خودشان را در این بازی اثبات کنند چرا که تا اینجای لیگ موفق به این کار نشده‌اند. استقلال تیم بدون شکست لیگ برتر است که امیدوار است این رکوردش را هم در دربی حفظ کند اما این بی‌شکست بودن به معنی خوب بودن هم نیست. آنها به شدت در گلزنی تنبل هستند و بعد از دو هفته صدرنشینی با همین تنبلی‌های‌شان حالا به رده سوم رسیده‌اند.
چیزی که در بازی‌های استقلال بیشتر از هر چیز دیگری به چشم می‌آید، بی‌برنامگی آنهاست.
استقلال تا اینجای لیگ یک نمایش دلپذیر و جذاب نداشته و هوادارانش را امیدوار نکرده است. برای همین شاید آنها برای حفظ رکورد شکست‌ناپذیری‌شان به این دیدار بیایند. اگرچه فرهاد مجیدی گفته به چیزی جز برد در دربی فکر نمی‌کند ولی خیلی محتمل است که آنها برای نباختن به زمین بیایند.
نباختن فقط به این معنی نیست که رقیب از شما بهتر است بلکه به این معنی است که شما نمی‌خواهید یک روند را خراب کنید و شاید همین مسأله روی عملکردشان تأثیر بگذارد.
 با همه این‌ها فرهاد مجیدی باید بداند که بعد از ۴ تساوی دیگر پنجمین تساوی فرق چندانی با شکست ندارد چرا که او در ثبت احتمالی پنجمین تساوی در واقع ۱۰ امتیاز از دست داده که چیزی بیشتر از سه شکست است! در مقابل پرسپولیس هم وضعیت چندان خوبی ندارد.
آنها اگرچه ۲ بازی آخر خودشان را برده‌اند اما بردهای شکننده و اقتصادی پرسپولیس نسبتی با تیم همیشه برنده چند سال اخیر ندارد. پرسپولیسی‌ها اما برای اینکه نشان دهند حداقل در ظاهر با بحران فاصله گرفته‌اند، باید این دیدار را با پیروزی پشت سر بگذارند. امیدواریم یک بازی کسل‌کننده در یک شنبه کسل‌کننده در انتظار ما نباشد.


 

علی‌بابازاده
دوباره لیگ برتر و دوباره دربی سرخ‌آبی‌های پایتخت؛ استقلال و پرسپولیس در شرایطی به هم رسیده‌اند که بازهم در جدول رده‌‌بندی سرخ پوشان پایتخت با سرمربی‌گری یحیی گل‌محمدی توانسته‌اند بالاتر از استقلالِ فرهاد مجیدی قرار بگیرند و هدفی جز حفظ فاصله و یا افزایش آن با آبی‌پوشان ندارند. از هفته هشتم لیگ برتر خلیج فارس و جدای از سه بازی دیگر امروز، از ساعت ۱۶ « بازی بزرگ» فوتبال کشورمان برگزار خواهد شد و خواسته ما از بازیکنان و مربیان تنها یک چیز است؛ بازی زیبا و نمایشی دلچسب.
حسرتِ دیدن یک دربی بدون دعوا و حاشیه به دل‌مان مانده و کاش این آرزوی محال امروز رنگ واقعیت به خود بگیرد؛ یادمان نرود کج سلیقگی فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ لذت برگزاری شهرآورد در حضور تماشاگران را از ما‌ گرفت آن ‌هم در شرایطی که مقامات بهداشتی خبر از آمادگی‌ کامل برای ورودِ تماشاگران به ورزشگاه آزادی می‌دادند.
بعد از یک هفته بازگشت آزمایشی هواداران به ورزشگاه‌ها، توقع داشتیم تا با توجه به شرایط کشور، واکسیناسیون و کاهش آمار مبتلایان کرونا، دربی ۹۷ با هیجان دو برابر برگزار شود اما اینگونه نشد. پرسپولیس با ۱۴ امتیاز در رده دوم جدول قرار گرفته و استقلال با ۱۳ امتیاز تیمِ پنجم جدول است؛ شهرآورد بدون حضور تماشاگران نیمی از هیجانش را از دست داده و شروع آن از ساعت ۱۶، لذت تماشای تلویزیونی را هم برای بسیاری از فوتبال‌دوستان خواهد گرفت.
هر دو تیم توانسته‌اند تا حد زیادی فرم مناسب خود را بسازند و ترکیب اصلی‌شان را پیدا کنند؛ بهانه‌های همیشگی ابتدای فصل برای هواداران قابل قبول نیست و فارغ از هر نتیجه‌ای، توقع داریم با یک دربی مهیج و دیدنی رو به رو شویم. اینکه استقلال و پرسپولیس، قیدِ دفاع کردن را زده و «بسکتبال‌گونه» به سمت دروازه حریف حمله کنند، منطقی نیست ولی، نمی‌خواهیم ۴۵ دقیقه نیمه اول به محک زدن حریف و پاسکاری‌های خواب‌آور در یک‌سوم دفاعی منجر شود و سرانجام چیزی جز تساوی بدون گل  یا در خوشبینانه‌ترین ‌حالت یک بر یک به دست بیاید!
در تاریخ شهرآورد تنها سه مسابقه در‌ روز شنبه برگزار شده و حاصل آن ۲ برد برای آبی‌ها و یک برد برای ارتشِ سرخ بوده؛ بازی مستقیم سپاهان برابر گل‌گهر، تیم‌های اول و‌ سوم جدول فرصت مناسبی ساخته تا شاگردان گل‌محمدی یا فرهاد مجیدی بتوانند با‌ کسب پیروزی‌ در دربی، به صدرنشینی امیدوار باشند و چه بهتر آنکه این اتفاق، با شکست رقیبِ همیشگی رقم بخورد!


 

مازیار گیلکان
برای فرهاد مجیدی و یحیی گل‌محمدی، این دربی سرنوشت‌ساز است؛ نه فقط برای حساسیت‌های دربی، بلکه برای تمام لیگ و ماندن در کورس قهرمانی در هفته‌های آینده.
مسأله دربی این‌بار فقط کری‌های مربوط به دربی نیست. ۳ امتیاز این بازی کمک می‌کند که استقلال یا پرسپولیس به قهرمانی بیشتر امیدوار باشند. در بسیاری از دربی‌ها هیجان خود دربی جذاب است اما این بازی تکلیف چیزهای دیگری را روشن می‌کند.
استقلال در موقعیت فنی خوبی قرار دارد. اگرچه تساوی‌های اخیر استقلال را از صدر جدول کمی دور کرد اما داوری‌ها اگر منصفانه بودند، استقلال می‌توانست با چند امتیاز فاصله صدرنشین
باشد.
ممنوعیت برای بازی دو بازیکن خارجی استقلال مقابل گل‌گهر نیز شانس پیروزی را از استقلال سلب کرد.
پرسپولیس که خودش را در آغاز لیگ گم کرده بود، حالا خودش را پیدا کرده و در آستانه اوج گرفتن است. پرسپولیس اگر برنده دربی باشد، رقبای بالای جدول را با انگیزه‌های بیشتری طی هفته‌های بعد جا می‌گذارد و این برای استقلال هشداردهنده
 است.
استقلال و پرسپولیس هنوز کارهای فنی انجام ‌نداده بسیاری دارند. فرهاد مجیدی و گابریله پین هنوز بازی تیم خود را نساخته‌اند و هنوز نمی‌توانیم مشخصه‌های بازی استقلال را بشناسیم. پرسپولیس با ایده‌های یحیی گل‌محمدی و حمید مطهری هنوز تیمی نیست که بتواند خود را از رقبا جدا کند.
دربی عصر شنبه، محل مقایسه کیفیت فنی دو تیم و کیفیت عملکرد مربیان دو تیم در ۸ هفته از فصل است، اینکه بدانیم مجیدی و گل‌محمدی چقدر در ساخت تیم جدید خود موفق هستند.
استقلال با فرهاد مجیدی رویای قهرمانی را در سر می‌پروراند و پرسپولیس به تکرار موفقیت‌های خود فکر می‌کند اما آن رویا یا تکرار با موفقیت در دربی دست‌یافتنی‌تر می‌شود.
نمی‌دانیم دربی بازی هیجان‌انگیزی می‌شود یا فرهاد مجیدی و یحیی گل‌محمدی محافظه‌کارانه قدم به میدان دربی می‌گذارند اما جریان بازی هر چه باشد، ماجرای رقابت این دو تیم در کورس قهرمانی، دربی را جذاب می‌کند و حیف که تماشاگران از تماشای این بازی محروم‌اند.


 

میعاد نیک
نودوهفتمین شهرآورد تاریخ فوتبال ایران که عصر امروز برگزار خواهد شد، حاشیه‌هایش را مدت‌ها قبل‌تر از سوت آغاز بازی توسط داور، در فضای مجازی آغاز کرده. دربی‌ها اکثراً نشان داده‌اند که می‌توانند یکی از نازیباترین بازی‌های لیگ و خالی‌ترین بازی از مواهب فنی و تاکتیکی باشند، چرا که استرس ناشی از پذیرش شکست مقابل رقیب سنتی و ترس درونی سرمربیان، همیشه بر قدرت ریسک‌پذیری آنها چربیده و لذت تماشای یک نمایش جذاب حتی به قیمت شکست تیم محبوب را از هواداران گرفته. دربی عصر شنبه اما علاوه بر تمام مسائل احتمالی فوق، از دایره آداب و رعایت احترام هم خارج شد. نشست عجیب مدیرعامل باشگاه استقلال در آستانه برگزاری شهرآورد با لیدرهای آبی و اظهار نظراتی عجیب و رنگ‌باخته بین آنها که فقط کاربردی پوپولیستی دارد، باعث شد تا سرپرست علاقه‌مند به شهرت باشگاه پرسپولیس هم در مقام پاسخگویی بر‌بیاید و با ادبیاتی سخیف‌تر از مصطفی آجورلو، به وی و صحبت‌هایش واکنش نشان دهد.
همه این ماجراها در وضعیتی رخ داد که باشگاه استقلال برای کسب عواید مالی و حقوق پایمال شده‌اش وارد جنگی تمام‌عیار با سازمان لیگ فوتبال شده و حتی در بحث برگزاری کنفرانس خبری پیش از بازی هم با اهالی میدان شیخ‌بهایی به مشکلاتی جدی برخورده. در شرایطی که اتحاد بین مثلث وزارت ورزش و جوانان، باشگاه‌های استقلال و پرسپولیس و فدراسیون فوتبال تنها راه چاره برای مقابله با سرطانی بدخیم به اسم واحد اقتصادی سازمان لیگ فوتبال خواهد بود، مدیران این دو باشگاه خودشان در کرنای نفاق و تفرقه می‌دمند و گندم به آسیاب دشمن مشترک‌شان، یعنی سازمان لیگ می‌ریزند.
روز اول هفته که با دربی آغاز شود به طور حتم پرماجراست اما این ماجرا از شنبه شروع نشده و در همین شنبه هم پایان نخواهد یافت. جو روانی دو باشگاه برهم ریخته و قطعاً این جنگ با یک یا چند فقره قربانی دندان‌گیر فرو خواهد نشست.


 

سام ستارزاده
در گذشته هرگاه به زمان یک شهرآورد نزدیک می‌شدیم، اهمیت رویارویی دو رقیب سنتی پایتخت‌نشین با جمله «همه بازی‌ها را بباز ولی دربی را ببر» تأکید می‌شد اما تقابل شنبه‌عصر استقلال و پرسپولیس جنسی متفاوت با دربی‌های سال‌های قبل دارد؛ پیروزی برای هریک از سرخآبی‌ها قرار است ابزاری برای فراموش‌کردن باخت‌ها، بلکه ابزاری برای پایان‌دادن به آنها و برخاستن دوباره از خاک باشد.
قسمت نودوهفتم تقابل‌های استقلال و پرسپولیس، برخلاف شهرآوردهای چند سال گذشته که با حضور چهره‌های جذابی همچون برانکو ایوانکوویچ و وینفرد شفر روی نیمکت‌ها و مهدی طارمی، مهدی قایدی، بشار رسن و شیخ دیاباته درون مستطیل سبز یک دیدار تمام‌عیار قلمداد می‌شد، شاید نمادی از یک فوتبال خسته و رو به افول باشد. حذف از آسیا به دست الهلال عربستان و جدایی پرشمار ستاره‌ها در دو فصل گذشته، حال نقطه اشتراک هر دو طرف قرمز و آبی تهران است. پرطرفدارترین‌ تیم‌های فوتبال ایران که در گرفتن حق درآمدزایی از تبلیغات محیطی بازی‌هایشان زورشان هنوز به سازمان لیگ نچربیده، عصر شنبه قرار است نماد لیگی باشند که هفته گذشته آن، دومین هفته کم‌گل تاریخ فوتبال ایران بوده ‌است.
یحیی گل‌محمدی و فرهاد مجیدی پیش از پنجمین مچ‌اندازی متقابلشان در تاریخ شهرآوردها، هر دو طی ۷ هفته گذشته طعم قرار گرفتن زیر فشار انتقادات را چشیده‌اند تا بر آنان روشن باشد که نه محبوبیت برجای‌مانده از دوران بازیگری، نه دو صعود به فینال جام حذفی و حتی نایب‌قهرمانی در لیگ قهرمانان آسیا، تضمین‌کننده بقای آنان نخواهد بود، اگر با شکست در دربی از کورس قهرمانی جا بمانند. به‌ویژه در شرایطی که با لغو ممنوعیت جذب مربی خارجی، اوج‌گیری تراکتور با زونیمیر سولدو ممکن‌ است هواداران و مدیران سرخآبی را به گزینه‌های جذاب خارجی برای خروج بازنده شهرآورد از بحران احتمالی ترغیب کنند.
تمام مشکلات و فشارهای مشترک میان دو باشگاه محبوب فوتبال‌مان، چیزی جز یک شهرآورد چشم‌نواز و پرموقعیت که هر دو طرف آن به چیزی غیر از برد نمی‌اندیشند را نباید پدید آورند. دو قطب فوتبال پایتخت این بار نه سر یکه‌تازی در کورس لیگ یا فینالیست‌ بودن در جام حذفی، برای بقای خود در اوج با یکدیگر می‌جنگند. فوتبال ایران می‌تواند پیروز این دربی باشد، اگر متن آن بر حواشی همیشگی‌اش غلبه کند.