سام ستارزاده
در گذشته هرگاه به زمان یک شهرآورد نزدیک میشدیم، اهمیت رویارویی دو رقیب سنتی پایتختنشین با جمله «همه بازیها را بباز ولی دربی را ببر» تأکید میشد اما تقابل شنبهعصر استقلال و پرسپولیس جنسی متفاوت با دربیهای سالهای قبل دارد؛ پیروزی برای هریک از سرخآبیها قرار است ابزاری برای فراموشکردن باختها، بلکه ابزاری برای پایاندادن به آنها و برخاستن دوباره از خاک باشد.
قسمت نودوهفتم تقابلهای استقلال و پرسپولیس، برخلاف شهرآوردهای چند سال گذشته که با حضور چهرههای جذابی همچون برانکو ایوانکوویچ و وینفرد شفر روی نیمکتها و مهدی طارمی، مهدی قایدی، بشار رسن و شیخ دیاباته درون مستطیل سبز یک دیدار تمامعیار قلمداد میشد، شاید نمادی از یک فوتبال خسته و رو به افول باشد. حذف از آسیا به دست الهلال عربستان و جدایی پرشمار ستارهها در دو فصل گذشته، حال نقطه اشتراک هر دو طرف قرمز و آبی تهران است. پرطرفدارترین تیمهای فوتبال ایران که در گرفتن حق درآمدزایی از تبلیغات محیطی بازیهایشان زورشان هنوز به سازمان لیگ نچربیده، عصر شنبه قرار است نماد لیگی باشند که هفته گذشته آن، دومین هفته کمگل تاریخ فوتبال ایران بوده است.
یحیی گلمحمدی و فرهاد مجیدی پیش از پنجمین مچاندازی متقابلشان در تاریخ شهرآوردها، هر دو طی ۷ هفته گذشته طعم قرار گرفتن زیر فشار انتقادات را چشیدهاند تا بر آنان روشن باشد که نه محبوبیت برجایمانده از دوران بازیگری، نه دو صعود به فینال جام حذفی و حتی نایبقهرمانی در لیگ قهرمانان آسیا، تضمینکننده بقای آنان نخواهد بود، اگر با شکست در دربی از کورس قهرمانی جا بمانند. بهویژه در شرایطی که با لغو ممنوعیت جذب مربی خارجی، اوجگیری تراکتور با زونیمیر سولدو ممکن است هواداران و مدیران سرخآبی را به گزینههای جذاب خارجی برای خروج بازنده شهرآورد از بحران احتمالی ترغیب کنند.
تمام مشکلات و فشارهای مشترک میان دو باشگاه محبوب فوتبالمان، چیزی جز یک شهرآورد چشمنواز و پرموقعیت که هر دو طرف آن به چیزی غیر از برد نمیاندیشند را نباید پدید آورند. دو قطب فوتبال پایتخت این بار نه سر یکهتازی در کورس لیگ یا فینالیست بودن در جام حذفی، برای بقای خود در اوج با یکدیگر میجنگند. فوتبال ایران میتواند پیروز این دربی باشد، اگر متن آن بر حواشی همیشگیاش غلبه کند.