8 شهریور 1400 در شهر توکیو میزبان بازی‌های پارالمپیک غوغایی به پا بود. مسابقات دسته 107‌+ کیلوگرم پاراوزنه‌برداری برگزار می‌شد و ایران مدعی جدی دو دوره قبل بازی‌ها، اسطوره خود را در ترکیب نداشت. سیامند رحمان جوان 31 ساله‌ای که در پارالمپیک ریو همه را مبهوت کرده بود اما غایب بزرگ بازی‌ها در توکیو نام گرفت.

سیامند رحمان اولین مدالش را سال 2008 در بازی‌های جهانی آیواز امریکا کسب کرد و از همان موقع هم جای خود را در تیم ملی پیدا کرد و شروع کرد به مدال‌آوری در مسابقات مهم که در سال‌های بعد برگزار شد. اسطوره‌ای که در اسفند 98 به طرز غم‌انگیزی دار فانی را وداع گفت تا داغی بزرگ به دل ورزش بماند.

سال 1400 هم که سال برگزاری بازی‌های پارالمپیک توکیو بود، جای خالی او بیش از هر زمان دیگری احساس شد و شاید هم عمق فاجعه خبر 11 اسفند سال 98 را بعضی‌ها 8 شهریور 1400 درک کردند. وقتی مسابقات دسته 107+ کیلوگرم پاراوزنه‌برداری در توکیو برگزار شد و بعد از دو دوره درخشان دیگر خبری از سیامند نبود.

سیامند رحمان دو طلای پارالمپیک را داشت و امسال می‌توانست همانند زهرا نعمتی سومین طلای خود را در بازی‌های پارالمپیک کسب کند و به چهره‌ای کم نظیر در ورزش تبدیل شود اما تقدیر چیز دیگری بود.

دو طلای پارالمپیک، سه طلا و یک نقره جهان، سه طلای پاراآسیایی، یک طلای بازی‌های آیواز، یک طلای جوانان جهان و دو طلای مسابقات بین‌‌المللی در لیبی و اردن مدال‌هایی بود که او به دست آورد. سیامند، پارالمپیک ریو را با رکوردشکنی‌های پیاپی فتح کرد و رکورد 310 کیلوگرم او در کتاب رکوردهای گینس هم ثبت شد و شاید اگر 8 شهریور 1400 در توکیو بود یک بار دیگر رکورد‌شکنی می‌کرد اما تقدیر چیز دیگری بود.

تقدیر این بود که قلب سیامند در سی و یک سالگی و در اوج تمرینات آماده‌سازی برای حضور در بازی‌های پارالمپیک توکیو از کار بایستد و علاقه‌مندان زیادی را در ورزش تا ابد داغدار کند. هر چند که او برای ورزش ایران ماندگار است و هرگز 

فراموش نمی‌شود.