سام ستارزاده

 

نارنجی‌پوشان رفسنجانی هرچند در هفته نوزدهم لیگ با 3 گل مغلوب پرسپولیس شدند، اما عملکرد خیره‌کننده‌شان را نمی‌توان با نگاه به اسکوربوردها سنجید. ارزش عملکرد مس رفسنجان در لیگ بیست‌ویکم در فوتبال هجومی، شجاعانه و تماشاگرپسندی است که آنان ارائه می‌دهند؛ آنچه حتی در میان بالانشینان فوتبال‌مان نیز دیگر به سادگی پیدا نمی‌شود.

محمدعلی ربیعی، یکی از معدود سرمربیان نسل جدید است که بدون اینکه به‌عنوان یک فوتبالیست برای خود نامی دست‌وپا کند، توانسته تدبیر و جسارتش را روی نیمکت‌های سرمربیگری اردبیل، زنجان، بندرعباس و تهران به نمایش بگذارد. او پیشتر با تیم دسته اولی بادران و در جام حذفی نیز برابر ارتش سرخ صف‌آرایی کرده ‌بود؛ با تیمی که شاگردانی نظیر مسعود ریگی، مهدی ترکمان و محمد آبشک را در آن پرورانده بود و یا احیا کرده ‌بود.

مس رفسنجان ربیعی در ورزشگاه آزادی همان کاری را انجام داد که پیشتر بادران ربیعی انجام داده‌ بود. مس بازی را باخت؛ ولی قلب‌های ما فوتبال‌دوستان را به دست آورد.

 پاسکاری‌های بی‌نظیر محسن آذرباد، مجید علیاری و گادوین منشأ در میان ستون‌های دفاعی قرمزها بارها شکاف‌های میان دفاع پرسپولیس را نشانه‌ گرفت و مجموعاً‌ منجر به خلق ۱۱ موقعیت گلزنی شد.

همانند بازی هفته نخست با سپاهان و دیدار رفت با استقلال، تیم شایسته رفسنجانی برابر پرسپولیس نیز تا حد خوبی حریف کم‌تجربگی بازیکنانش شد. تیم دوست‌داشتنی ربیعی حتی اگر لیگ بیست و یکم را در پله چهارم به پایان نرساند، به احترام فوتبال کمیاب محمد ربیعی جا دارد تا کلاه‌های‌مان را از سرمان برداریم.