وصال روحانی

 نمایش نه چندان مطمئنی که احمد گوهری در نخستین بازی‌اش برای قرمزهای تهرانی ارائه داد، تأکید تازه‌ای بر این واقعیت مسلم بود که این مقطع حساس از فصل زمان مناسبی برای ریسک‌های بزرگ نیست. درست است که دوشنبه‌شب 9 اسفند پرسپولیس بازی بسیار مهم‌اش با مس رفسنجان را در هفته بیستم لیگ برتر فوتبال کشور با نتیجه یک-3 فتح کرد اما همیشه پیش نمی‌آید که شما سه گل بزنید و گاهی یک گل خورده هم برای باختن کفایت می‌کند. شاید گوهری روی تک گلی که قرمزها خوردند، مقصر اصلی نبوده باشد و وی کلاً دروازه‌بان خوب و شایسته‌ای است اما او در طول تمام 90 و چند دقیقه‌ای که این بازی در ورزشگاه آزادی تهران جریان داشت، لرزش‌ها و تردیدهایی آشکار در اقدامات و واکنش‌های خود داشت و مشخص بود که ترسیده و تحت تأثیر محیط (با وجود خالی بودن ورزشگاه و فقدان تماشاگر) قرار گرفته است. این گونه ترس‌ها و هماهنگ نبودن با شرایط سخت روانی برای بازیکنان تازه‌وارد پرسپولیس (و همین طور استقلال) کاملاً عادی است و جای حیرت ندارد. آنچه غیرعادی است و موجب حیرت می‌شود، این است که در این مقطع سرنوشت‌ساز فصل کادر فنی قرمزها بدون هیچ مقدمه قبلی به یک عضو تازه تیم خود که هیچ تجربه‌ای حتی در بازی‌های دوستانه باشگاه جدیدش ندارد، بازی بدهند و دست به یک خطرجویی بزرگ بزنند. آن هم در شرایطی که در هفته‌های پایانی لیگ هر امتیاز کسب کرده یا هدر رفته می‌تواند اسباب قهرمان شدن یا نشدن یک تیم مدعی شود و دستاوردهای قبلی را به باد بدهد و گران‌تر از هر چیزی تمام شود که به تصور می‌آید.