سرمقاله
مرتضی رضایی  
قبلاً به این شکل بود که اگر تیمی می‌باخت، مربی آن تیم حتی اگر شاگردانش در آن بازی شایسته نبودند تنه‌ای به تنه داوران می‌زد و ناکامی خودش و تیمش را گردن داور بازی می‌انداخت. گاهی کمک داور را سینه دیوار می‌بردند و با توجیه اینکه پرچم‌های اشتباه زده است ذهن هواداران را به سمت دیگری می‌بردند. این رسم در فوتبال ایران همیشه بوده. پیدا کردن بهانه‌ای برای توجیه ناکامی و چه دیواری کوتاه‌تر از دیوار داوران!
با همه این حرف‌ها شاید اگر بگوییم که می‌توان این بار حق را به همه مربیان معترض داد، می‌توان پشت آنها ایستاد و علیه داوران از حق‌شان دفاع کرد. قضاوت‌ها در هفته‌های اخیر داد همه را درآورده. دیگر بین مربیان بالای جدول و پایین جدول فرق زیادی نیست و همه دارند می‌نالند! از اینکه حق‌شان خورده شده، از اینکه پنالتی‌شان را نمی‌گیرند و از اینکه داوری بوده که سوت‌های اشتباهی زده اما نه زیر بار اشتباهاتش رفته و نه حتی برای این همه ناعدالتی عذرخواهی کرده. لیگ برتر دارد به هفته‌های پایانی و حساس خودش می‌رسد و هر بار اعتراض‌ها بیشتر و بیشتر خواهد شد اما انگار که همه چیز رها شده باشد. اعتراض هست اما کسی این صداها را نمی‌شنود. شاید هم به قول خیلی از مربیان لیگ برتری نمی‌خواهند بشنوند. تازه این لیگ برترمان است و خبر رسیده که در لیگ یک و دسته 2 و ...غوغاست! رسیدگی کنید آقایان. اجازه ندهید حق تیمی که یک فصل زحمت می‌کشد و هزینه می‌کند با تصمیمات نادرست بر باد برود.