مازیار گیلکان

 

سپاهان آنچنان گرفتار بحث‌های بیهوده و رایج در فوتبال ایران شد که خودش نفهمید خوب بازی می‌کند یا نمایشی بی‌نتیجه را به تصویر می‌کشد.

این حرف‌ها در فوتبال ایران اغلب بر اساس برداشت‌های بی‌حساب است. درباره سپاهان نویدکیا هر روز این بحث مطرح شد که زیبا بازی می‌کند اما در کسب نتیجه ناموفق است. کم کم سپاهان باورش شد که زیبا بازی کردن در تضاد با نتیجه است، از تحسین‌ها نیز کمی خوشش آمد و آخر کارش امروز فاصله‌ای دشوار برای جبران با صدر جدول است.

بلای مشابه‌ای هم قرار بود با همین دست حرف‌ها -از نوع وارونه‌اش- بر سر استقلال بیاید. استقلال باتجربه‌تر بود که اسیر این حرف‌ها نشد و راه خودش را رفت. درباره استقلال هم گفتند نتیجه‌گراست و زیبا بازی نمی‌کند.

در فوتبال بازی زیبا و نتیجه در تضاد با هم نیستند و این افسانه را باید فراموش کرد. بازی زیبا همان بازی است که به نتیجه می‌رسد و زیبایی همان چیزی است که نتیجه خوب را رقم می‌زند، حتی اگر ۹۰ دقیقه دفاع کردن باشد. زیبایی در دفاع کردن، زیبایی بازی با مالکیت کمتر توپ، همه و همه جلوه‌هایی از زیبایی فوتبال است.

سپاهان بسیار سخت می‌تواند فاصله‌اش تا صدر جدول را جبران کند اما هنوز فرصت دارد خودش را پیدا کند و اول از همه خود را از شر حرف‌های بیهوده خلاص کند.

محرم نویدکیا به اعتبار گذشته‌اش در سپاهان هنوز برای کار در این باشگاه فرصت دارد اما این فرصت ابدی نیست و مربیانی بزرگ‌تر و پرافتخارتر از همین سپاهان برکنار شده‌اند.

واقعیت این است که سپاهان می‌خواست با نویدکیا دوران تازه‌ای را برای خود رقم بزند اما این ایده موفقیت‌آمیز نبوده و با‌وجود هزینه‌های گزاف، سپاهان در کورس قهرمانی نیست. نویدکیا باید راهی برای فرار از این موقعیت پیدا کند. مهم‌تر از برگشتن به کورس این است که نویدکیا به سپاهان اثبات کند ایده حضور او به‌عنوان سرمربی می‌تواند بهترین ایده برای سپاهان باشد. اثبات این موضوع اما آسان نیست.