دعوا در مسابقات کشوری کشتی؛ درگیری در انتخابی تیم‌ملی کشتی. هر سال در اخبار مشابه چنین تیترهایی را می‌بینیم و می‌شنویم اما علت این همه دعوا و درگیری چیست؟ ریشه این اتفاقات ناگوار را کجاست؟

شاید یک مثال ساده از اتفاقاتی که زیر پوست کشتی رقم می‌خورد، همه چیز را برای ما آشکار کند. از وزن 61 کیلو شروع کنیم. در تهران کشتی‌گیر جوانی داریم به ‌نام میرعلی با‌وفا. بچه حومه شهر  که  با سختی روزگار می‌گذراند و برای امرار معاش، سخت کار می‌کند و درود به شرافتش که کار را عار نمی‌داند. این کشتی‌گیر امسال در مرحله اول انتخابی تهران همه را 10 بر صفر برد و به مرحله نهایی رسید اما به‌دلیل کرونا نتوانست در مرحله دوم شرکت کند و با اینکه در وزن‌کشی حاضر شد و پرونده پزشکی‌اش را هم در اختیار هیأت تهران گذاشت، نامش در میان 30 سهمیه تهران برای مسابقات کشوری قرار نگرفت.

به گذشته میرعلی باوفا نگاه کنیم. در دو سال اخیر در تمام مسابقات داخلی، از مسابقات اوپن گرفته تا جام تختی و انتخابی تیم‌ملی امید روی سکو رفته. نفر اول وزن 61 کیلو- داریوش حضرتقلی‌زاده- را قبلاً دوبار برده و البته یکبار هم به او باخته. نفر دوم همین وزن که علی حسنی باشد را هم یک بار 10 بر صفر برده و یک ماه پیش هم در لیگ همین کشتی‌گیر را 14 بر 6 شکست داده است. اما امسال به‌دلیل کرونا نامش در فهرست 30 نفری تهران قرار نگرفته است.

بحث درباره میرعلی باوفا نیست بلکه صحبت از بی‌عدالتی، روابط و نورچشمی‌هایی است که هرکدام به دلایلی جای بچه‌های ضعیف و بی‌پشتوانه جنوب شهری را می‌گیرند. این زمزمه‌ها که پدر فلان ورزشکار از وضع مالی خوبی برخوردار است، همیشه پیرامون کشتی وجود داشته و انتظار این است که علیرضا دبیر، حمید سوریان و محسن کاوه که هر سه از جنوب‌شهر تهران آمده‌اند و اکنون متولی کشتی کشور هستند، به جنگ این حواشی بروند و با شایسته سالاری، جلوی اتفاقات تلخ را بگیرند.

وقتی یک کشتی‌گیر احساس می‌کند که هر چه تلاش کند و هر چه در مسابقات انتخابی و کشوری خود را روی سکو ببرد، بازهم مورد بی‌مهری قرار می‌گیرد، در مسابقات کشوری و انتخابی تیم‌ملی حتی اگر به حق بازنده شود هم باخت را نمی‌پذیرد و نتیجه‌اش دعوا و درگیری در مسابقات داخلی کشتی است.

چندی قبل، گروهی از کشتی‌گیران برای دریافت ویزای امریکا جهت مسابقه با تیم ملی این کشور به امارات رفتند و کارهای روادید آنها انجام شد اما تعدادی از کشتی‌گیرانی که همین دو، سه روز پیش در مسابقات کشوری روی سکوی نخست قرار گرفتند، در میان مسافران اعزامی به امریکا نیستند و همین مسأله دلخوری آنها را به‌دنبال داشته است. نمونه‌اش داریوش حضرتقلی‌زاده؛ این کشتی‌گیر اول شده اما مجید داستان که نفر سوم این وزن است به امریکا می‌رود چراکه دیگر امکان جابه‌جایی کشتی‌گیر به‌دلیل مشکلات دریافت روادید امریکا وجود ندارد. در این این شرایط همه می‌پرسند که متر و معیار انتخاب نفرات اعزامی به امریکا چیست و چرا گروهی خاص پای ثابت بسیاری از رویدادهای مهم بین‌المللی هستند و در لیگ هم در تیم‌های متمول کشتی‌ می‌گیرند اما کشتی‌گیرانی به مراتب بهتر و با استعدادتر در گوشه گوشه ایران‌زمین هستند  و می‌توانند برای ایران افتخار آفرینی کنند اما حیف که بضاعت و استطاعت مالی کافی را ندارند. دبیر و مجموعه‌اش که از عدالت و حق‌الناس حرف می‌زنند، باید در عمل عدالت واقعی را نشان دهند.