سامان موحدی راد
حالا چند روزی از اتفاقات تاسفبار رقابتهای انتخابی تیم ملی کشتی در گرگان میگذرد. جایی که کشتیگیر بازنده سنگین وزن پس از شکست در فینال قهرمانی کشور و انتخابی تیم ملی، با بیاخلاقی هنگام خروج از سالن با لگد به یکی از نیروهای کادری نیروی انتظامی ضربه زد و عامل درگیریهای شدید در سالن شد. ویدیوی وایرال شبکههای اجتماعی و در پی آن تحلیلها و آه و افسوسهای فراوان برای جامعه ورزشی کشور. البته که میدان کشتی عرصه پهلوانی است و بنا به سوابق تاریخی و فرهنگی انتظار داریم کشتیگیرها چهرههای جوانمرد باشند اما بخوبی میدانیم که در عرصه قهرمانی به جز این ویژگیها باید عناصر حرفهای ورزش را هم در نظر داشته باشیم. همه سازوکارهای حرفهای که میتواند یک کشتیگیر را پرورش دهد و او را به چهرههای جهانی تبدیل کند، باید فراهم باشد. در چنین شرایطی میتوانیم از کشتیگیرها هم انتظار رفتاری حرفهای داشته باشیم. یکی از این موارد داوریهای درست و حرفهای است. با خودمان صادق باشیم. داوری در کشتی ما تا چه میزان حرفهای است. آیا پرداختها به آنها کافی است و چه میزان تلاش میشود تا دانش و مهارت آنها افزایش پیدا کند؟ چیزی که جرقه رفتارهای ناهنجار گرگان را زد. از سوی دیگر برخورد ما با رقابتهای قهرمانی کشور و انتخابی تیم ملی تا چه میزان حرفهای است؟ رقابتهای انتخابی تیم ملی که با غایبان زیاد و بزرگی همراه شده، میتواند یک رقابت معتبر باشد؟ خودمان برای این رقابت چقدر آبرو خریدهایم که انتظار داریم حرمتش حفظ شود؟