عبدالله دارابی

 

استقلال با شکست نفت مسجدسلیمان، نیم فصل اول را با تثبیت صدرنشینی خود به پایان برد. فارغ از صدرنشینی با آمار مطلوب که پس از سال‌ها محقق گردید، استقلال در آن بازی نسبت به بازی‌های قبلی خود، متمایز و تماشاگرپسندتر ظاهرشد. از وجوه تمایز این بازی استقلال، می‌توان هجومی بودن، بازی روان، افزایش تبادل پاس، افزایش ایجاد موقعیت و برد با اختلاف گل بالا را برشمرد.

آبی‌پوشان در آن دیدار سه گل زدند (آنها در نیم فصل فقط دو بازی را با این اختلاف گل پیروز شدند)، گل زیبای‌شان از دید داور پنهان ماند، متنوع گل زدند و چندین گل هم نزدند! استقلالی‌ها در آن بازی مالکیت را از آن خود کردند، تعداد و دقت پاس خود را نسبت به دیدارهای قبلی‌شان به طور قابل ملاحظه افزایش دادند و مجموع اینها یعنی: ظرفیت استقلال! فاکتوری که اگر به همراه سایر ویژگی‌های کمتر نمود کرده در این بازی، مداوم در حالت بالفعل باشد؛ باعث می‌شود استقلال در ادامه راه، خود را بهتر، سریع‌تر و قدرتمندتر به رقبا دیکته کند. اما نکته‌ای که در این بین نباید مغفول بماند، توجه به نظم و ساختار دفاعی است! هجومی بازی کردن تاوان هم دارد؛ از آن جمله اینکه: نظم دفاعی تیم مهاجم در برابر ضدحملات حریف به هم بخورد و باعث دادن موقعیت‌های خطرساز به حریف شود. نکته‌ای که در بازی با مس و نفت چندین بار مشاهده شد! کادر فنی باید این مسأله را مورد عنایت ویژه قرار دهد تا در ادامه راه دشوار خود، مشکل ساز نگردد. استقلال فردا با پیکان بازی دارد که بی‌توجهی به نظم دفاعی تیمی قطعاً مشکلاتی را در این جام مرموز برای آبی‌ها ایجاد خواهد کرد. باید هوشیار بود.