تیتر یک
آرمن ساروخانیان
1 - نگرانی بزرگ پیش از دربیها همیشه این است که این بازی پرطرفدار، کمگل و کمهیجان باشد. متهم ماجرا معمولاً مربیان دو تیم هستند که از ترس عواقب شکست، جذابیت را فدا میکنند. این بار اما کمگل شدن دربی میتواند نتیجه طبیعی روند کلی لیگ بیست و یکم باشد. هشت بازی هفته هفتم فقط 7 گل داشت (میانگین 875/ 0 گل در هر بازی). اوضاع در هفتههای قبل هم چندان بهتر نبود و میانگین گل زده در لیگ بیست و یکم 52/ 1 است. پس حتی اگر مربیان دو تیم احتیاط را کنار بگذارند و میل به هجوم داشته باشند، احتمال دیدن یک بازی پرگل پایین است.
2 - پیشبینی برنده دربی معمولاً کار سختی است، بهویژه در مقطع فعلی که دو تیم در جدول آمار بسیار نزدیکی دارند؛ پرسپولیس 14 امتیازی فقط یک امتیاز بیشتر از رقیبش دارد و تفاضل گل دو تیم (4+) یکسان است. آنچه این بار معما را از دفعات قبل پیچیدهتر میکند، ابهامات و ایرادهای پرشمار دو تیم است. پرسپولیس این سالها تغییرات کمتری داشته و باثباتتر بوده، ولی در این فصل کادر فنی نتوانسته درباره بیشتر پستها به جمعبندی دقیقی برسد. پرسپولیس درون دروازه، در قلب دفاع و هافبک میانی تغییرات متعددی داشته و جابهجاییها در بازی هفته گذشته مقابل نفت مسجدسلیمان هم ادامه داشت. به نظر میرسد گلمحمدی ترکیب این بازی را بر اساس چینش پرسپولیس در نیمه دوم آخرین بازیاش شروع کند، ولی این به معنی رسیدن به یک ترکیب ثابت نیست و اگر اتفاقات دربی باب میل او پیش نرود، در بازیهای آینده باز هم این تغییرات ادامه خواهد داشت. استقلال هم تقریباً وضعیت مشابهی دارد؛ مجیدی مثل همتای پرسپولیسیاش در این مدت ترکیب و سیستمهای متفاوتی را انتخاب کرده. او برای دروازهبان، هافبک میانی، کنارههای زمین و خط حمله هنوز نفرات دلخواهش را پیدا نکرده و انتظار میرود امروز هم بازی را با تغییراتی نسبت به بازی آخر مقابل صنعت نفت شروع کند. تردیدهایی که این دو مربی درباره پستهای مختلف دارند، کنترل جریان بازی را برای نیمکتها دشوار میکند. آنها برای پیاده کردن برنامهشان نیاز به بازیکنانی دارند که در اجرای خواستههای مربی به تبحر رسیده باشند و در اینصورت میتوان درباره تقابل ایدههای تاکتیکی دو مربی صحبت کرد. در شرایط فعلی اما کارآیی پایین بازیکنان در اجرای شرح وظایفشان یا ناهماهنگی بین آنها میتواند نقش پررنگی در عملکرد هر تیم و نتیجه بازی داشته باشد.
3 - هرچند مهرههای هجومی پرسپولیس هنوز به کارآیی فصل قبل نرسیدهاند، ولی این تیم در فاز حمله عملکرد نسبتاً خوبی داشته و با 9 گل، دومین خط حمله لیگ را در اختیار دارد. مشکل اصلی پرسپولیس بیشتر در فاز دفاع بوده و آنها در پنج هفته نخست نتوانستند دروازهشان را بسته نگه دارند. تغییرات کادر فنی درون دروازه و خط دفاع کمک کرد که این تیم در دو بازی اخیر کلینشیت کند، ولی نباید فراموش کرد که آنها با حریفان آسانی بازی داشتند و هنوز نمیتوان روی استحکام این بلوک دفاعی چندان حساب کرد. در نقطه مقابل استقلال ساختار دفاعی بهتری دارد و در این هفت بازی تنها دو گل خورده. ضعف بزرگ تیم مجیدی اما تمامکنندگی است و شش گل زده در 7 بازی (متوسط 85/ 0) مناسب یک مدعی قهرمانی نیست. بهترین گلزن این تیم یامگا است که برای بازی در پیستون راست خریداری شد و فعلاً جور مهاجمان را کشیده. امید مجیدی این است که ژستد بعد از گل نزدن در سه بازی هرچه زودتر راه دروازه را پیدا کند، شبیه اتفاقی که برای دیاباته افتاد و پس از شروع نه چندان خوب از بازی مقابل تراکتور در تبریز پایش به گلزنی باز شد.
4 - نقطه قوت پرسپولیس در سمت چپ و برای استقلال در سمت راست است و روبهرو شدن آنها در این بازی میتواند جذاب و سرنوشتساز باشد. کادر فنی پرسپولیس در نیمه دوم بازی نفت مسجدسلیمان از زوج امیری – ترابی استفاده کرد و برای این بازی هم امیدش به همکاری و خلاقیت این دو ملیپوش است. استقلال هم در سمت راست بازیکنان خلاقتری دارد و بیشتر حملات این تیم مقابل صنعت نفت از این سمت بود. مجیدی بازی را با زوج وریا – یامگا در این سمت شروع کرد و در مقاطعی حسینزاده راست پا هم به این سمت اضافه میشد. انتخاب جانشین وریا شاید سختترین تصمیم کادر فنی استقلال برای این بازی باشد. هرچند زوج یامگا – حسینزاده تهاجمی است، ولی وزن دفاعی کافی ندارد و راه حملات زوج خطرناک پرسپولیس را باز میگذارد. استفاده از دانشگر به همراه یامگا یا حسینزاده میتواند تعادل دفاعی را در این سمت برقرار کند و منطقیتر به نظر میرسد. پرسپولیس در جناح چپ عالیشاه را دارد و استقلال روی نفوذهای سلمانی حساب میکند. اگر بازی در سمت دیگر زمین گره بخورد، آنها این شانس را خواهند داشت که خودشان را در قامت چهره کلیدی دربی مطرح کنند.