سام ستارزاده

 

نهمین امتیاز تیم‌ملی در مقدماتی جام‌جهانی ۲۰۲۲، نام دراگان اسکوچیچ را در تاریخ فوتبال ایران جاودانه ساخت؛ آن هم به عنوان رکورددار کسب پیروزی‌ با تیم‌ملی که پیش از آن، در اختیار محمد مایلی‌کهن بود. جنتلمن کروات فوتبال کشورمان پیشتر بهترین رتبه تاریخ لیگ برتر ملوان را کسب کرده ‌بود، با فولاد بدون شکست از لیگ قهرمانان آسیا حذف شده‌ بود، خونه به خونه را تا آستانه صعود تاریخی به لیگ برتر بالا برد و در سالی که به نیمکت تیم ملی رسید نیز نفتی‌های آبادان را به بالاترین رتبه تاریخشان در ادوار لیگ رسانده بود اما به رکورد جدید خود نیاز داشت تا آن طور که شایسته بود، شناخته 

شود.

سال پیش در چنین روزی، تعداد اندکی از ما بودیم که به پیمودن سلامت مسیر تیم‌ملی تا دوحه با اسکوچیچ به اندازه کافی دلگرم بودیم. ما با میراث دوران ویلموتس زندگی می‌کردیم که اضطراب زانو زدن مقابل بحرین و عراق و نرسیدن به دور مقدماتی جام‌جهانی بود. لیست دعوت‌شدگان به اردوی تیم را که می‌خواندیم، اسکوچیچ را نه نقد، بلکه متهم به زد و بند با دلالان می‌کردیم. تغییرات متعدد در ترکیب آغازگر در دیدارهای دوستانه، تن و بدن ما را می‌لرزاند از اندیشیدن به اینکه در منامه به هماهنگی ایده‌آل خود نرسیم.

البته بی‌شک تعدادی از انتقادات به تیم ملی در این مدت بجا بودند. در ورزشگاه زعبیل، ما مقابل امارات بهترین خودمان نبودیم و بردیم اما مهم این است که کابوس‌های زمان ویلموتس جای خود را به آسایشی داده که با آن به منطقه صعود گروه A تکیه زده‌ایم. داور استرالیایی بازی، صحنه اخراج شجاع خلیل‌زاده را بارها مورد بررسی ویدیویی قرار داد تا تصمیم خود را پس بگیرد و ما بیاموزیم که زمین و زمان همیشه علیه ما نیستند. زوج طارمی‌– آزمون تجربه‌ای که در روسیه و پرتغال اندوختند را با کارهای دونفره خود به‌خوبی در خدمت تیم‌ملی قرار می‌دهند تا حاصل آن ضربه چیپی باشد که نخستین گل ملی طارمی از پشت محوطه جریمه را ثبت‌ کند.

بزرگ‌ترین تحسین برای اسکوچیچ پس از برد دهم خود، برای جمله فروتنانه و واقع‌بینانه‌ای است که در کنفرانس مطبوعاتی پس از بازی اشاره‌کرد: «من ۵۳ سال دارم و می‌دانم حتی با ۱۰ پیروزی متوالی هم نباید خیالم راحت باشد.»

اسکوچیچ این سال‌ها مانند برانکو در اوایل هزاره جدید، منجی غیرمنتظره تیم‌ملی بود؛ مردی که جدای از این رکورد، جاه‌طلبی و ذهن برنده را به یوزهای پارسی برگرداند و فوتبالیست‌های ملی‌پوش‌مان را دوباره به جنگجوهایی بدل‌ ساخت که در سال‌های آخر دوران کی‌روش از غیرت و پشتکارشان کمال لذت را می‌بردیم.