مازیار گیلکان

 

  تیم ملی ایران به سختی از امارات عبور کرد و اگر VAR تصمیم داور را اصلاح نمی‌کرد، بازی می‌توانست برای ما پیچیده‌تر و سخت‌تر شود. دلیلش را باید در تیم خودمان جست‌وجو کنیم.

تیم ما هنوز به بازی‌های خود تسلط کافی ندارد. این را هر بار در بازی‌های تیم ملی می‌بینیم اما چون تیم ملی پی در پی برنده است، نیازی نمی‌بیند که خود را اصلاح کند و به بازی‌هایش مسلط شود.

منظور از تسلط این است که کنترل بازی در دست تیم نیست. شاید کنترل بازی در دست چند بازیکن در دقایقی از بازی باشد اما تیم تسلط بر بازی خودش ندارد. این می‌تواند مشکل بزرگی در بازی‌های سنگین باشد، اگرچه تیم ملی بدون این ویژگی‌ها هم صدرنشین است و لابد خود را از شنیدن نقد هم معاف کرده است.

تیم ملی در بازی با امارات به لحظات خطرناکی رسید که چه بسا از این میدان حساس بدون امتیاز به تهران برگردد. فراموش نکنیم که با امارات مواجه بودیم، با تیمی که در هیچ مسابقه رسمی موفق نشده مقابل ایران پیروز باشد و این‌بار هم مثل همیشه موفق نشد.

دراگان اسکوچیچ حتماً در تیمش دیده است که ناتوانی جدی در انتقال بازی به حمله وجود دارد اما این مشکل بدون امتحان کردن ترکیب‌های دیگر حل نمی‌شود. در خط میانی به خلاقیت و قدرت بازیسازی بیشتری نیاز داریم.

تیم ملی در خط دفاع هم شکننده است. مدافعان تیم ملی اگرچه عملکردی عالی در آمار دارند اما در بسیاری صحنه‌ها تزلزل را نشان می‌دهند و این باید پیش از مواجهه با حریفانی باهوش‌تر مثل کره، درمان شود. اگرچه کمی بعید است.

اسکوچیچ با پیروزی‌های پی در پی حق دارد از موفقیت خود لذت ببرد اما در کنار این لذت، باید ساختن تیمش را جدی‌تر پی بگیرد. این پایان پروژه اسکوچیچ در تیم ملی نیست، بلکه آغاز راه اوست و باید تیم ملی را در شکل بازی، تیم بزرگ‌تری ببینیم. تیم اسکوچیچ این قابلیت را دارد که با کیفیتی بسیار بالاتر بازی کند. این کیفیت بالاتر خود به خود پدید نمی‌آید، بلکه تیم ملی باید بهترین انتخاب‌ها را داشته باشد و با ایده‌هایی بازی کند که در مواجهه با امارات کارش گره نخورد.