سامان موحدی راد

 

حالا دراگان اسکوچیچ تعداد بردهایش با تیم ملی ایران را دو رقمی کرده است. 10 بازی و 10 پیروزی بدون حتی یک شکست با تعداد گل‌های معدود دریافت کرده. تیم ملی آخر هفته‌ای که گذشت امارات را هم در امارات شکست داد تا ۹ امتیازی شود و خودش را برای بازی بزرگ با کره‌جنوبی در تهران آماده کند. بازی مهمی که می‌تواند عیار واقعی تیم اسکوچیچ را مشخص کند. چرا که خیلی‌ها معتقدند تیم ملی در ۱۰ بازی هنوز محک درست و حسابی نخورده و این بازی با رقیب سرسختی چون کره جنوبی است که می‌تواند کیفیت تیم را مشخص کند. البته بخشی از این حرف درست است. چرا که تیم ملی در این سه بازی گذشته حداقل در فاز دفاعی بسیار متزلزل عمل کرد و این از بخت تیم ملی بود که مهاجم‌های خوبی چون عمر خربین یا علی مخبوت نتوانستند دروازه ما را باز کنند. برای همین نباید در باد سه کلین‌شیت تیم ملی در سه بازی نخست خوابید اما وجود این ضعف‌ها و همچنین عملکرد بد رقبا به این معنی نیست که خوبی‌های تیم ملی را از یاد ببریم. به هر حال این تیم ملی همان تیمی است که دو سال پیش با ویلموتس به عراق باخته بود و اینکه حالا ما در ظرف یک سال دو بار پیاپی عراق را شکست می‌دهیم بخشی از خوبی و قدرت تیم‌مان است. پیوند زدن همه این رویدادها با بخت و اقبال نادیده گرفتن کیفیت تیمی که سوریه و عراق و امارت در برابر آن از پیش‌باخته هستند، بی‌انصافی در حق تیم ملی است.

فراموش نکنیم که وظیفه تیم ملی در این مقطع رسیدن به جام‌جهانی است. اتفاقی که تا اینجا با کیفیت خوبی از سوی اسکوچیچ و شاگردانش در حال رقم خوردن است و صد البته که در این میان بازی با کره هم اهمیت دارد ولی شکست احتمالی در این دیدار هم به معنی پایان یافتن همه چیز و یا شروع به رگبار انتقادات از تیم ملی نیست. به هر حال باید کیفیت فوتبالی‌خودمان را هم در نظر بگیریم و ببینیم کجای کار ایستاده‌ایم. مربی‌ تیم ملی‌مان را از یک مربی بیکار شده لیگ برتری انتخاب کرده‌ایم که با همه خوبی‌هایش قطعاً در سطح یک مربی‌های جهانی قرار ندارد. بهترین لژیونرهای‌مان در سطح دوی فوتبال اروپا بازی می‌کنند. لیگ برتر انگلستان که یکی از سخت‌ترین لیگ‌های جهان است، حالا در تسخیر بازیکنان شرق آسیایی است اما بهترین بازیکنان فوتبال ما چون قدوس و جهانبخش امکان بازی چندانی در آن پیدا نمی‌کنند. با چنین داشته‌هایی نباید انتظار بیش از حد هم داشت. نمایش تیم ملی در این سه بازی به ویژه بازی با امارات نمای کاملی بود از همه چیزهایی که ایران دارد. ستاره، بازیکنان خوب و خلاق در سطح فوتبال آسیا و صد البته شانس!