میعاد نیک

 

مشکلات مالی دو باشگاه استقلال و پرسپولیس که طی چند سال اخیر به مثنوی هفتاد منی برای دولت، وزارت ورزش و جوانان و فدراسیون فوتبال تبدیل شده، اکنون با درمانی مواجه شده که حتی در حد مسکن موقت هم جلوه نمی‌کند. راهکاری که این روزها برای جذب اسپانسر سرخابی‌های تهرانی پیشنهاد شده، هیچ شباهتی به یک فرآیند شفاف ندارد. اخباری که اخیراً در فضای رسانه‌ای پیرامون فوتبال ایران سرایت یافته، حاکی از اقدام وزارت ورزش و جوانان برای واگذاری فضای تبلیغاتی و کارگزاری دو باشگاه استقلال و پرسپولیس به یک کارگزار مشترک بوده که هیچ سنخیتی با مارکت فوتبال ندارد.

فوتبال از 20 سال گذشته تاکنون به یک صنعت پول‌ساز تبدیل شده که هر ساعت و هر دقیقه هم مسائل مالی و اقتصادی آن از اهمیت بیشتری نسبت به ساعات قبل پیدا می‌کنند. تمام باشگاه‌های بزرگ و پرهوادار دنیا به پیشرفت مجموعه خود برای حصول منابع مالی و مطامع بهتر فکر می‌کنند اما در فوتبال ایران که مهم‌ترین باشگاه‌های آن مالکیت دولت را یدک می‌کشند، تمام این پروسه به شکل عکس انجام می‌شود. ترس وزارت ورزش و جوانان از مسائل دو باشگاه سرخابی در دولت گذشته و ناتوانی فوتبال ایران در درآمدزایی پایدار، باعث شده تا دولتی‌ها به فکر اتخاذ یک اسپانسر مشترک و مساوی برای آنها باشند.

فقدان 4 حلقه درآمدزایی باشگاه‌های فوتبال اعم از حق پخش تلویزیونی و اینترنتی، اسپانسرینگ اختصاصی، درآمدهای ناشی از فروش البسه و تبلیغات محیطی باعث شده تا سرخابی‌ها مانند طفلی یتیم، همواره چشم به دست ناپدری‌ها داشته باشند. حالا این رویه غلط و غیرشفاف باعث شده تا ارزشگذاری برندینگ دو باشگاه تهرانی نقض شود و در این بین، افرادی به دنبال درآمدهای یکسان باشند. در آستانه تحقق رؤیای بیش از 20 ساله خصوصی‌سازی سرخابی‌ها، اقدام اخیر دو باشگاه در جلب نظر کارگزاران به مثابه سقوط به دره تسلط بیشتر دولت بر مدیریت‌شان خواهد بود تا در واقع هیچ امیدی به بهبود شرایط خسته‌کننده این دو باشگاه پرطرفدار نباشد.