مت پی‌یرسن

 

کشتی در حال غرق شدن است اما شالکه عزم خود را جزم کرده تا آخرین نقطه‌های باقی‌مانده تایتانیک را روی آب نگه دارد. بعد از شانزدهمین باخت لیگ، این‌بار 5 بر یک در اشتوتگارت، آبی‌های سلطنتی خبر جدایی کریستین گراس، سه نفر از اعضای کادر فنی و یوخن اشنایدر، مدیر ورزش و ارتباطات باشگاه را اعلام کردند. تمرین دیروز تیم زیر نظر مربی‌های بدنسازی انجام شد. گراس سومین مربی تمام‌وقت این فصل شالکه است که از نیمکت تیم قعر جدولی اخراج می‌شود و تنها کسی که یک بازی در لیگ را برده است؛ برد 4 بر صفر برابر هوفنهایم مانع از آن شد که طولانی‌ترین روند بدون پیروزی تاریخ بوندس‌لیگا به نام شالکه ثبت شود. اشنایدر کمی قبل از شروع سال جدید در مراسم معارفه مربی 66ساله سوئیسی گفت: «کریستین گراس برای تیم دستورات روشنی دارد و با انتظارات خود تیم را در مسیر صحیح قرار می‌دهد.» او و سایر مدیران باشگاه -که در این مدت رفته‌اند یا اخراج شده‌اند تا پوششی برای مشکلات درونی تیم باشد- همین حرف‌ها را درباره مانوئل باوم و دیوید واگنر هم زده بودند. به نظر نمی‌رسد هیچ‌کس روی نیمکت یا در هیأت‌مدیره باشگاه بتواند واقعاً مانع از سقوط قریب‌الوقوع شالکه شود. مربی‌ها نتوانستند از تیمی که نسبت به سایر تیم‌های لیگ کم‌استعدادتر نیستند، بازی مؤثری بگیرند ضمن اینکه مجموعه‌ای از اشتباهات اشنایدر، رئیس سابق باشگاه، کلمانس تونیس و دیگر اعضای هیأت‌مدیره به نتایج وحشتناکی منجر شده است.

 

جدایی‌های بی‌موقع

شاید بزرگترین سوءمدیریت باشگاهی که در سال 2014 در رده چهاردهم باارزش‌ترین باشگاه جهان قرار داشت و در یک دهه، از 2009-2008 تا 2019-2018، شش‌بار در لیگ قهرمانان اروپا بازی کرد، این بود که اجازه دادند بسیاری از بازیکنان بااستعدادی که در آکادمی باشگاه رشد کرده بودند، قراردادشان به پایان برسد و با مبالغ بسیار کم یا در ازای هیچ از تیم جدا شوند. ژوئل ماتیپ، سئاد کولاسیناچ، مکس مایر و لئون گورتزکا همه به‌عنوان بازیکن آزاد از تیم جدا شدند. رفتن یولین دراکسلر، مسعود اوزیل، لروی سانه و مانوئل نویر حداقل کمی پول به باشگاه آورد، اما آن پول رفته است. رسانه‌های آلمانی گزارش می‌دهند شالکه در فصل قبل که شیوع ویروس کرونا لیگ را به تعطیلی کشاند و ورزشگاه‌ها را خالی از تماشاگر کرد، در آستانه ورشکستگی بوده و هنوز هم در وضعیت بسیار نابهنجار مالی قرار دارد، اخراج مربی‌ها و مدیران هم اوضاع تیم را وخیم‌تر کرده است. در حالی که قرارداد بسیاری از بازیکنان تیم اول باشگاه رو به اتمام است، شالکه به یک خانه‌تکانی اساسی نیاز دارد و البته مقدار زیادی صبر. همانطور که هامبورگ به‌خوبی متوجه این قضیه شده، نام و اعتبار در بوندس‌لیگای دو هیچ ارزشی ندارد و آبی‌های سلطنتی وقتی بالاخره سقوط‌شان قطعی شود، باید فروتنانه این رفتار را بپذیرند.

 

اعتماد به جوانان

اینجاست که سیستم‌های آموزش جوانان خودشان را نشان می‌دهند. شالکه باید در برابر فشارها برای خریدن بازیکنان اثبات‌شده به‌عنوان راه‌حل موقت مقاومت کند و اعتماد داشته باشد که یکی از بهترین سیستم‌های پرورش بازیکنان جوان در اوپا می‌تواند بازیکنان باکیفیتی تولید کند که سرانجام آنها را به دسته اول برگرداند. مشکلاتی در این راه وجود دارد، اما تفکر کوتاه‌مدت اخراج مربی و خریدن بازیکنان جدید تیم را به جایگاه کنونی‌اش فرستاده است. یک تحول جدی در تفکر باشگاه ضروری است.

منبع: دویچه‌وله