مازیار گیلکان

 

محمود فکری در آخرین مصاحبه‌اش با رسانه‌ها به نکاتی اشاره می‌کند که نشان می‌دهد او تا چه اندازه از آنچه باید استقلال را در مسیر درست قرار دهد، دور است.

فکری می‌گوید «از مسئولان استقلالی نظام می‌خواهم بیشتر به ما کمک کنند.» این حرف‌ها جز اینکه استقلال را از استقلال سلب کند، چه فایده دیگری دارد؟ فکری می‌گوید: «بدترین استقلال را گرفتیم، بیشترین انتظار از ما می‌رود.» او نه تنها بهترین استقلال را تحویل نگرفته، بلکه تیمی فوق‌العاده را به او هدیه داده‌اند. توقع و انتظار از او نیز غیرمعقول نیست، بلکه توقع حداقلی این است که با این همه بازیکن فوتبالی را ارائه کنند که امیدی به آینده‌اش باشد. فکری می‌گوید: «مربی خارجی 30 میلیارد می‌گیرد ما برای استقلال 2 میلیارد هم جریمه می‌دهیم.» او با سابقه مربیگری در سرخ‌پوشان و نساجی خود را به چالش مقایسه با مربی یک و نیم میلیون دلاری دعوت می‌کند که از آن می‌توان نتایجی بر علیه فکری گرفت. بهتر است از مقایسه‌ها دست بردارد. حرف‌های دیگر او را بخوانیم:

«استقلال را در شرایط روحی بد تحویل گرفتیم.

می‌گویند فکری از وزیر می‌ترسد اما از هیچ بنی بشری نمی‌ترسم.

از هفته اول تمام انتقادها به سمت ما سرازیر شد.

برای استقلال کیسه ندوخته‌ام.

از روند تیم راضی هستم.

باید نحوه زندگی کردن و چگونگی فعالیت بازیکنان در فضای مجازی را درست کنم.

هجمه در انتقاد به کادرفنی من غیرمنصفانه است.

ما را نباید با استراماچونی که دو ماه فرصت داشت مقایسه کنند.

هر کسی جز فکری هم به استقلال می‌آمد در 5 بازی 8 امتیاز نمی‌گرفت.

به بدخواهان توجه نداریم اما آنهایی که ادعای دوستی دارند حمایت کنند.

برای برخی منتقدان مرغ بریانی هم بیاوریم می‌گویند مرغ کامل برشته نشده است.

به دنبال رفع ایرادها هستیم.

سر وقت مشکلات را حل می‌کنیم.

دوستان دیگر خیلی از حمایت‌ها را داشتند اما ما نداریم.»

مرور تمام این حرف‌ها نشان می‌دهد ذهن فکری به جای ساختن تیمش درگیر یافتن راه نجات با توجیه است، کاری که او را به تیم بهتری نمی‌رساند. محمود فکری خود را به دست خود هر روز به موقعیت خطرناک‌تری هل می‌دهد و این آینده استقلال را با او به خطر می‌اندازد.