پپ گواردیولا قرار است وارد قلمروی ناشناخته‌ها شود. در دوران 12ساله مربیگری او، تاکنون نشده که به دنبال بازسازی و ایجاد موج دوم باشد. موج اول تمام شد. این را با قاطعیت پس از باخت دو بر صفر منچسترسیتی مقابل تاتنهام می‌توان گفت، نتیجه‌ای که فاصله آنها را با صدر جدول به هشت امتیاز رساند. آنها با این روند، در آخر فصل تنها 57 امتیاز می‌گیرند. اما عملکرد سیتی در این بازی نشان داد آنها با تیمی که 18 ماه پیش قهرمان شده چقدر فاصله دارند. البته این مشکل به ویروس کرونا هم برمی‌گردد. خستگی بازیکنان و زمان کم برای تمرین دادن تیم، چه در پیش‌فصل و چه حالا در میان هفته، باعث شده که شدت بازی سیتی و سازماندهی تاکتیکی آنها افت کند. فشردگی بازی‌ها باعث شده مربیانی که به انسجام دفاعی و خلاقیت انفرادی بازیکنان در حمله اتکا دارند، برتری پیدا کنند. نمایش درخشان ژوزه مورینیو در بازی با سیتی نشان می‌داد که در دوران کووید-19 چطور باید بازی کرد. در آن سو، سیتی نمی‌توانست ضرباهنگ سریع خود را پیدا کند و با کاهش پرس آنها، بازی‌شان رو به فروپاشی می‌رود. اول از همه اینکه بدون پرس مداوم، خبری از فشردگی بین خطوط نیست و رقبای سیتی فرصت آن را می‌یابند که به قلب دفاع این تیم بزنند و از سیستم ضدحمله استفاده کنند. دوم اینکه سیتی انرژی بالایی در پاس دادن ندارد و حرکات بازیکنان خوب نیست و آنها سرعت تفکر بالایی ندارند تا رقیب را به عقب برانند و به این ترتیب، رقبای سیتی به ‌راحتی فشار آنها را جذب می‌کنند.

این دو مشکل را می‌توان در عملکرد رودری دید که نماد این روزهای سیتی است. او سرعت کافی ندارد، بسیاری از پاس‌هایش عرضی است و تلاش‌هایش روی حرکات دفاعی هم قلدری لازم برای موفق بودن تکل‌ها یا جلوگیری از ضدحملات را ندارد. رودری دارد روز به روز بیشتر نماد «تیکی‌تاکا» می‌شود: مالکیت توپ بیهوده و دفاع منفعلانه، سبکی بی‌هدف از فوتبال و برچسبی که گواردیولا همیشه آن را رد کرده است. رودری، فرناندینیو نیست که توانایی دفاعی بالایی داشته باشد و پاس‌های باهدفش اوضاع را  بهبود ببخشد. ناکامی گواردیولا در جانشینی فرناندینیو ریشه بسیاری از مشکلات سیتی خواهد بود و پس از رفتن این هافبک 35ساله، پپ را در ادامه کار در سیتی دچار بحران خواهد کرد.

از تیم صدامتیازی فصل 18-2017، از فرناندینیو تا ونسان کمپانی و از داوید سیلوا تا لروی سانه، یا رفته‌اند یا محو شده‌اند، بدون آنکه گواردیولا جانشینی برایشان پیدا کند. جای خالی توپ‌گردانی سیلوا در تیم حس می‌شود. ایلکای گوندوغان و فیل فودن ذکاوت سیلوا در فضاهای بسته را ندارند و سرعت بازی سیتی را کاهش می‌دهند. در نتیجه، تیم رقیب می‌تواند از نظر دفاعی فشردگی خود را حفظ کند. روبن دیاس می‌تواند به ‌مرور جانشین کمپانی شود اما جای خالی سانه کاملاً حس می‌شود و فران تورس بازیکنی متفاوت با او است. پس از چهار سال حضور گواردیولا، سیتی تبدیل به تیمی یکنواخت شده است؛ آنها به‌ مرور «رودریزه» شده‌اند اما رودری فقط نماد آنهاست و مشکل اصلی‌شان نیست.

سیتی دو مشکل تاکتیکی اساسی در این فصل دارد: یکی نبود تنوع در خلاقیت و یکی هم پرس ضعیف بین خطوط. هر دو مشکل در یک‌سوم هجومی این تیم است. بدون سانه و سیلوا و با آمدن بازیکنانی که قدرت بدنی کمتری دارند، سیتی انرژی لازم را در فاز اول پرس ندارد.

در واقع حالا به نظر می‌رسد که این استراتژی عامدانه‌ای از سوی گواردیولا باشد. او شاید نگران آمادگی جسمانی بازیکنانش در این ماه‌های بسیار فشرده است و به همین دلیل است می‌خواهد به جای آنکه بازیکنانش بی‌محابا پرس کنند، زیاد خود را خسته نکنند. این کار روی کاغذ مشکلی ندارد اما وقتی که آرایش شلخته تیم در حمله را می‌بینیم، مایه نگرانی می‌شود.

فشار بیش از حدی به کوین د‌بروین وارد می‌شود تا موقعیت بسازد. این بازیکن بلژیکی در 18 ماه گذشته به شکلی عجیب به پست بال راست رفته است، یعنی جایی که خطر بسیار کمتری ایجاد می‌کند اما مسأله اصلی حمله این است که سیتی بال تهاجمی‌ای ندارد که از پشت مدافعان فرار کند. سانه، چه با گرفتن توپ عمقی در محوطه جریمه و چه با کشاندن بازیکنان به سمت خود و خالی کردن فضا برای سیلوا، عملکرد مهمی برای سیتی داشت که نادیده گرفته می‌شد. سیتی پرس عجولانه و نصفه و نیمه‌ای دارد و فضای زیادی بین خطوط دفاعی و میانی این تیم هست. آنها بازیکنان دونده‌ای در خط حمله ندارند که مطابق سیستم گواردیولا باشند. زمانی که مربیان بزرگ شروع به محو شدن می‌کنند، به شکلی وسواس‌گونه اصول خود را به‌شدت پیاده می‌کنند و تبدیل به کاریکاتور می‌شوند. زود است که بگوییم گواردیولا در مسیر افت است اما اینکه او امثال رودری را ترجیح می‌دهد و دوست دارد تیمش بی‌هدف توپ را بگرداند، نشانه‌هایی نگران‌کننده است. به بیان دیگر، ناتوانی گواردیولا در جانشینی بازیکنان نشان می‌دهد که او شاید توان لازم برای بازسازی سیتی را نداشته باشد، کاری که قبلاً هم هرگز انجامش نداده است. سیتی از مه ‌2019 تاکنون در هر بازی تنها میانگین دو امتیاز را کسب کرده است و گواردیولا شاید فرد مناسبی برای به جلو راندن سیتی نباشد.

منبع: سایت گل