فصل گذشته لیگ برتر هنوز آغاز نشده بود که همه در سازمان لیگ و فدراسیون فوتبال درباره VAR حرف میزدند. از تجهیز ورزشگاهها میگفتند و از آموزش داوران.
مهدی تاج بارها و بارها درباره خرید این فناوری از شرکتهای خارجی و ایرانی حرف زده بود و وعده میداد که از آغاز لیگ ۹۹-۹۸ داوران از VAR استفاده میکنند. اما آن وعدهها خواب و خیال بودند. نه خبری از خرید فناوری شد و نه کسی توضیح داد که چرا VAR از پروژههای فدراسیون حذف شد.
اینروزها که اعتراض به داوریها در لیگ برتر شدت گرفته و حتی شایعه کنارهگیری تیمها در اعتراض به داوریها شنیده میشود، دوباره باید یاد فناوری کمکداور ویدیویی بیفتیم که چرا در فوتبال ایران اجرایی نمیشود.
لازم نیست فوتبال ایران را با اروپا مقایسه کنیم. کمیته داوران فوتبال عراق مدتهاست اجرای فناوری کمک داور ویدئویی (VAR) در ورزشگاههای خود را آغاز کرده است. فدراسیون فوتبال عراق در سالهای اخیر با مشکلات متعددی رو به رو بوده و تجهیز ورزشگاههای این کشور به فناوری VAR علیرغم همه این مشکلات، عملکرد مدیران فوتبال ایران را به نقد میکشد.
فناوری کمکداور ویدیویی میتوانست اعتماد را به لیگ برتر برگرداند و کمک کند تا داوران با تصمیمات دقیقتر از این هجمهها رها شوند، اما بعید است فدراسیون فوتبال برنامهای برای تجهیز ورزشگاهها به VAR داشته باشد.
گزارش چندی پیش ایران ورزشی درباره آنچه باعث شد این فناوری به ایران نیاید، نشان میدهد که مسائل کلیدی فوتبال چقدر برای فدراسیون فوتبال کماهمیت است. این فقط گوشهای از آن گزارش است که داود رفعتی، رئیس سابق دپارتمان درباره این فناوری توضیح داده است: «آقای ممبینی که آمد، تیم را به هم ریخت.
اعضا را عوض کرد و سیستم دیگری در پیش گرفت که در آن باید کار راهاندازی VAR را از صفر شروع میکرد. او کلاس آموزش داوران را با سیستم ایرانی برگزار کرد که بسیار کیفیت پایینی داشت. طوری که وقتی من از مدرس فیفا در این کلاس پرسیدم که کیفیت این سیستمها چطور بود؟ گفت از 10 نمره صفر میگیرد. یعنی ما هیچ شانسی برای تأیید این سیستمها از سوی فیفا نداشتیم. با این حال شرکت ایرانی برای نصب سیستم در هر ورزشگاه 3 میلیارد خواسته بود!
آن هم برای سیستمی که از استانداردهای جهانی خیلی دور بود! این در حالی بود که به قیمت یورو در آن زمان، هزینه هر سیستم خارجی برای هر ورزشگاه یک میلیارد تومان تمام میشد.»