با‌‌ وجود اینکه تنها دو هفته از رقابت‌های لیگ برتر گذشته، بازار اعتراض و بیانیه خیلی زود داغ شده است. در بازی فولاد – استقلال، فیلم منتشرشده از محمود فکری در حال توهین به سبک بازی تیم نکونام منجر به ایجاد حاشیه‌هایی شد و اهوازی‌ها با شکایت رسمی و‌ صدور بیانیه نسبت به این مسأله واکنش نشان دادند. باشگاه استقلال هم برای این که از قافله عقب نماند، جواب باشگاه فولاد را با انتشار متنی در صفحات مجازی رسمی باشگاه داد و مسأله‌ حضور سعید آذری، مدیرعامل فولاد، در کمیته‌ اخلاق را پیش کشید. مشاجره این دو باشگاه دوشنبه شب و توسط احمد مددی و سعید آذری به عنوان نمایندگان دو باشگاه در برنامه فوتبال برتر هم ادامه یافت. در بازی تاریخی پیکان - شهرخودرو که به دلیل ریزش شدید باران در دو روز متفاوت و در دو ورزشگاه متفاوت برگزار شد، بازیکنان تیم شهرخودرو و به‌ ویژه سرمربی‌شان، مهدی رحمتی، نسبت به سبک بازی تیم پیکان شاکی بودند و آنها را متهم‌ به وقت‌کشی کردند. باشگاه پیکان هم نسبت به این اظهارات سرمربی شهرخودرو واکنش نشان داد و در بیانیه‌ خود طعنه‌هایی را نسبت به فرهاد حمیداوی، مالک‌ شهرخودرو، وارد و او را متهم به دخالت در امور فنی باشگاه کرد. باشگاه شهرخودرو هم جواب بیانیه باشگاه پیکان را داد. مسئولان باشگاه پرسپولیس هم در این بین نسبت به اخراج یحیی گل‌محمدی در بازی با صنعت نفت آبادان واکنش نشان داده و‌ به طور جدی پیگیر لغو این محرومیت هستند که اگر به خواسته‌‌شان نرسند، احتمالاً باید منتظر صدور بیانیه‌ای از طرف آنها و ذکر این نکته که «همه متحد شده‌اند تا ما این فصل قهرمان نشویم» باشیم! این حجم از اعتراض، این حجم از زشتی لب خط و بیرون زمین و این حجم از مانور روی مسائل کم‌اهمیت، کلمه‌ و احساسی جز «تأسف» را برای فوتبال ایران باقی نمی‌گذارد. یک زمانی این قضیه مطرح‌ شد که اگر کمیته انضباطی جرایم‌ سنگینی را برای مربیان و بازیکنانی که پیرامون داوری صحبت می‌کنند در نظر بگیرد، از میزان اعتراضات کاسته خواهد شد. کما این که می‌بینیم در رقابت‌های باشگاه‌های آسیا تیم‌ها، بازیکنان و مربیان ایرانی جرأت اعتراض به مسائل داوری را ندارند. این گزینه همچنان می‌تواند در کاهش میزان اعتراضات مؤثر باشد، اما تیم‌ها در چند سال اخیر دریچه‌های جدیدی را برای اعتراض و جنجال به‌روی خود باز کرده و عملاً کنترل کار از دست کمیته انضباطی یا اخلاق یا هر نهاد دیگری خارج‌ شده است! به راستی در کجای دنیا دیده‌اید سبک بازی یک تیم (حتی اگر واقعاً وقت‌کشی بوده باشد) منجر به توهین یک سرمربی به سرمربی تیم مقابل شود و کار به صدور بیانیه بین دو باشگاه بکشد؟ نهاد‌های مسئول در این زمینه چه می‌توانند بکنند؟ قوانینی را پیرامون عدم صحبت درباره‌ نحوه‌ بازی تیم مقابل وضع کنند!؟

میزان خشم و عصبانیت جاری در فوتبال ایران به بالاترین حد خود رسیده است. کوچک‌ترین‌ اتفاقات در این فوتبال پتانسیل تبدیل شدن ‌به یک جنجال بزرگ را دارند. همه افرادی که در این فوتبال سهیم هستند، مدت‌هاست دیگر از آن لذت نمی‌برند‌ و فراموش کرده‌اند قبل از هر چیز، فوتبال ورزشی برای سرگرمی و لذت بردن است، نه این همه جار و جنجال و توهین و اتهام و بی‌اخلاقی. ای کاش همه‌ ما در خلوتمان به آن کلمه «بازی» قبل از فوتبال بیشتر فکر کنیم؛ بله، «بازی فوتبال»!