برای اتخاذ یک سیستم تاکتیکی و استفاده از آن طی یک فصل پرفشار و پرنوسان، قطعاً باید دستان سرمربی تیم باز باشد و بتواند از بازیکنان مختلفی در یک پست بهره ببرد. استقلالِ لیگ بیستم شاید از معدود استقلال‌هایی باشد که پس از پایان یک فصل بخش اعظمی از بازیکنان خود را از دست نداده باشد. طی سال‌های گذشته به ‌وفور می‌دیدیم که پس از پایان یک فصل، بازیکنان استقلال با کوچ دسته‌جمعی آبی‌ها را تنها می‌گذاشتند و همین امر باعث می‌شد تا تیم در هفته‌های آغازین فصل آتی نتایج خوبی را کسب نکند. استقلال طی 5 سال اخیر به مبدأ خروج بازیکنان لیگ تبدیل شده بود و بازیکنان مهم و بزرگی مانند امید ابراهیمی، کاوه رضایی، مامه تیام، سرور جباروف و سیدمجید حسینی با عزیمت به اروپا و کشورهای حاشیه خلیج‌فارس، دست سرمربی را خالی می‌گذاشتند.

اتفاقی که امسال برای تیم محمود فکری افتاد اما در تاریخ این چندساله استقلال شاید بی‌سابقه باشد؛ آبی‌ها تا جایی که می‌توانستند اقدام به حفظ بازیکنان ارزشمندی همچون شیخ دیاباته، هرویه میلیچ، امیرارسلان مطهری و مهدی قایدی کردند و در عوضِ خروجی‌هایی مانند روزبه چشمی و علی کریمی، محمدحسین مرادمند و مهدی مهدی‌پور را به اسکواد پررنگ استقلال اضافه کردند تا محمودخان لااقل روی نیمکت نگرانی نداشته باشد. آنچه از لیست بازیکنان آبی‌پوش برای لیگ بیستم برداشت می‌شود، این‌ است که استقلال در هر پُست لااقل 2 بازیکن هم‌طراز را در اختیار دارد و این موضوع می‌تواند بدعت به ‌کارگیری واقعی از سیستم چرخشی را هم در لیگ ایران ایجاد کند.

میراث 2-5-3 آندره‌آ استراماچونی که شاید زاینده زیباترین بازی‌های تیم استقلال در نیم‌فصل اول لیگ نوزدهم بود، حالا به فکری رسیده تا آرپی‌جی‌زن سابق آبی‌ها در اندیشه تکرار این سیستم باشد. استفاده از این سیستم در فوتبال باشگاهی آماتور ایران به همان اندازه که می‌تواند نویدبخش بازی‌هایی زیبا و پرگل باشد، ممکن است مانند یک شمشیر دولبه عمل کرده و خودی‌ها را قلع و قمع کند. برپا کردن سیستم سه دفاعه ایتالیایی در لیگ بیستم مانند استفاده یک فرد غیرنظامی از اسلحه‌ای مملو از گلوله‌ است که شاید به قیمت جانش هم تمام شود. در توانایی محمود فکری با توجه به نتایج خوب‌اش در تیم نساجی شکی نیست اما شاید استفاده از سیستمی که تا به‌حال توسط یک سرمربی ایرانی نمایش موفقی نداشته، آبی‌ها را از پا در بیاورد. گرچه استقلالی‌ها در خط دفاعی با حضور عارف غلامی، محمد دانشگر، سیاوش یزدانی، محمدحسین مرادمند و شاهین طاهرخانی به‌طور کامل ابزار پیاده‌سازی این سیستم را دارند و دو بال تدافعی تیم هم با حضور وریا غفوری، سیداحمد موسوی، هرویه میلیچ و محمد نادری تقویت شده اما باز هم استفاده از این سیستم کم‌ریسک به‌نظر نمی‌رسد و دقیقاً مانند قدم زدن بر لبه پرتگاه است. استقلال با سرمربی محبوب ایتالیایی‌اش توانسته بود با کمی صبر و درنگ به موفقیت برسد و حتی تجربه صدرنشینی را هم کسب کند اما استراماچونی یک مربی خارجی و با تفکری حرفه‌ای بود و همان اوایلی هم که تیمش با سیستم 2-5-3 نتیجه نمی‌گرفت، اعتراضات تیفوسی‌های آبی روی سکوها را نیز به‌وفور مشاهده می‌کرد. حال آنکه محمود فکری در جدی‌ترین آزمون دوران سرمربیگری‌اش بتواند از سیستم همتای پیشین خود به نحو احسن گرته‌برداری کند، سؤالی‌ است که شاید بتوان به آن در هفته دهم لیگ بیستم پاسخ مناسبی داد.

استفاده فکری از سیستم سه دفاعه هیچ منعی ندارد و اتفاقاً نمایانگر ذات پویای وی برای کار در رختکن آبی‌هاست اما کاش نتیجه دست بردن به این شمشیر نهایتاً به سوختن یک سرمایه دیگر ختم نشود؛ چیزی مانند فرهاد مجیدی یا علیرضا منصوریان.