سامان موحدی راد   

هنوز لیگ تمام نشده که پرسپولیس به چهارمین قهرمانی پیاپی‌اش هم رسیده. تیمی که این‌بار زودتر از همیشه به جام رسید و قهرمانی‌اش را با پیروزی برای نفت در مسجدسلیمان قطعی کرد تا فاصله زیاد خودش از سایر رقبا را نشان دهد. پرسپولیس حالا به تیمی تبدیل شده که قهرمانی و پیروزی در ذات او نهادینه شده و مهم نیست با چه تیمی و در چه زمینی بازی می‌کند. آنها مانند یک ترمیناتور تنها به پیش می‌روند و فقط و فقط به قهرمانی فکر می‌کنند. آنها با برانکو و بدون برانکو، با مدیریت ثابت و بدون آن، با پنجره نقل و انتقالاتی بسته شده و بدون آن همچنان به پیش می‌روند و جام‌ها را یکی پس از دیگری تصاحب می‌کنند. چنانکه در این فصل و بعد از از دست دادن برانکو و در مجموع با دو سرمربی در یک فصل توانستند به جام قهرمانی برسند. هر جور نگاه کنیم دهه 90 فوتبال ایران دهه پرسپولیس است و احتمالاً تاریخی‌ترین دهه فوتبالی تاریخ این باشگاه. جایی که دیگر قهرمانی‌ها و افتخارات داخلی آنها را ارضا نمی‌کند و باید چشم به جامی بزرگتر داشته باشند. سرخ‌ها در کلکسیون قهرمانی‌های‌شان تنها جامی از آسیا را کم دارند و حالا که به اینجا رسیده‌اند باید به سمت آن حرکت کنند. آنها برای تکمیل افتخارات خودشان باید یک جام آسیایی را هم به کلکسیون باشگاه اضافه کنند تا نشان دهند این حرکت رو به رشد همچنان شیب صعودی خودش را حفظ می‌کند. پرسپولیس این سال‌ها روحیه‌ای از خود نشان داد که واقعاً شکستنش سخت است و شکست دادنش مشکل. آنها با آمادگی ذهنی بالایی در زمین حاضر می‌شوند و همین آمادگی ذهنی در همان ابتدای کار اعتماد به نفس رقبا را تحت تأثیر قرار می‌دهد. برای همین هم رسیدن به پیروزی برای‌شان آسان است و افتخار پشت افتخار کسب کرده‌اند. در فوتبال بی‌ثبات ایرانی واقعاً عجیب است که چطور تیمی توانسته جریان موفقیتش را چند سال پیاپی حفظ کند و چهار قهرمانی متوالی را کسب کند. آنها را حتی از همین الان می‌توان بزرگترین کاندیدای قهرمانی فصل بعد هم دانست. تیمی که در این سال‌ها به خوبی نشان داده که به معنی واقعی کلمه تیم است و به ستاره‌ها وابسته نیست.