نگاه
وصال روحانی 



بازیکنان پرسپولیس که در مرز میانسالی حرکت می‌کنند یا جوانانی در حال رشد هستند، بر اثر کثرت سال‌های بازی در کنار یکدیگر به درجه‌ای از آشنایی و هماهنگی رسیده‌اند که چشم‌بسته یکدیگر را پیدا می‌کنند و می‌توان با آن از مرزها و سدهای زیادی عبور کرد و به هدف که همانا فتح جام‌های تازه و هرچه بیشتر است، رسید. ترکیب فعلی قرمزها که توسط برانکو و بر ویرانه‌های تیمی ناقص ساخته شد که از دوران علی دایی و حیمد درخشان برجای مانده بود، چنان فعال و پرکار و یکدست بوده  که به هفت جام فتح‌شده طی 4 سال و نیم زمامداری این مربی خوشفکر کروات اکتفا نکرد و با فتح لیگ نوزدهم جامی تازه را که هشتمین کاپ آنها طی 7 فصل اخیر است، به ارمغان آورده است و جام حذفی فصل پرتعویق 99-1398 هم پیش روی این تیم خودنمایی می‌کند و با اینکه هنوز سپاهان، استقلال و تراکتور در صحنه این جام حاضرند و بنابراین هر نتیجه‌ای در این جام متصور و قهرمانی هر یک از رقبای پرسپولیس امری مقدور و محتمل است، اما انسجام و یکپارچگی قرمزها که سلاح اصلی آنها در این سال‌های اوجگیری مجدد بوده، همچنان نزد آنها محسوس و قابل مشاهده است تا شلیکی تازه به سمت دومین جام معتبر کشور هم داشته باشند .

یک دفاعی صخره‌مانند
یکدستی و تلاش فراوان تمامی اعضای پرسپولیس سبب شده این تیم حتی اگر ضعف‌هایی در برخی امور و بعضی زمینه‌ها داشته باشد، بر آن فائق آید و نقایصی را برطرف کند که برای تیم‌های دیگر به‌سبب فراهم نبودن محسنات فوق غلبه بر آنها ده‌ها درجه سخت‌تر می‌نماید. همگان در یکی دو فصل اخیر متوجه شده و این را به چشم دیده‌اند که خط آتش پرسپولیس فاقد قدرت ضربه‌زنی دائمی و گل کردن اکثر فرصت‌ها است و این ضعف اگر به‌گونه‌ای جنبی و با استفاده هرچه بیشتر از یک خصلت مثبت دیگر موجود در تیم رفع و رجوع نمی‌شد، پرسپولیس در پنج فصل اخیر هشت جام نمی‌برد. راهی که سرخ‌ها از طریق آن کمبود گل‌های زده‌شان را در لیگ‌های هجدهم و نوزدهم برطرف کردند و با تکیه بر آن به بردهایی غیر‌قابل شمارش رسیدند، تشکیل خط دفاعی بسیار قوی و صخره‌مانند و کم‌اشتباهی بوده که آن را به چشم دیده‌ایم و در سه فصل از چهار فصل گذشته عنوان بهترین خط دفاعی فصل را تصاحب کرده و بعید است که در پایان لیگ امسال هم این توفیق را تکرار نکنند. هماهنگی بالای سید‌جلال با خلیل‌زاده و بازی‌های غیر‌خودخواهانه شیری، نادری و  انصاری و همچنین ربیع‌خواه و کنعانی‌زادگان باعث شده سرخ‌ها با گل نخوردن‌های مکرر خود به خطوط میانی و آتش خود همواره این امید و نوید را بدهند که کافی است در یکی از لحظات و در زمان حضور در محوطه جریمه حریفان حداقل یک گل بزنند، زیرا همین تک‌فرصت‌های به بار نشسته هم کافی است تا پرسپولیس به لطف قدرت وافر خط دفاعی‌اش برتری خود را حفظ و به سوی یک برد تازه حرکت و آن را به نام خود ثبت کند.
 
بیلان بالای رادوشویچ
کثرت بردهای صفر بر یک  به همین سبب و در همین راستا شکل گرفته و پرسپولیس چنان از بابت خط دفاعی‌اش احساس قدرت و آسودگی می‌کرده که حتی وقتی بیرانوند را در‌ اختیار نداشته با رادوشویچ کروات هم دروازه‌اش را بسته نگه داشته و جالب‌تر اینکه بیلان کار دفاعی سرخ‌ها در هفته‌های غیبت بیرانوند و حضور سنگربان کروات آنان بهتر از زمان حضور این دروازه‌بان توانای لرستانی بوده و گل‌های کمتری را دریافت داشته‌اند. به‌واقع گلی که رادوشویچ جمعه‌شب در خانه نفت مسجدسلیمان و آن هم از طریق یک ضربه پنالتی درون دروازه خود دید، اولین گلی بود که پرسپولیس پس از هفته‌ها متحمل می‌شد و تعدد پیروزهای تک‌گله این تیم که قبلاً نیز به آن اشاره شد، نشان می‌دهد سرخ‌ها با هر عنصر و ترکیبی که در خط دفاعی و درون دروازه‌شان به میدان می‌آیند، حساب هر کاری را کرده‌اند و کوتاه نمی‌آیند و می‌دانند که چه می‌کنند و از کدام راه وارد شوند تا همچنان گل نخورند و با تک‌گل‌های یک خط تهاجمی پرتلاش اما کم‌ثمر همچنان راه‌های اوجگیری را طی کنند.
 
بدون تکبر
در همین راستا وقتی هم که گل‌محمدی در هفته‌های اخیر دست به کارهای تجربی تازه‌ای در تدوین و ترسیم روش بازی دفاعی پرسپولیس زد و بر یک خط دفاعی 3 نفره بازشونده با تکیه بر هافبک وسط‌ها و پیستون‌هایی پرتحرک‌تر از همیشه اصرار ورزید، قرمزها خطا نکردند و کار را از آب درآوردند. پیش‌بینی سقف پرواز پرسپولیس فعلی و اینکه تا کجاها پیش خواهند تاخت، کار بسیار سختی است اما همت بزرگی که در این تیم مشاهده می‌شود، خط دفاعی که با یک مدافع 39ساله (سید‌جلال) و 32ساله (شجاع) هم ریزش نمی‌کند و خط هافبکی که مظهر دویدن و تلاش شدید بدون هیچ تکبر و چشمداشتی است از این خبر می‌دهد که می‌توان دست‌کم برای فصل بعدی لیگ نیز قرمزها را مدعی بزرگ قهرمانی دانست و از کجا معلوم که برای دو سه فصل بعد از آن هم یکی از امیدداران اصلی نباشند.