باشگاه تجربه
سعید فائقی
چندی پیش در اهمیت دیپلماسی ورزشی مطالبی را تقدیم داشتم و عرض کردم که باید تلاش کنیم در نهادهای بینالمللی ورزش صاحب کرسیهای متعدد شویم. متاسفانه در صد و سی و ششمین نشست کمیته بینالمللی المپیک که قاره پهناور آسیا صاحب بیست و یک عضو شد، نمایندهای از کشورمان در میان منتخبین آسیا نبود. طبیعی است قدرتهای ورزش آسیا شایستگی عضویت در IOC را دارند و این حق ماست که عضو داشته باشیم. چنانکه آقای مهندس هاشمیطبا با رأی قاطع در المپیک سیدنی 2000 که دارای اهمیت تاریخی بالایی هم بود به عضویت کمیته بینالمللی المپیک انتخاب شد. بگذریم که با بیتدبیری و حسادت و خناسی آن را از دست دادیم.
به کشورهایی که از آسیا در کمیته عضو هستند نگاهی بیندازید. چین 3 نماینده، هند، ژاپن و کرهجنوبی هر کدام 2 نماینده و اندونزی، مغولستان، عربستان، فیلیپین، کویت، پاکستان، سنگاپور، قطر، تایلند، اردن، افغانستان و بوتان هر کدام یک نماینده؛ خدا وکیلی دردآور نیست؟ ما از کشورهای ذکر شده چه کم داریم که حتی توانایی کاندیدا شدن هم نداریم؟ به قول عزیزی میگفت که این کشور بوتان کجای آسیاست. عرض کردم در نقشه زیر پونز قرار گرفته و به چشم ما نیامده. ما اینکه آنها نماینده دارند اعتراض نداریم، مسأله ما این است که چرا ما نماینده نداریم.
از اینکه کشور همسایه ما افغانستان عضو شده بسیار خرسندیم، مشکل ما این است که از اولین دوره بازیهای آسیایی در بازیها حضور داشتهایم. از 1948 بعد از جنگ جهانی دوم در المپیکها حاضر بودهایم، مدالهای خوشرنگ طلای قهرمانانمان در المپیک از تعداد کشورهای عضو آسیا بیشتر است. البته به جز از چین، ژاپن و کرهجنوبی که آنها به دلیل قدرت ورزشیشان تعداد عضو بیشتری هم دارند آیا این عقبماندگی از ضعف خودمان نیست؟ چرا ما نباید بتوانیم از حق خود دفاع کنیم؟ عرض کردیم به همت جناب رسولی بزرگوار چین وارد بازیهای آسیایی شد حال او سه نماینده دارد و ما فاقد نماینده هستیم. از اینکه چند دوره است که پای ثابت حضور در جامجهانی فوتبال هستیم اما باید به آب و آتش بزنیم که محروممان نکنند. چند دوره قویترین مرد جهان یکی از سه مدال مهم المپیک در اختیار ما بوده حداقل سهمیه حضور در المپیک نصیبمان میشود. خلاف عرف دنیا کمیته بینالمللی المپیک که حق برخورد سیاسی ندارد مغایر با منشور المپیک قهرمانان ما را زیر پرچم خود میبرد چون در دیپلماسی ضعیف هستیم و صاحب کرسی نیستیم نمیتوانیم از حق خود در شأن کشور و مردممان دفاع نماییم.
وقتی در کشور خودمان به ابرمردان ورزشی که اتفاقاً بعضی از آنها علوم سیاسی خواندهاند و فارغالتحصیل دانشکدههای روابط بینالملل هستند بها نمیدهیم و بارها عرض کردهام وقتی یک وابسته فرهنگی در سفارتخانههایمان از المپینها نداریم، چرا انتظار داشته باشیم که دنیا کاسه داغتر از آش باشد؟ انصاف نیست از ژاپن تا اردن در المپیک نماینده دارند از شرق شرق تا غرب غرب ما در میانه میدان دستمان خالی است.