جانکارلو رینالدی
اگر سری «آ» قرار بود بعد از قرنطینه از نو آغاز شود، بازی میلان و آتالانتا میشد نبرد دو تیم صدرنشین. اینکه میلان توانسته تا این حد پیشرفت کند بیشتر غافلگیرکننده است تا آتالانتا. بازی آنها در ورزشگاه خالی از تماشاگر سنسیرو نشان داد که یک تیم تا چه حد پیشرفت کرده و تیم دیگر چه سفری پیشرو دارد. روسونری زیر نظر استفانو پیولی پیشرفت کرده است و البته زلاتان ابراهیموویچ و سیمون کیائر هم به تقویت این تیم بسیار کمک کردهاند. بازگشت میلان باعث شد قرارداد پیولی تمدید شود، آن هم در حالی که در ماههای اخیر ماجراهای میلان مانند سریالی تلویزیونی شده بود، اما چرا وقتی اوضاع خوب است، بخواهند همه چیز را متحول کنند؟ از اوایل دهه 1990 تا حدود 20 سال، زمانی که بازیکنان آتالانتا برگامو را ترک میکردند و به میلان میرفتند، تقریباً مشخص بود که میلان برنده بازی خواهد شد، اما آن روزها خیلی وقت است که سپری شده است. در سالهای اخیر اهالی برگامو از چهرههای درخشان فوتبال ایتالیا شدهاند. در همین زمان یکی از موفقترین تیمهای اروپا پس از جدایی سیلویو برلوسکونی دوران فاجعهباری را گذرانده است، اما اینبار دیدار دو تیم برایشان بیشتر امیدبخش بود تا ناراحتکننده. در این میان باید از پیولی تقدیر شود، هرچند که جنارو گتوزو شاید با خود فکر کند اگر او خریدهای پیولی را داشت، میتوانست در میلان چه کارهایی انجام دهد. پیولی دست به تحول بزرگی نزده، بلکه آشفتگی میلان را برطرف کرده و ساختار منظمی به آنها داده است. از زمانی که فوتبال برگشته، هاکان چالهاناوغلو تبدیل به بازیکن متفاوتی شده است. به گفته خودش، دلیلش این است که در پستی بازی میکند که دوست دارد؛ یعنی پشت سر مهاجمان. چه کسی انتظارش را داشت؟ به نظر میرسد این تغییر همان چیزی بود که میلان نیاز داشت.
همچنین این را میشود در بازی میلان دید که حضور ایبرا باعث شده بازیکنان اطرافش از او الهام بگیرند. اگر قرار بود کسی بازیکنان میلان را به پیش براند، احتمالاً نمیتوانست بهتر از ایبرا این کار را انجام دهد.
در کنار خودباوری، اعتماد به نفس بازیکنان هم با هر نتیجه مثبت افزایش مییابد. تعجبی ندارد که آنها تصمیم گرفتند در تابستان دست به خانهتکانی نزنند و از نو شروع کنند. از نظر مالی هم منطقیتر این است که خرج کمتری با پیولی داشت تا اینکه یک مربی جدید آورد و خریدهای بزرگی زیر نظر او انجام داد. میلان توانست 90 دقیقه پایاپای یکی از بهترین تیمهای ایتالیا در حال حاضر بجنگد و برای آنها دردسر ایجاد کند. البته در برخی دقایق بازی به نظر میرسید ماشین آتالانتا روشن شده و میلان را له خواهد کرد، اما در برخی دقایق هم میلان تیم برتر میدان بود. اگر شکست سنگین 5 بر صفر میلان برابر آتالانتا در همین فصل را به یاد داشته باشید، میدانید در آن زمان بسیار بعید به نظر میرسید که میلان بتواند در عرض تنها یک فصل (هرچند طولانی) چنین احیا شود.
پاپو گومس و همبازیهایش در این بازی کمی پایینتر از بهترین سطح خود بودند. این نشان میدهد که چه انتظاری از آنها میرود. شاید آنها حتی باور ندارند که واقعاً میتوانند به فکر قهرمانی در سری «آ» باشند. اینکه آنها چطور از یوسیپ ایلیچیچ مراقبت میکنند نشان میدهد برنامههای بزرگی برای لیگ قهرمانان دارند. همین نشان میدهد که این باشگاه در سالهای اخیر چه ماجرای جذابی داشته است. آنها در لیگ رقیبی جدی برای قهرمانی یوونتوس هستند و اگر چند پنالتی عجیب علیهشان گرفته نمیشد، شاید پایاپای یووه پیش میرفتند. همین دستاوردی بزرگ برای تیمی در حد و اندازههای آنهاست. اینکه برخی میگویند آتالانتا تیمی سرسخت در لیگ قهرمانان خواهد بود واقعاً باورنکردنی است. لیگ قهرمانان تنها متعلق به باشگاههای بزرگ بوده، اما آتالانتا حالا پشت در ایستاده است. تساوی یک بر یک دو تیم نشان داد هر دو تیم میتوانند هم بهتر شوند، هم افت کنند. میلان یک قدم به سمت لیگ اروپا برداشت، هرچند که از نظر تاریخی حضور در لیگ اروپا برای این تیم دستاورد بزرگی بهشمار نمیرود. تیم جان پیرو گاسپرینی هم در فصل آینده لیگ قهرمانان حضور خواهد داشت؛ رقابتی که حالا انگار خانهشان شده است. آنها نبردی جذاب با هم داشتند و هر دو تیم نکات مثبتی از این دیدار برداشتند. لا دهآ میتواند دست به کارهای خاصی بزند. و روسونری؟ آنها شاید سرانجام به مسیر اصلی خود برگشته باشند. چه کسی میداند، شاید آنها روزی به سطح آتالانتا رسیدند.
منبع: فوتبال ایتالیا