سعید زاهدیان
روزنامه‌نگار

5 ستاره روی لوگو؛ این برای شناختن تیم‌ ملی برزیل کافی نیست؟ ۵ ستاره‌ای که هر کدام نماد یکی از قهرمانی‌های سلسائو در جام‌جهانی است.
برزیل تنها کشوری در دنیاست که از تمام ادوار جام‌جهانی خاطره دارد و در تمام ۲۰ جام قبلی حضور داشته و حالا برای جام بیست و یکم به قطر می‌آیند.
شاید کمی اغراق باشد اما این اغراق به واقعیت بسیار نزدیک است؛ هر کودکی که در برزیل چشم به جهان باز کند، حتماً پیش از مرگش یک بار قهرمانی تیم‌ ملی کشورش در جام‌جهانی را می‌بیند.
آنها سه ‌بار جام ژول‌ریمه را برده‌اند؛ همان جامی که به دست دزدهای برزیلی در ریودوژانیرو افتاد تا ۳ کیلو و ۸۰۰ گرم طلا را ذوب کنند و دنیایی از افتخار را در قالب شمش طلا در بازار بفروشند. هر انسانی می‌داند که ارزش جام‌جهانی به وزن و عیار طلایش نیست بلکه قدمت و تاریخچه‌ای که با اشک‌ها و قهقهه‌های سرمست از بردن آن پیوندی ناگسستنی دارد به جام اعتبار می‌بخشد‌. اما احتمالاً دزدان ژول‌ریمه هم می‌دانستند که فرزندان دیگری از برزیل همواره هستند که برای بردن جام‌جهانی جدید که ساخته می‌شود، می‌دوند و سرانجام برنده می‌شوند و یک جام طلای ۶ کیلویی -وزن طلای جام فعلی- به کشورشان می‌آورند تا مردم باز هم به خیابان‌ها بریزند و سامبا برقصند.
تابستان سال ۲۰۰۲ آخرین ‌باری بود که برزیلی‌ها جام‌جهانی را بالای سر بردند و از آن زمان بیش از ۲۰ سال می‌گذرد و نسل فعلی که رویای بردن جام ۲۰۱۴ به میزبانی برزیل را داشتند، بیش از همیشه تشنه برای یک جشن باشکوه دیگر هستند.
اگر سال ۹۴ برزیل با نمایش ستاره‌هایی مثل روماریو، ببتو، کافو، تافارل و دونگا و… جام را به خانه برد یا در ۲۰۰۲ با درخشش رونالدو، روبرتو کارلوس، ریوالدو، رونالدینیو، دیدا و کافا جام را ربودند، نسل فعلی هم چشم به درخشش‌ ستاره‌هایی دارد که از بزگترین و باشکوه‌ترین باشگاه‌های دنیا می‌آیند. دو دروازه‌بان بزرگ یعنی آلیسون بکرو ادرسون که اولی در لیورپول جام‌های متعددی برده و دومی در منچسترسیتی شماره یک پپ گواردیولای وسواسی و سختگیر است. برزیل برای این جام آنقدر ستاره دارد که تیته سرمربی سلسائو در آخرین اردو «گابریل ژسوس» را دعوت نکرد، با اینکه او در سیتی و حالا در آرسنال عملکردی درخشان دارد.
برزیل امسال به نیمار، وینسیوس، رودریگو، فیرمینیو، رافینایا، تیاگو سیلوا، آنتونی، کاسمیرو، مارکینیوش، فرد و اگر بخواهیم کامل اسم ببریم، به همان سرگیجه‌ سرمربی برزیل برای انتخاب ۲۶ بازیکن مبتلا می‌شویم، دل بسته تا در قطر به داستان ۲۰ سال نرسیدن به قهرمانی‌ جهان پایان دهد.
این گروه و این مربی مأموریت بزرگی دارند؛ این نسل طلایی که بخش زیادی از آنها بازمانده‌های برزیل ۲۰۱۴ هستند که در خانه ۷ گل از آلمان خورد، حالا باتجربه‌تر از قبل باید آن خاطره تلخ و لکه سیاه را از ذهن نسل فعلی پاک کنند. اما پرسش اینجاست که بعد از قهرمانی ششم -۳ بار ژول ریمه و ۳ بار جام فعلی- آیا روی لوگوی برزیل جایی برای ستاره ششم هست؟ این جام گرافیست‌های طراح لوگو را هم به چالش می‌کشد که نخستین لوگوی ۶ ستاره را زیبا طراحی کنند.

ستاره‌های برزیل

وینیسیوس
پس از یک فصل درخشان در رئال مادرید و ادامه روند خوب وینیسیوس جونیور حالا تمام چشم‌ها در قطر به ساق‌های این بازیکن است. وینیسیوس در 22 سالگی اولین جام جهانی‌اش را تجربه خواهد کرد و امیدوار است که آمار 15 بازی ملی با یک گل زده‌اش را بهبود ببخشد.

کاسمیرو
تانک منچستر یونایتد رهبری خط میانی برزیلی‌ها را در جام جهانی 2022 قطر بر عهده خواهد داشت. کاسمیرو در 30 سالگی پا به قطر خواهد گذاشت و این بازیکن در 65 بازی که برای برزیلی‌ها به میدان رفته 5 گل و 3 پاس گل ثبت کرده است.

نیمار
سوپر استار 30 ساله پی اس جی به گفته خودش شاید آخرین جام جهانی باشد که در آن حضور پیدا می‌کند. نیمار با 75 گل زده فقط دو گل تا رسیدن به گل‌های ملی پله اسطوره‌ای فاصله دارد و در 121 بازی ملی 55 پاس گل نیز به‌نام خود ثبت کرده است.

ستاره‌های کامرون

نیکولاس انکولو
نیکولاس انکولو مدافع 32 ساله کامرون نیز شاید آخرین جام جهانی خود را در قطر تجربه کند. هافبک دفاعی تیم آریس سالونیک در کارنامه ملی خود 75 بازی دارد که این تعداد بازی با یک گل و یک پاس گل همراه بوده.

پیر کونده
رهبری خط دفاع کامرون در جام جهانی بر عهده پیر کونده خواهد بود. بازیکن 27 ساله المپیاکوس یونان 31 بازی ملی در کارنامه به‌نام خود زده که این 31 بازی با یک گل و یک پاس گل نیز همراه بوده است.

توکو اکامبی
نماینده باشگاه لیون در جام جهانی قطر توکو اکامبی خواهد بود. وینگر چپ کامرونی‌ها در 30 سالگی به قطر خواهد رفت. اکامبی 49 بازی ملی در کارنامه دارد که 12 گل و 3 پاس گل را نیز به همراه داشته است.

ستاره‌های صربستان

فیلیپ کوستیچ
یکی از ارکان قهرمانی آینتراخت فرانکفورت در فصل گذشته لیگ اروپا کسی نیست به جز فیلیپ کوستیچ. فیلیپ 29 ساله این فصل برای یوونتوس بازی می‌کند و با پیراهن صربستان تا به حال 50 بازی ملی انجام داده که با 3 گل و 10 پاس گل همراه بوده است.

الکساندر میتروویچ
در خط حمله امید صربستانی‌ها برای گلزنی الکساندر میتروویچ خواهد بود. مهاجم 28 ساله که این فصل در فولام بازی می‌کند، در تیم ملی 76 بازی به‌نام خود دارد که با 50 گل و 5 پاس گل نیز همراه بوده است.

دوشان تادیچ
وینگر چپ صربستان در جام جهانی دوشان تادیچ کار آزموده خواهد بود. تادیچ 33 ساله که یکی از بازیکنان مهم آژاکس نیز به حساب می‎‌آید 90 بازی ملی در کارنامه دارد که این تعداد بازی با 18 گل و 33 پاس گل همراه بوده است.

ستاره‌های سوئیس

دنیس زاکاریا
لیگ جزیره در جام جهانی همراه با تیم ملی سوئیس یک نماینده دیگر نیز خواهد داشت؛ زاکاریا هافبک دفاعی 25 ساله چلسی در جام جهانی در ترکیب سوئیسی‌ها خواهد بود. دنیس 42 بازی ملی به‌نام خود ثبت کرده که با 3 گل و 3 پاس گل نیز همراه بوده است.

گرانیت ژاکا
یکی از ارکان دفاعی سوئیس در جام جهانی گرانیت ژاکا خواهد بود. ژاکای 30 ساله که این روزها با توپچی‌ها دوران خوشی را پشت سر می‌گذارد 106 بازی ملی در کارنامه دارد که 12 گل و 10 پاس گل را نیز به‌نام خود ثبت کرده است.

هریس سفروویچ
هریس 30 ساله به‌دنبال خاطره‌سازی با سوئیس در جام جهانی قطر خواهد بود. مهاجم این فصل گالاتاسرای ترکیه تا اینجای فصل یک گل در باشگاهش به ثمر رسانده است. سفروویچ 88 بازی ملی در کارنامه دارد که با 25 گل و 10 پاس گل همراه بوده است.



 

سام ستارزاده
روزنامه‌نگار

سوئیسی‌ها برای دومین جام‌جهانی متوالی قرار است ماه آینده به مصاف برزیل پرستاره و صربستان بروند؛ اما این‌بار با تیمی از جنسی متفاوت. سوئیس ۲۰۱۸ ولادیمیر پتکوویچ را با جنگندگی و تسلیم‌ناپذیری مثال‌زدنی‌اش به‌یاد داریم؛ تیمی که از 2 بازی باخته مقابل 2 رقیب آشنا، یک تساوی و یک پیروزی ساخت تا برای نخستین بار از سال ۱۹۳۸، دو صعود متوالی از دور نخست جام‌جهانی را تجربه کرده ‌باشد. در قطر، مورات یاکین، ستاره سابق سوئیس در یورو ۲۰۰۴ هدایت تیم ‌ملی کشورش را برعهده دارد؛ و بازی‌های لیگ اروپا کاملاً تفاوت‌های سوئیس یاکین و پتکوویچ را آشکار ساخت.
روزوکروسیاتی‌ها در سال جاری، فوتبال اقتصادی را به بهینه‌ترین شکل ممکن پیاده می‌کنند؛ آنها از کم‌ترین موقعیت‌های گلزنی بیشترین بهره را می‌برند، اجازه خلق موقعیت خطرناک به رقیب نمی‌دهند و از کم‌رنگ‌ترین پیروزی‌هایشان، به نحو احسن دفاع می‌کنند. در بازی برگشت مقابل پرتغال، مدافعان سوئیسی ۸۹ دقیقه از گل زودهنگام هریس سفروویچ دفاع‌ کردند تا تکنیکی‌ترین مهره‌های سلسائوی اروپا را ناکام بگذارند. در بازی با اسپانیا در ژنو نیز شاگردان یاکین از دو کرنر، دو گل ساختند، تا تک گل جوردی آلبا برای کشیده‌ شدن کار به تساوی نیز سودی نداشته ‌باشد و پس از سه دقیقه با کرنر تیمی قرمزها خنثی شود.
سوئیس آماده یاکین، اگر همان تیمی باشد که در آخرین فیفادی به نمایش گذاشته‌ شد، می‌تواند اسب سیاه سلسائوی امریکای جنوبی نیز باشد. تیمی که سفروویچ، شکیری، ژاکا و بری امبولو را در اوج خود می‌بیند، خط دفاعش با حضور مانوئل آکانجی صلابت بی‌نظیری پیدا کرده و حال جبرئیل سو نیز در خط میانی آن می‌درخشد، یکی از بزرگ‌ترین کاندیداهاست برای این که عنوان شگفتی جام‌جهانی قطر را از آن خود کند؛ عنوانی که پیروزی مقابل پرتغال و اسپانیا در لیگ ملت‌های اروپا ثابت می‌کند که صلیب‌های سرخ هم آمادگی و هم شایستگی تصاحب آن را دارند.

هومن جعفری
روزنامه نگار
برای بررسی امروز، باید برسیم سروقت جناب صربستان که در سال‌های اخیر، از خوب‌های بی‌ادعای اروپاست. در حقیقت نقش صربستان در فوتبال قاره سبز و حتی جام جهانی، نقش یکی از بچه فقیرهای خوب هیأت محل است که حیا و ادب دارد و دیگ را می‌شوید و غذا را پخش می‌کند. همه محل هم روی او نظر مثبت دارند اما در نهایت دختر محل نصیب کرواسی می‌شود که بابایش برج‌ساز است و داداش‌مان صربستان باید به حذف در مرحله گروهی رضایت بدهد. ته خوش‌شانسی‌اش این می‌شود که یک مرحله بیاید بالا. همین!
صرب‌ها تیم‌شان خوب، بازیکنان‌شان خوب، همه چیزشان خوب، اما شانس ندارند. آنها در جام جهانی قبلی به برزیل، سوئیس و کاستاریکا خوردند و زورشان فقط به تیم آخر رسید و با 3 امتیاز، سوم شدند و به خانه برگشتند.
آنها امسال با پرپر کردن پرتغال، آخرین جام جهانی رونالدو را به لجن کشیدند و او را فرستادند هواخوری و خودشان عازم قطر شدند تا بتوانند یک صعود به دور گروهی را تجربه کنند. آنها امسال به دنبال کسب نخستین صعود به دور گروهی هستند و امیدوارند در تقابل با برزیل، سوئیس و کامرون، به مراد دل خود برسند. آنها در جام جهانی 2018 هم با برزیل و سوئیس همگروه بودند و به هر دو باختند و حالا فرصت انتقام مجدد را دارند.
آنها امسال دراگان استویکوویچ کهنه‌کار را به عنوان سرمربی دارند که سابقه بازیگری در تیم ملی یوگسلاوی و باشگاه مارسی را دارد. او می‌داند که در مسابقات امسال کارش تا چه اندازه دشوار است اما امیدوار است با کمک اسکواد خوبی که دارد، تیمش را به مرحله بعدی هدایت کند. تقریباً تمام بازیکنان دعوت شده به این تیم لژیونر هستند و تعداد بازیکنان داخلی این تیم بسیار اندک است.