اریک کانتونا دوباره و بعد از 26 سال به ماجرای کتک زدن یک هوادار کریستال‌پالاس پرداخته و گفته کاش او را محکم‌تر می‌زده. بازیکن فرانسوی منچستریونایتد به‌خاطر این رفتار و ضربه کونگ‌فویی خود به متیو سیموندز از سوی اتحادیه فوتبال انگلیس 9 ماه محروم شد. در ژانویه 1995 و در جریان بازی شیاطین سرخ در سلهرست پارک کانتونا اخراج شد و بعد از واکنش تمسخرآمیز این هوادار به سوی او حمله کرد. او اتهام خود را پذیرفت و دوره خدمات اجتماعی را که برایش در نظر گرفته شده بود، سپری کرد.

حالا کانتونا دوباره این موضوع را زنده کرده و می‌گوید: «هزاران‌بار به من توهین شد و هرگز واکنشی نشان ندادم اما گاهی اوقات شما شکننده می‌شوید و تحمل‌تان را از دست می‌دهید. فقط از یک بابت تأسف می‌خورم. دوست داشتم آن هوادار را محکم‌تر می‌زدم. من 9 ماه محروم شدم. به‌دنبال این بودند که من را به‌عنوان یک الگوی نقض قوانین معرفی کنند.»

کانتونا که حالا 54 سال دارد، این اظهارات در فیلم جدیدش را با عنوان «شیوه یونایتد» بیان کرده که در آن هم راوی است و بخشی از کار نویسندگی را بر عهده داشته. این فیلم که قرار است از سوم خرداد اکران شود، داستان رشد باشگاه منچستریونایتد از فاجعه هوایی مونیخ در سال 1958 تا روزگار مدرن را روایت می‌کند.

کانتونا بعد از سپری کردن محرومیت به باشگاه برگشت و دو فصل دیگر بازی کرد اما در تابستان 1995 وقتی مشخص شد محرومیت را نقض کرده و در بازی‌های دوستانه بدون تماشاگر حضور پیدا می‌کند، تا آستانه جدایی از تیم پیش رفت اما مربی بزرگ تیم، سر الکس فرگوسن او را متقاعد کرد بماند.

کانتونا که در سال 1992 از حریف یکشنبه منچستریونایتد، لیدزیونایتد راهی اولدترافورد شد، ادامه داد: «آن فقط یک بازی دوستانه بود اما یک خبرنگار بیرون استادیوم بالای درخت رفته بود و یک عکس گرفت. متأسفانه از بالای درخت نیفتاد و عکس‌هایش روز بعد در رسانه‌ها منتشر شد و اتحادیه فوتبال می‌خواست من را بیشتر محروم کند. مربی مثل همیشه بهترین کلمات را پیدا کرد. من عاشق او بودم و برایش احترام زیادی قائل بودم، درست مثل یک پدر. وقتی یک مربی برای بازیکنش چنین کاری می‌کند، بازیکن برایش جان می‌دهد، همینطور برای تیم و هوادارانش. همه پشت من بودند. شاید اگر باشگاه‌های دیگر بودند، من را بیرون می‌انداختند اما منچستریونایتد به من پیشنهاد قرارداد جدید ارائه کرد و این تفاوت منچستریونایتد با باشگاه‌های دیگر است.»

کانتونا در نهایت در پایان فصل 1997 از یونایتد و فوتبال خداحافظی کرد در حالی که 30 سال بیشتر نداشت. این تصمیم او هواداران فوتبال و بخصوص طرفداران منچستریونایتد را شوکه کرد.

هم‌تیمی سابق و مربی فعلی منچستریونایتد، اوله‌گونار سولشر در این فیلم می‌گوید: «آخرین بازی لیگ آن فصل، او یک رستوران اجاره کرد و من و یوردی کرویف و چند نفر دیگر و خانواده‌های‌مان را دعوت کرد. خیلی به ما خوش گذشت، شب فوق‌العاده‌ای بود و ما قهرمانی دوباره در لیگ را جشن گرفتیم. دو روز بعد در رادیو شنیدم که او فوتبال را کنار گذاشته است در حالی که یک کلمه هم به ما حرفی نزده بود.»

کاپیتان سابق منچستریونایتد و تیم ملی انگلیس، دیوید بکام هم فاش کرد از تصمیم کانتونا ویران شده است. کانتونا خودش اما می‌گوید: «من عاشق فوتبال هستم و این حس پرشوری که برای ما به وجود آورده است. این آدرنالین را دوست داشتم. من به‌عنوان یک پسربچه آرزوی چنین بازی‌هایی را داشتم اما وقتی این بازی‌ها برایم عادی شد، دیگر دلم نمی‌خواست بازی کنم. می‌خواستم برای خودم و هواداران و همه محبوب بمانم. خیلی کارها هست که می‌شود در زندگی انجام داد. من وقتی برای هدر دادن نداشتم، وقت آن رسیده بود که فرصت را به نسل بعدی منتقل کنم.»

 

دنیل متیوز

 

پیش از بازی در آنفیلد، دوربین‌های تلویزیونی روی دو چهره زوم کردند که داشتند نزدیک تونل ورزشگاه با هم حرف می‌زدند.

جوردن هندرسون، کاپیتان مصدوم لیورپول داشت با ویرجیل فن‌دایک صحبت می‌کرد که مدافع هلندی دستش را برای دوربین تکان داد.

90 دقیقه بعد، وقتی لیورپول کنترل بازی را به نیوکاسل واگذار کرد و امیدهایش برای کسب سهمیه لیگ قهرمانان کمرنگ شد، بار دیگر خلأ ژنرال دفاعی آنها خود را نشان داد. این جمله در فوتبال مشهور است: یک بازیکن هرگز به اندازه‌ زمانی که مصدوم می‌شود ارزشمند نیست.

اما نگرانی یورگن کلوپ و لیورپول چیست؟ در سمت دیگر میدان.

سادیو مانه، روبرتو فیرمینو و محمد صلاح در این فصل لیگ برتر در مجموع تنها شش بازی را از دست داده‌اند و در ماه‌های اخیر بارها دیده شده که ماشین تهاجمی لیورپول از کار افتاده است؛ به‌ویژه در دیدارهای خانگی.

مدت‌ها صحبت از این بود که نبود بازیکنان تدافعی چه ضربه‌ای به لیورپول زده است، اما حالا مشخص شده مهاجمان گل‌نزن بزرگترین تهدید لیورپول در راه کسب سهمیه لیگ قهرمانان هستند. آنها چهار امتیاز کمتر از چلسی دارند و کلوپ می‌گوید: «اگر در چنین دیدارهایی کار را تمام نکنیم، چرا اصلاً باید به لیگ قهرمانان برسیم؟ ما می‌خواهیم شایسته لیگ قهرمانان باشیم، نمی‌خواهیم که به هر ترتیب ممکن به این مسابقات راه پیدا کنیم.»

پنج بازی تا پایان فصل مانده و لیورپول 55 گل زده است. آنها در فصل گذشته، این موقع 72 گل زده بودند. اگر دیوگو ژوتا در فصل اول حضورش درخشان عمل نکرده بود، اوضاع می‌توانست سیاه‌تر هم باشد. گل مانه مقابل لیدز در هفته گذشته، اولین گل او در لیگ از ژانویه بود. فیرمینو از آن هنگام تاکنون اصلاً گلی نزده است. حتی فرم ژوتا هم در بدترین زمان افت کرد. او برای اولین‌بار سه بازی پیاپی است که نمی‌تواند با پیراهن لیورپول گل بزند.

اما دست‌کم صلاح دارد تلاشش را انجام می‌دهد. او 29 گل زده، یعنی بیش از دو برابر گلزن بعدی لیورپول (مانه با 13 گل). صلاح همچنین اولین مهاجم لیورپول است که در سه فصل پیاپی در لیگ برتر از 20 گل عبور می‌کند.

اما مقابل نیوکاسل، کلوپ برای سومین‌بار از هر چهار مهاجم خود در ترکیب استفاده کرد و تا وقت‌های تلف‌شده که نیوکاسل دو گل زد (که یکی مردود اعلام شد)، هر چهار بازیکن فرصت‌های زیادی را از دست داده بودند.

لیورپول 69درصد مالکیت توپ داشت و 22 ضربه هم زد. حتی کریستال‌پالاس که هفت گل مقابل لیورپول دریافت کرد هم چنین آماری را مقابل لیورپول نداشت.

این عادت لیورپول شده است، به‌ویژه مقابل تیم‌های پایین جدول در آنفیلد. لیورپول در سال 2021 در آنفیلد 146 ضربه به سمت دروازه حریفان زده که تنها چهارتایش گل شده است؛ یعنی 7/2درصد که این بدترین آمار در کل لیگ است. لیورپول مقابل شش تیم پایین جدول یک برد، دو تساوی و سه شکست داشته است.عجیب است که لیورپول با وجود شش باخت خانگی پیاپی، همچنان در کورس صعود به لیگ قهرمانان حضور دارد. آنها همچنین 15 امتیاز را در دیدارهایی از دست داده‌اند که از حریف پیش بودند. حالا نگاه‌ها به زمانی معطوف شده که فن‌دایک و تماشاگران برگردند. لیورپول چهار سال است که در ورزشگاه پر از جمعیت آنفیلد نباخته است. اما در سال 2021 که ورزشگاه‌ها خالی بوده، تنها فولام در خانه عملکرد بدتری نسبت به لیورپول داشته است.

کلوپ می‌گوید: «برخی مدافعان برمی‌گردند ولی قرار نیست ما ناگهان تبدیل به تیمی عالی شویم. اما ما باید تیمی شویم که بازی برابرمان بسیار بسیار سخت باشد. ما باید به شکلی مثبت، تیمی عصبانی شویم.»

منبع: دیلی‌میل

 

غوغای سوپرلیگ اروپا فرو نشست و رئال‌مادرید و چلسی خودشان را برای اولین بازی مرحله نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا در ورزشگاه آلفردو دی استفانو آماده می‌کنند. سفیدها با پیروزی 3 بر یک در مجموع دیدار با لیورپول به این مرحله رسیدند و چلسی از گل دیرهنگام مهدی طارمی جان به در برد و با برتری 2 بر یک مقابل پورتو جزو چهار تیم شد. رئال با تساوی بدون گل برابر بتیس به این بازی آمده و چلسی با پیروزی بر رقیبش در کسب سهمیه لیگ قهرمانان، وستهم، روحیه خوبی برای این بازی به دست آورده.

 

پیش‌بازی

فلورنتینو پرس، رئیس باشگاه رئال‌مادرید حالا دشمن شماره یک فوتبال شده و تماشا می‌کرد که مهاجمان تیمش در برابر دفاع تیم مانوئل پیگرینی، مربی سابقش، ناکام شدند و نتوانستند حتی موقتاً به صدر بروند. با باخت اتلتیکومادرید و برد بارسلونا بالای جدول لالیگا بی‌نهایت حساس شده. تیم دیگو سیمئونه با 73 امتیاز صدرنشین است، رئال با دو امتیاز کمتر دوم و بارسلونا هم‌امتیاز با رئال و یک بازی کمتر نسبت به دو تیم بالایی سوم. سویا هم 70 امتیاز دارد.

تیم زین‌الدین زیدان اگرچه به‌زور از مرحله گروهی عبور کرد اما در مراحل حذفی مقتدرانه از آتالانتا و لیورپول عبور کرد و برای رسیدن به چهاردهمین قهرمانی اروپا باید از چلسی سرسخت توماس توخل عبور کند. در سه‌بار آخری که رئال به نیمه‌نهایی رسیده، قهرمان شده. رئال اگرچه در چهار بازی آخرش سه تساوی بدون گل داشته اما 17 بازی است که نباخته. این تیم در پنج بازی آخرش در لیگ قهرمانان تنها دو گل خورده.

اما چلسی با توخل به رویاپردازی افتاده و حالا با سه امتیاز اختلاف نسبت به وستهم رده چهارم لیگ برتر را اشغال کرده. چلسی در فینال جام حذفی انگلیس هم حاضر است اما اگر مربی آلمانی بتواند در یک نیم‌فصل حضور در چلسی بزرگترین جایزه ممکن را ببرد، اتفاقی خارق‌العاده رخ داده است. چلسی سه بازی است که گل نخورده و در بازی‌هایش در این فصل لیگ قهرمانان تنها سه‌بار دروازه‌اش باز شده. توخل همچنین اولین مربی تاریخ چلسی است که در 10 بازی خارج از خانه اولش شکست نخورده. چلسی هشت‌تا از این بازی‌ها را برده.

چلسی که در سال 2012 تنها قهرمانی‌اش در لیگ قهرمانان را به دست آورده، آخرین‌بار در فصل 2014-2013 در نیمه‌نهایی بوده که به‌وسیله اتلتیکومادرید حذف شد.

این بازی برای کسانی که طرفدار دو تیم هم نیستند جذاب است اما فضای حاکم بر فوتبال اروپا در یک هفته اخیر باعث شده کسانی که هوادار «12 تیم خبیث» نیستند، ترجیحی برای برنده این بازی نداشته باشند. پیروز این دو بازی 8 خرداد با برنده دیدار منچسترسیتی و پاری‌سن‌ژرمن روبه‌رو خواهد شد.

 

اخبار تیمی

خبر بزرگ از اردوی رئال‌مادرید این است که ادن آزار آماده است و مشتاق برای بازی با تیم سابقش. او مقابل بتیس از روی نیمکت به ترکیب آمد اما با توجه به سابقه مصدومیت‌هایش شاید زیدان روی او ریسک نکند و از ابتدا در ترکیب قرارش ندهد.

اما یک جابه‌جایی در خط حمله ممکن است رخ دهد و وینیسیوس، ستاره بازی با لیورپول، جانشین رودریگو در پست بال شود مثل کاری که از دقیقه 59 بازی با بتیس انجام داد. تونی کروس ناراحتی عضلانی دارد اما احتمالاً به ترکیب برمی‌گردد تا ترکیب آشنای خط میانی را با کاسمیرو و لوکا مودریچ تشکیل دهد تا ایسکو به نیمکت برود.

فدریکو والورده به کرونا مبتلا شده و زیدان سه مدافع دیگر را به‌دلیل مصدومیت ندارد؛ سرخیو راموس، لوکاس واسکس و فرلان مندی. تیم میزبان از بازگشت اخیر دنی کارواخال و رافائل واران خوشحال است و ناچو فرناندس امید دارد جای مارسلو را در دفاع چپ بگیرد.

در حالی که آزار و تیبو کورتوآ منتظر بازی با تیم سابق‌شان هستند، این فرصت به ماتئو کوواچیچ نمی‌رسد و توخل اعلام کرده مصدومیت همسترینگ به او اجازه بازی نمی‌دهد. به‌جز هافبک سابق رئال‌مادرید، چلسی هیچ محروم یا مصدومی ندارد. تیاگو سیلوا با مدیریت درست مربی آلمانی به آمادگی کامل رسیده و در کنار سزار آسپیلیکوئتا و آنتونیو رودیگری خط دفاع آشنای سه‌نفره را تشکیل می‌دهد. ریس جیمز و بن چیلول احتمالاً در چینش 1-2-4-3 در کناره‌های خط میانی و اطراف ژرژینیو و انگولو کانته بازی می‌کنند. در خط حمله اما رقابت سنگین است. میسون ماونت بازیکن ثابت توخل شده و تیمو ورنر بعد از پایان دادن به گل‌نزدن‌هایش نمی‌خواهد بیرون بماند. کای هاورتز هم به‌جای کریستین پولیشیچ رهبری خط حمله را بر عهده می‌گیرد.

 

سابقه رویارویی

رئال‌مادرید و چلسی تا به حال سه‌بار مقابل هم قرار گرفته‌اند که رئال‌مادرید دو باخت و یک تساوی داشته. فینال جام برندگان جام اروپای 1971-1970 مساوی شد و در بازی تکراری آبی‌ها با گل پیتر اوزگود قهرمان شدند. در سوپرجام اروپای 1998 هم چلسی با گل گوستاوو پویت قهرمان شد.

در آمار فردی هم چلسی برتر است. توخل در چهار بازی به‌عنوان مربی با رئال‌مادرید نباخته و ادواردو مندی که در 9 بازی‌اش در لیگ قهرمانان دو گل خورده می‌تواند با رکورد کیلور ناباس که در 10 بازی اولش در لیگ قهرمانان در سال‌های 2016-2014 دو گل خورد، برابر شود.

 

ترکیب احتمالی دو تیم

رئال‌مادرید: کورتوآ؛ کارواخال، واران، میلیتائو، ناچو؛ کاسمیرو، کروس، مودریچ؛ آسنسیو، بنزما، وینیسیوس

چلسی: مندی؛ آسپیلیکوئتا، سیلوا، رودیگر؛ جیمز، ژرژینیو، کانته، چیلول؛ ماونت، ورنر؛ هاورتز.

سوژه

مانوئل وث    

 

هانسی فلیک هنوز مربی است. بایرن‌مونیخ هنوز نهمین قهرمانی‌ متوالی‌اش را مسجل نکرده اما از همین حالا مشخص است که فلیک در انتهای فصل، بعد از کسب شش جام از باواریایی‌ها جدا می‌شود. در واقع خودش گفته که می‌رود. جانشین بالقوه‌اش؟ یولیان ناگلسمان.

اسم سرمربی تیم لایپزیگ مدتی است که به‌عنوان گزینه بایرنی‌ها شنیده می‌شود. این مربی 33ساله متولد لندسبرگ است که فاصله زیادی با مونیخ ندارد و خودش هم مدتی برای مونیخ 1860 بازی کرد تا اینکه یک مصدومیت دلخراش از ناحیه زانو به دوران بازی‌اش پایان داد. در عوض او به جوان‌ترین مربی در تاریخ بوندس‌لیگا و لیگ قهرمانان تبدیل شد وقتی در سال 2016 هدایت هوفنهایم را بر عهده گرفت و تا دو سال پیش هم مربی این تیم بود. در آنجا هم همواره شایعه رفتن ناگلسمان به بایرن‌مونیخ شنیده می‌شد اما در نهایت سال 2018 پیشنهاد لایپزیگ را پذیرفت و سال بعد به این تیم ملحق شد. به این ترتیب بایرن‌مونیخ به سراغ نیکو کواچ رفت که آن زمان سرمربی اینتراخت فرانکفورت بود؛ همکاری که خیلی دوام نداشت و ماه نوامبر سال 2019 به پایان رسید تا هانسی فلیک روی کار بیاید. فلیک 56ساله با جام‌هایی که یکی پس از دیگری برای بایرن کسب کرد، قرار بود یک مربی بلندمدت برای این تیم باشد و به این ترتیب ناگلسمان هم زمان کافی برای کسب تجربیات بیشتری در زمینه مربیگری به‌همراه لایپزیگ به دست می‌آورد. اما در پشت پرده به‌طور مرتب اختلافاتی میان فلیک و حسن صالح‌حمیدزیچ مدیر ورزشی باشگاه به وجود می‌‌آمد. زمانی هم که یواخیم لو اعلام کرد پس از یورو 2022 تیم ملی آلمان را ترک می‌کند، فلیک فرصت را برای خلاص شدن از این جنگ فرسایشی غنیمت شمرد و گفت در پایان فصل بایرن‌مونیخ را ترک می‌کند. این تصمیم او بایرن‌مونیخ را برای پیدا کردن یک جانشین مناسب به دردسر انداخت. در حال حاضر مشخص‌ترین گزینه ناگلسمان است. با وجود گفته‌های ناگلسمان که تأکید کرد هیچ تماس مستقیمی از بایرن‌مونیخ با او صورت نگرفته، مشخص است او خودش به هدایت بایرن تمایل دارد ضمن اینکه بایرنی‌ها با مدیر برنامه‌های او نیز وارد مذاکره شده‌اند.

با این اوصاف به نظر می‌رسد پیوستن ناگلسمان به بایرن‌مونیخ دیر و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد. مالک لایپزیگ هم خودش را آماده کرده که سرمربی دیگر تیم تحت تملکش (ردبول سالزبورگ) جس مارش را به‌عنوان جانشین ناگلسمان استخدام کند. 

ناگلسمان دارد کارش را در لایپزیگ به‌خوبی انجام می‌دهد و این باشگاه هم دلیلی برای رفتن به سراغ یک مربی جدید ندارد اما موافقت با انتقال ناگلسمان به بایرن‌مونیخ می‌تواند درآمد قابل توجهی را در این اوضاع راکد فوتبال اروپا برای لایپزیگ به‌همراه داشته باشد. انتقال مرد جوان آلکان به آلیانتس آره‌نا اما به همین راحتی که بعضی از روزنامه‌نگاران توصیف می‌کنند هم نیست. حتی با وجود موافقت لایپزیگ، ناگلسمان تا سال 2023 قرارداد دارد و قراردادش هم بند فسخ ندارد. پس لایپزیگ هر رقمی که بخواهد را می‌تواند طلب کند. لایپزیگ نه‌تنها کمی نسبت به دادن ناگلسمان به رقیب اصلی‌اش در کورس قهرمانی لالیگا بی‌میل است بلکه طبق گزارش برخی رسانه‌ها بابت فسخ قرارداد او 30میلیون یورو می‌خواهد. این رقم برای خرید یک مربی از تیمی دیگر بسیار هنگفت است و نه‌تنها رکورد جذب گران‌ترین مربی تاریخ بایرن‌مونیخ بلکه رکورد گران‌ترین سرمربی تاریخ فوتبال را هم می‌شکند.

پرداخت این رقم برای جذب یک مربی آن هم در شرایطی که شیوع کرونا منابع درآمد فراوانی را از تیم‌‌ها گرفته است فشار فراوانی را به تیم‌‌‌ها وارد می‌کند. این موضوع از یک سو و و از سوی دیگر اظهارات اخیر کارل هاینتس رومنیگه مدیر اجرایی باشگاه بایرن‌مونیخ در انتقاد از تشکیل سوپرلیگ و بی‌نیازی به درآمدهای آنها سبب شده پرداخت رقمی هنگفت برای گرفتن ناگلسمان از لایپزیگ کار بسیار سخت و بعیدی به نظر برسد. در همین حال فلسفه فوتبال و سبک کاری ناگلسمان برای بایرن‌مونیخ بی‌‌عیب و نقص نخواهد بود و به همین دلیل در مجموع استخدام ناگلسمان را می‌توان یک ریسک بزرگ دانست.

همانطور که لایپزیگ امیدوار است بابت انتقال ناگلسمان از بایرن‌مونیخ 30میلیون یورو درآمد کسب کند، باواریایی‌ها هم امیدوارند رفتن هانسی فلیک به تیم ملی آلمان در حالی که هنوز مدت قراردادش با مونیخی‌ها به پایان نرسیده، برای آنها با درآمد مالی همراه شود. اما روز یکشنبه راینر کُخ نایب‌رئیس فدراسیون فوتبال آلمان در مصاحبه با بلیچر ریپورت گفت این فدراسیون هیچ پولی بابت جذب یک مربی نمی‌پردازد چون قبل از این هم هرگز چنین کاری نکرده است و علاوه بر آن چنین بودجه‌ای هم ندارد.

منبع: فوربز

 

نگاه

کریس ساتن، بازیکن سابق چلسی و سلتیک    

 

شکست در فینال دل آدم را می‌شکند. من این را تجربه کرده‌ام. شما می‌توانستید ببینید که سون هیونگ-مین چقدر ناراحت بود. اما این فرصت را بازیکنان تاتنهام خودشان از دست دادند.

آنها دو ضربه به سمت دروازه منچسترسیتی داشتند. سیتی 21 ضربه داشت. مالکیت توپ 62 به 38 به سود سیتی بود. مشخص بود کار رایان میسون مقابل پپ گواردیولا آسان نیست، اما تاتنهام واقعاً بختی برای خود ایجاد نکرد.

سبک بازی تاتنهام کپی و پیست فلسفه ژوزه مورینیو بود. آنها می‌خواستند مانع گلزنی سیتی شوند و امیدوار بودند یکی از آن ضدحملات‌شان تبدیل به گل شود. در نهایت این بازی نمایشی بی‌رحم از بازیکنان گواردیولا بود و آنها با شایستگی پیروز شدند.

کایل واکر از زمانی که تاتنهام را ترک کرده، هفت قهرمانی به دست آورده است. او احتمالاً در این فصل چند قهرمانی دیگر هم داشته باشد. ممکن است از خود بپرسید آیا هری کین به این نتیجه رسیده که زمان رفتن و به دست آوردن قهرمانی از راه رسیده یا نه؟

تاتنهام زمین تمرینی خوبی دارد و ورزشگاهش فوق‌العاده است، اما آنها مربی ندارند. مورینیو نتوانست آنها را تبدیل به تیمی برنده کند و میسون هم بعید است مربی دائم این تیم شود. تردید دارم یولیان ناگلسمان حاضر شود رویای حضور در بایرن‌مونیخ را رها کند و به تاتنهام برود.

کین در جولای 28ساله می‌شود. او از نزدیک دید که سیتی به تاتنهام درس فوتبال داد و واکر، هم‌تیمی سابق او، یک مدال دیگر کسب کرد. اگر کین بخواهد باشگاهی که عاشقش است را ترک کند، احتمالاً این کار را در همین تابستان انجام خواهد داد.

منبع: دیلی‌میل

 

راب داوسون

تساوی بدون گل با لیدزیونایتد نشان داد شاید منچستریونایتد در حد سوپرلیگ اروپا نباشد. اما اوله‌گونار سولشر به‌خوبی دریافت که چه چیزی نیاز دارد تا مدعی قهرمانی در لیگ برتر شود. بخت اندک آنها برای رسیدن به منچسترسیتی در جدول عملاً با این تساوی در خانه لیدز به پایان رسید.

یونایتد البته برای پیروزی تلاش کرد، اما بهترین فرصت آنها ضربه ایستگاهی بود که مارکوس رشفورد زد و ایلان مسلیه به کرنر فرستاد. دروازه‌بان لیدزیونایتد شب آرامی را پشت سر گذاشت. این اولین دیدار دو تیم در لیگ برتر در الند رود از سال 2003 تاکنون بود. بازی رفت دو تیم در اولدترافورد با نتیجه 6 بر 2 به سود یونایتد به پایان رسید اما این‌بار خبری از آن هیاهو نبود.

تیم سولشر در این فصل لیگ برتر تنها چهار بازی را باخته است؛ یعنی مانند سیتی. اما آنها 10 تساوی هم داشته‌اند. این نشان می‌دهد یونایتد از نظر کیفیت خط حمله مشکل دارد و نمی‌تواند در دیدارهای پایاپای به اندازه کافی گل بزند. سولشر هم امیدوار است این مشکل در نقل‌و‌انتقالات تابستانی حل شود. دایل جیمز در این بازی دوبار فرارهای خوبی داشت اما نتوانست گل بزند. یک فرصت گلزنی خوب دیگر هم نصیب برونو فرناندس شد، اما ضربه او از کنار دروازه به بیرون رفت.

سولشر گفت: «به نظرم ما عالی بازی کردیم و در نیمه دوم مالک میدان بودیم، اما ضربه آخر را نمی‌توانستیم به‌خوبی بزنیم. من دیده‌ام که لیدز در نیمه دوم دیدارهایش مقابل حریفان عالی کار می‌کند، اما این‌بار برعکس شد. ما شتاب بازی خود را از دست ندادیم و ناراحت هستیم که پیروز نشدیم. اما پسران ما احترام بسیاری برای لیدز قائل هستند. ما تصور نمی‌کنیم این بازی فصل ما را خراب کرده باشد. شاید ما آن بارقه لازم را کم داشتیم. با چند خرید می‌توان تیم را تقویت کرد.»

ماجرای سوپرلیگ در یک هفته گذشته جنجال بسیاری ایجاد کرده است. پیش از آغاز بازی، یک هواپیما بالای ورزشگاه به پرواز درآمد که این پیام را حمل می‌کرد: «2میلیارد پوند دزدیده شد؛ گلیزرها، بیرون!»

اما سولشر در داخل میدان می‌تواند امید بسیاری به تیمش داشته باشد. آنها حالا رکورد شکست‌ناپذیری خود در خانه حریفان را به 24 دیدار پیاپی رسانده‌اند. آنها پس از باخت مقابل شفیلد یونایتد در ژانویه، 13 بازی است که در لیگ نباخته‌اند. اگر یونایتد از پنج بازی باقی‌مانده، چهار امتیاز بگیرد، صعودش به لیگ قهرمانان را قطعی می‌کند.

در ژانویه به نظر می‌رسید یونایتد مدعی قهرمانی باشد، اما حالا قدم بعدی این است که این تیم در آوریل و مه هم مدعی قهرمانی بماند. تساوی‌ها باید تبدیل به برد شوند.

سولشر گفت: «ما باید تمامی بازی‌های‌مان را ببریم تا فشار بر سیتی را ادامه دهیم. این دو امتیازی که از دست دادیم باعث می‌شود آنها خیال‌شان راحت شود. اما ما به فشار ادامه می‌دهیم. ما دو بازی نیمه‌نهایی پیش‌رو داریم و بین آنها باید با لیورپول بازی کنیم. هفته سختی را گذراندیم، اما به هر حال در پایان فصل هستیم و اوضاع همیشه در این زمان سخت است.» لیدز هم در الند رود پنج بازی مقابل شش تیم بزرگ لیگ برتر انجام داده و حتی یک باخت هم نداشته است. مردان مارسلو بیلسا در این فصل حضور درخشانی در لیگ برتر داشته‌اند و حضور در نیمه بالایی جدول پاداش عملکردشان خواهد بود. پنج بازی باقی مانده و آنها در رده نهم حضور دارند، یعنی بالاتر از آرسنال «سوپرلیگی». اما بیلسا به‌دنبال بهبود تیمش است. او می‌گوید: «در بازی‌های‌مان مقابل شش تیم بزرگ، به‌جز دیدار برابر آرسنال، مالکیت میدان را در اختیار نداشتیم. اما تساوی مقابل منچسترسیتی، لیورپول و چلسی معیار خوبی برای قضاوت بازیکنان در اختیارمان قرار داد. روشن است که در حال حاضر نمی‌توانیم در چنین دیدارهایی حاکم میدان باشیم.» یونایتد حالا به فکر پنجشنبه و دیدار نیمه‌نهایی لیگ اروپا برابر رم است. سولشر چندبار گفته نتایجی که تیمش در لیگ می‌گیرد معیار بهتری برای سنجش پیشرفت است، اما او می‌داند کسب اولین قهرمانی‌اش با یونایتد می‌تواند اوضاعش را تغییر دهد، به‌ویژه اگر در لیگ هم دوم شود. سولشر می‌گوید: «ناکامی فصل گذشته در لیگ اروپا هنوز در ذهن و قلب ماست. ما تمرکزمان را روی رم گذاشته‌ایم و البته بازی با لیورپول.»

منبع: ESPN