چیرو ایموبیله، مهاجم لاتزیو، توانست کفش طلای فصل
20-2019 را از آن خود کند. او بهترین گلزن اروپا شد و توانست با 36 گل، این فصل سری آ را به پایان برساند. ایموبیله با رکورد گونسالو ایگواین در زمینه بیشترین گل زده در یک فصل سری آ هم برابری کرد.
ایموبیله در شکست دو بر یک لاتزیو برابر ناپولی گل زد. ایگواین در فصل 16-2015 برای ناپولی 36 گل زده بود، و حالا ایموبیله به رکورد او رسیده است.
این 36 گل برای او کافی بود تا کفش طلا را از آن خود کند و از روبرت لواندوفسکی پیشی بگیرد. این مهاجم لهستانی در بایرن مونیخ 34 گل به ثمر رساند.
کریستیانو رونالدو، دومین گلزن برتر سری آ، پیش از هفته پایانی با 31 گل زده، چهار گل کمتر از ایموبیله داشت و تنها بازیکنی بود که بخت اندکی برای رسیدن به ایموبیله داشت. اما رونالدو در بازی یوونتوس مقابل رم در لیست تیمش قرار نگرفت.
ایموبیله پس از فرانچسکو توتی در سال 2007، اولین بازیکنی از سری آ است که کفش طلا را از آن خود می‌کند. لیونل مسی که فصل گذشته این عنوان را تصاحب کرد و با شش کفش طلا، در این زمینه رکورددار است، فصل را با 25 گل زده به پایان رساند.
از سال 2009، تنها یک بار شده بود که بازیکنی خارج از لالیگا کفش طلا را از آن خود کند، که لوییس سوارس در فصل 14-2013 بود. این بازیکن در آن هنگام در لیورپول بازی می‌کرد، و در آن فصل، به همراه رونالدو، بهترین گلزن اروپا شد.
از فصل 09-2008 که دیه‌گو فورلان به عنوان بهترین گلزن قاره اروپا رسید، همیشه مسی، رونالدو یا سوارس (که در فصل 16-2015 هم با بارسلونا بهترین گلزن اروپا شد) فاتح کفش طلا می‌شدند، تا اینکه ایموبیله نوار موفقیت‌های آنها را قطع کرد.
کفش طلا بر مبنای تعداد گل‌های زده بازیکن در یک فصل و امتیاز لیگی که در آن بازی می‌کند، داده می‌شود. به ازای هر گلی که یک بازیکن در لیگ برتر، لالیگا، سری آ، بوندس‌لیگا و لیگ یک بزند، دو امتیاز برایش در نظر گرفته می‌شود. گلزنی در لیگ‌های رده دو 1/5 امتیاز، و در لیگ‌های رده سه یک امتیاز دارد.
ارلینگ هالند، مهاجم بوروسیا دورتموند با 29 گل زده در کنار لیونل مسی قرار گرفت. تعداد گل‌های او بیشتر از مسی بود، اما 16 گل او در سالزبورگ در لیگ اتریش زده شد و امتیاز کمتری به همراه داشت.
ایموبیله فصل را با 72 امتیاز به پایان برد. رکورد بیشترین امتیاز کفش طلا 100 است که لیونل مسی با 50 گل در لالیگا در فصل 12-2011 آن را کسب کرد.
سه بازیکن سری آ در میان ده بازیکن برتر کفش طلا قرار گرفتند. به جز ایموبیله و رونالدو که پس از لواندوفسکی سوم شد، روملو لوکاکو هم با 23 گل در رده هفتم قرار گرفت. او همرده جیمی واردی، بهترین گلزن لیگ برتر است.
شون وایسمن از ولفسبورگ و ژان-پیر انسامه از یانگ بویز هم در این فصل 30 گل زدند و در میان 10 بازیکن برتر کفش طلا قرار گرفتند. اریک سورگا از فلورا تالین 31 گل زد، اما لیگ استونی ضریب پایینی دارد و به این ترتیب او در رده 39ام قرار گرفت.
این سومین باری است که ایموبیله بهترین گلزن سری آ می‌شود. او در فصل 14-2013 هم 22 گل با تورینو زد، و چهار فصل بعد هم 29 گل به ثمر رساند و به همراه مائورو ایکاردی، مهاجم آن ‌زمان اینتر، آقای گل شد.
ایموبیله همچنین هشتمین بازیکنی است که برای سه فصل بهترین گلزن ایتالیا می‌شود. گونار نوردال، مهاجم سابق میلان، با پنج عنوان آقای گلی در سال‌های 1950 تا 1955 در این زمینه رکورددار است.


 

  در سال 2015 مکس آلگری، یوونتوس را به دبل رساند. در سال 2016 مکس آلگری، یوونتوس را به دبل رساند. در سال 2017 مکس آلگری، یوونتوس را به دبل رساند. در سال 2018 مکس آلگری، یوونتوس را به دبل رساند. در سال 2019 مکس آلگری، یوونتوس را به دبل نرساند اگرچه تیم را به هشتمین قهرمانی متوالی در لیگ ایتالیا هدایت کرد.
نبردن جام حذفی ایتالیا در سال گذشته دلیل کنار رفتن آلگری در تابستان قبل نیست. او احتمالاً اگر برای پنجمین بار پیاپی دوگانه لیگ و جام حذفی را می‌‍برد، باز هم برکنار می‌شد و این معنای پوچی است که فوتبال اروپا به آن رسیده است: یک مربی می‌تواند پنج بار لیگ و چهار بار جام حذفی کشورش را در پنج سال مربیگری ببرد و دو بار تا فینال لیگ قهرمانان اروپا پیش برود و بعد باشگاهش به این نتیجه برسد که او به اندازه کافی توانایی ندارد.
این هم برای خودش نوعی از کار در میان تیم‌های بزرگ اروپا شده، مربی‌ها اگر فقط لیگ را ببرند اخراج می‌شوند؛ بارسلونا هم در شرایط مشابهی در ژانویه، ارنستو والورده را اخراج کرد اما از دیدگاه ابرباشگاه‌ها این کار عاقلانه و منطقی است. وقتی شما برای نهمین بار متوالی (یوونتوس)، یا برای هشتمین بار در 11 سال (بارسلونا)، یا برای هشتمین بار پیاپی (بایرن‌مونیخ) یا هفتمین بار در هشت سال (پاری‌سن‌ژرمن) قهرمان لیگ می‌شوید، انگار دیگر ارزش مبارزه کردن و جنگیدن برای لیگ از دست رفته است.
یووه و بارسا مصمم به موفقیت در لیگ قهرمانان اروپا هستند که از جمعه و بعد از نزدیک به پنج ماه که به خاطر شیوع ویروس کرونا تعطیل شده بود، دوباره از سر گرفته می‌شود. هر دو به این نتیجه رسیدند، فوتبالی که با مربی قبلی‌شان بازی می‌کردند، به اندازه کافی تحرک و پویایی ندارد، به اندازه لازم مدرن نیست و نمی‌تواند آنها را به این هدف برساند.
شاید این درجه از جسارت تحسین‌آمیز باشد اینکه به داشته‌هایت و سطحی که در آن بازی می‌کنی و جام‌هایی که به دست می‌آوری، قانع نباشی و دیگر برایت آن اهمیت گذشته را نداشته باشد. اما در شیوه برخورد هر کدام از آنها هیچ نکته تحسین برانگیزی وجود ندارد. ناپولی مائوریتزیو ساری با یک بازی روان و توقف‌ناپذیر نمایشی جذاب و دوست داشتنی ارائه می‌کرد که شاید توانایی غلبه بر اروپا را هم داشت-آن هم با بازیکنانی که به راحتی برای یوونتوس قابل جذب بودند- اگرچه تیم آلگری دو بار به فینال لیگ قهرمانان رسید، خودش نشان می‌دهد کار می‌تواند تا چه حد پیچیده و سخت باشد.
فصل ساری در چلسی هرگز به آن اندازه‌ای که در ناپولی بود و انتظار می‌رفت در لندن آن را تکرار کند، موفق نبود اما از آنجا که فوتبال عجیب و غریب است با یک قهرمانی اروپایی همراه بود و انتصاب او کاری غیرعاقلانه و غیرمنطقی نبود.
اما آنچه غیرعقلایی بود، استخدام او در حالی بود که ریسک قبلی باشگاه برای بردن لیگ قهرمانان یعنی کریستیانو رونالدو هنوز در باشگاه حضور داشت.
رونالدو هنوز بازیکن خیلی خوبی است. در این فصل توانسته 31 گل بزند و به تیم کمک زیادی در موفقیت‌هایش بکند. هنوز فرم بدنی خارق‌العاده‌ای دارد. اما پرداخت مبلغ یکصد میلیون یورو برای انتقالش، قراردادی چهارساله با دستمزدی که گفته می‌شود 31 میلیون یورو در سال است، به اضافه 12 میلیون یورو بابت پاداش‌ها و پرداخت به تیم‌های دوران جوانی رونالدو برای یک بازیکن 33 ساله اقدامی بود که حتی قبل از شیوع ویروس کرونا هم توجیه اقتصادی نداشت. از بیرون مثل تلاش آخر، پرتاب آخرین تیر ترکش و انداختن آخرین تاس بود برای اینکه بتواند در لحظات کلیدی با گل‌ها و مداخله‌هایش تیم را به آنچه می‌خواهد برساند یعنی نخستین قهرمانی اروپایی بعد از سال 1996.
رونالدو البته شیوه مشخصی از بازی را دیکته می‌کند. حتی در سال‌های اوج هرگز به طور مستمر پرس نمی‌کرد. بی‌میلی او برای همراهی با مدافع جلوزن تیم دلیلی بود که الکس فرگوسن استفاده از او را در سانتر فوروارد به جای بال در مسابقات اروپایی شروع کرد. این روزها او اساساً کم تحرک و ایستا است با وجود انرژی بالایی که دارد. با حضور رونالدو در تیم غیرممکن است که ساری آن روانی تیم ناپولی را بازآفرینی کند که خوسه کایخون، لورنزو اینسینیه و دریس مرتنز در خط حمله‌اش بودند، با مدافعان کناری اوورلپ می‌کردند و مارک هامشیک و پیوتر زیلینسکی یا آلان از خط میانی نفوذ می‌کردند. در یوونتوس همه چیز حول محور رونالدو است و برای همین تنها دو بازیکن دیگر توانسته‌اند بیش از سه گل لیگ در این فصل بزنند.
این برای تحقیر رونالدو یا ساری نیست. رونالدو یک پدیده خارق‌العاده است حداقل در لیگ قهرمانان که موفقیت‌های زیادی را برای رئال مادرید به دست آورد. ساری پیش از این فوتبال پرهیجانی را به سری A آورده اما این کار را با یک خط حمله ثابت انجام نداد که همه چیز باید به آنها ختم شود. این دو به هم نمی‌خورند. بارسلونا هم در حالی خودش را از شر والورده خلاص کرد که در صدر لالیگا قرار داشت و دو فصل قبل هم قهرمان لیگ شده بود. هیچ کس نمی‌تواند وجود مشکل در خط میانی تیم را انکار کند همانطور که در بازی‌های لیگ قهرمانان مقابل یوونتوس، رم و لیورپول مشهود بود اما تصمیم به اخراج او بدون هیچ برنامه مشخصی که قرار است چه کسی جایگزین او شود، گرفته شد.
کیکه ستین در بهترین حالت، انتخاب سوم بود. نتیجه واگذاری لیگ به رئال مادرید بود و بارسا حالا باید با همان مشکلات ساختاری که سال‌ها است آزارشان می‌دهد کنار بیاید ضمن اینکه مربی روی نیمکت دارد که اصلاً در اندازه این باشگاه نیست.
یوونتوس باید باخت یک بر صفر برابر لیون را جبران کند که تنها بازی رسمی‌اش در پنج ماه گذشته بازی جمعه با پاری‌سن‌ژرمن در فینال جام اتحادیه بود که در ضربات پنالتی باختند. یووه وضع بهتری دارد. بارسلونا هم باید در نوکمپ ناپولی را ببرد بعد از آنکه در بازی رفت یک بر یک مساوی شدند. هشت تیم آخر لیگ قهرمانان تقریبا آشنا هستند اگرچه دو نام جدید به چشم می‌خورد؛ لایپزیگ که مهاجم نوکش را به چلسی واگذار کرده و آتالانتا که غریبه به حساب می‌آید اما به قدری جذاب است که توجه خیلی‌ها را جلب کرده. این یک بحران در مدل اقتصادی فوتبال مدرن است. از یک طرف، برخی باشگاه‌ها در آستانه ورشکستگی هستند به خاطر اینکه یک هفته در میان نمی‌توانند از چند ده هزار نفر پول بلیت بگیرند و از طرف دیگر عواقب ناکامی‌های مدیریتی و مربیگری در پایین‌ترین سطح است.
باشگاه‌هایی مثل یوونتوس و بارسا با وجود کسالت‌باری‌شان، به دنبال رویای بزرگتری هستند. مهم نیست تصمیم‌گیرندگان باشگاه تا چه حد دچار سردرگمی شده‌اند، یک ابرباشگاه می‌تواند آنقدر بازیکن خوب جذب کند که شانس زیادی برای رسیدن به جمع هشت تیم پایانی لیگ قهرمانان داشته باشد. آنها با پولشان تمام بی‌احتیاطی و ندانم‌کاری‌شان را جبران می‌کنند. نشت و افول فوتبال مدرن در هیچ جایی به اندازه قرنطینه ثروتمندان قابل مشاهده نیست.
منبع: گاردین