هدف این بود که جو احساسی فوتبال بازسازی شود اما کسی تصور نمی‌کرد اوضاع این‌طور باشد! زمانی که پاتریک مورتنسن گل تساوی آرهوس مقابل رندرس در لیگ دانمارک را در وقت‌های تلف‌شده به ثمر رساند، سورن کارلسن، مدیر رسانه‌ای باشگاه در کنار زمین ایستاده بود و حواسش به جایگاهی مجازی بود که باشگاهش ساخته بود؛ این جایگاه نمایشگری به ابعاد 40 در 3 متر بود که در آن تصاویر 10هزار طرفدار باشگاه، که از طریق برنامه «زوم» داشتند بازی را تماشا می‌کردند، نقش بسته بود. کارلسن می‌گوید: «ما می‌خواستیم جو ایجاد کنیم و این به سود همه بود که چنین ارتباطی برقرار باشد.»
دانمارک دومین کشور اروپای غربی پس از آلمان است که لیگش را بازگشایی می‌کند و آرهوس اولین تیمی است که طرفدارانش را به شکل مجازی به ورزشگاه می‌آورد. این کار آنها باعث شده باشگاه‌های لیگ برتری بسیاری، مانند آرسنال، به دنبال الگو گرفتن از آنها باشند. آنها به دنبال این هستند که ببینند آیا می‌توان با فناوری، تجربه حضور تماشاگران در ورزشگاه را بازسازی کرد؟ هر چه باشد، آمارهای اولیه نشان می‌دهد که تیم‌ها بدون حضور تماشاگرانشان در زمین خودی مانند سابق نتیجه نمی‌گیرند.
از کارلسن سؤال شد که کدام کشورها از آنها در این باره پرس‌وجو کرده‌اند و او گفت: «آسان‌تر است که بگویم کدام کشورها پرس‌وجو نکردند! باشگاه‌های پنج لیگ بزرگ اروپا، انگلیس، فرانسه، ایتالیا، اسپانیا و آلمان و همچنین اتریش و نروژ با من تماس گرفته‌اند. اخیراً از استرالیا و MLS در آمریکا هم زنگ زدند. آنها کنجکاوند که ببینند این کار چگونه انجام می‌شود.» بعید است که در ماه‌های آینده اجازه حضور طرفداران در ورزشگاه صادر شود اما فناوری می‌تواند آنها را به هم نزدیک کند. لیگ برتر کمتر از دو هفته دیگر از سر گرفته می‌شود و اکثر دیدارها در ورزشگاه‌های تیم‌های میزبان انجام خواهند شد (به جز تعدادی دیدار که در ورزشگاه‌های بی‌طرف خواهد بود). به این ترتیب باشگاه‌ها به دنبال این هستند که از امتیاز میزبانی استفاده کنند و کاری کنند که ورزشگاه‌هایشان بیشتر حس خانه را به خود بگیرند. آرسنال یکی از فعال‌ترین باشگاه‌ها در دوران شیوع ویروس کرونا بوده است. آنها تنها تیمی در انگلیس هستند که با بازیکنانشان بر سر کاهش دستمزد به توافق رسیدند و از راه‌های قانونی وارد نشدند. میکل آرتتا، مربی آنها هم کنفرانسی دوساعته با شان مک‌وی، مربی تیم لس‌آنجلس رمز در لیگ هاکی آمریکا داشته و از این گفته که چطور می‌توان در دوران ویروس کرونا تمرین کرد. گفته می‌شود آرسنال با باشگاه آرهوس دانمارک هم در ارتباط بوده است و می‌خواهد از امتیاز میزبانی در ورزشگاه امارات نهایت استفاده را ببرد. این چیزی است که کارلسن و همکارانش به‌خوبی بلدند. کارلسن می‌گوید: «وقتی که این کار را شروع کردیم، دو چالش داشتیم: یکی اینکه چطور طرفداران را در دوران ویروس کرونا درگیر بازی‌ها کنیم و دیگر اینکه چطور می‌توانیم حس حمایت را در ورزشگاه ایجاد کنیم. همه ما دلمان برای فوتبال تنگ شده اما در دانمارک، دلمان برای همراهی طرفداران هم تنگ شده است.» آنها از یک برنامه تلویزیونی در دانمارک الهام گرفتند. کارلسن می‌گوید: «یک برنامه هست که جمعه‌شب‌ها پخش می‌شود و در آن هنرمندان از خانه آواز می‌خوانند و چند طرفدارشان هم از طریق ویدیو با آنها هم‌خوانی می‌کنند. آنها با آواز اجتماع خودشان را ساختند. ما گفتیم چرا این کار را نکنیم، البته در مقیاسی بسیار بزرگ‌تر؟ » باشگاه آرهوس به سراغ برنامه زوم رفت. مدیران این برنامه از ایده آنها استقبال کردند و زمینه را برای انجام این کار مهیا ساختند. باشگاه نمایشگرهای بزرگی از یکی از اسپانسرهایش قرض گرفت، اینترنت را در داخل ورزشگاه سرس پارک تقویت کرد و از دارندگان بلیت فصل دعوت کرد که به صورت مجازی و رایگان در بازی مقابل رندرس حضور داشته باشند. این اولین بازی در سوپرلیگا دانمارک در تقریباً سه ماه اخیر بود. به دلیل کپی‌رایت، نمی‌شد بازی را از طریق زوم پخش کرد اما طرفداران بازی را از تلویزیون نگاه می‌کردند و با استفاده از زوم تصویر خود را به ورزشگاه ارسال می‌کردند. جایگاه هر فرد در نمایشگر مطابق با جایگاه همیشگی او در ورزشگاه بود. کارلسن می‌گوید: «اوضاع که مثل سابق نمی‌شود اما می‌خواستیم حس آمدن به ورزشگاه را بازسازی کنیم. تماشاگران حالا می‌توانند افرادی را ببینند که معمولاً فقط در ورزشگاه‌ها می‌دیدند. زوم به ما کمک کرد که این تجربه را در ورزشگاه پیاده کنیم. این مهم است. حالا به خاطر ویروس کرونا، این افراد را هر روز نمی‌بینید اما وقتی در ورزشگاه حضور دارید، آنها خانواده‌های شما هستند.» ورزشگاه سرس پارک 20هزار نفر ظرفیت دارد. 10هزار نفر از طریق زوم در ورزشگاه به صورت مجازی حضور یافتند. در میان آنها، برخی تماشاگران بی‌طرف و تماشاگران تیم‌ رقیب هم حضور داشتند که البته در نمایشگرهای کوچک‌تری نشان داده می‌شدند. صدای ازپیش‌ضبط‌ شده از بلندگوهای ورزشگاه پخش می‌شد و اینکه طرفداران بازی را از تلویزیون نگاه می‌کردند و به این ترتیب کمی تأخیر داشتند، در عمل به سود شبکه‌های پخش‌کننده بازی شد.
کارلسن می‌گوید: «شبکه‌های تلویزیونی این را دوست داشتند چون می‌توانستند مانند دیدارهای معمول واکنش طرفداران را نشان دهند. این بار، پس از زدن گل و نشان دادن واکنش بازیکنان، نمای طرفداران در خانه به نمایش درآمد. اینکه در ورزشگاه صدا داشتیم بسیار به ما کمک کرد. تیم و مربی این را می‌خواستند. ما از صداهای ضبط‌‌ شده بازی‌های قبلی‌مان استفاده کردیم و البته صدای تماشاگران را هم از زوم گرفتیم و پخش کردیم. ما نمی‌توانستیم از میکروفن هر 10هزار تماشاگر استفاده کنیم و به این ترتیب بخش کوچکی از آنها را پخش کردیم اما این بسیار خوب جواب داد و صدای ورزشگاه تقریباً مانند دیدارهای عادی شده بود. بازیکنان بعد از بازی به من گفتند که این به آنها کمک کرد. آنها به سمت طرفداران رفتند و برایشان دست زدند. تصویر سورئالی بود. بازیکنان برای یک نمایشگر دست زدند و تماشاگران هم از خانه‌هایشان آنها را تشویق کردند. انگار یک سکانس از سریال «آینه سیاه» بود، البته از آن اپیزودهای شادش!»
آیا این کار را می‌توان در لیگ برتر انگلیس انجام داد؟ آرهوس یکی از معدود ورزشگاه‌های اروپا را دارد که در آن پیست دو و میدانی وجود دارد و به این ترتیب آنها فضای کافی برای قرار دادن این نمایشگر غول‌پیکر را داشته‌اند. کارلسن می‌گوید: «باشگاه‌ها نیاز به نمایشگرهایی در سطح زمین دارند، نه نمایشگرهایی که در بالا نصب شده باشند. به این ترتیب است که می‌توانید جو بهتری ایجاد کنید. یکی از بخش‌های جذاب این کار این است که طرفداران منتظر آن می‌مانند که تصویرشان در تلویزیون پخش شود، انگار که واقعاً به ورزشگاه رفته باشند.»
اما این کار مشکلاتی هم داشته است. باشگاه آرهوس مجبور شد دو طرفدار را به دلیل رفتار ناشایست از این تماس زوم اخراج کند. 50 نفر بودند که رفتارهای تماشاگران را بررسی می‌کردند. این درس مهمی برای باشگاه‌های بزرگ‌تر است که می‌خواهند در ورزشگاه‌های بزرگشان از این فناوری استفاده کنند. کارلسن می‌گوید: «بیشترین هزینه‌ای که داشتیم هزینه نفرساعت بود اما باشگاه‌های لیگ برتری مشکلی از این نظر ندارند.» فوتبال دانمارک تازه از سر گرفته شده و در این میان در هشت دیدار، تنها دو تیم در خانه برنده شده‌اند، که یکی از آنها آرهوس در دیداری دیگر برابر اودنسه بولدکلوب بوده است. در 35 بازی بوندس‌لیگا هم تنها هشت بار شده که تیم‌های میزبان پیروز شوند. اوضاع در استونی و جمهوری چک هم همینطور بوده است. کارلسن می‌گوید: «این چیزی نیست که پس از ویروس کرونا ببینیم. این ویروس به ما نشان داد که طرفداران چقدر مهم هستند. ما همه عاشق فوتبال هستیم اما چه می‌شود اگر طرفداران از سراسر دنیا به صورت مجازی به ورزشگاه بیایند؟ آیا می‌توان 100هزار طرفدار از گوشه و کنار دنیا را در ورزشگاه داشت؟» پاسخ این پرسش را به‌زودی می‌فهمیم.
منبع: ESPN
 

پس از کشته شدن جورج فلوید، بسیاری از بازیکنان بوندس‌لیگا علیه نژادپرستی واکنش نشان دادند، از جمله ژروم بواتنگ، مدافع بایرن مونیخ که در این باره گفت و گویی انجام داد.
 
  به عنوان یک آلمانی که در آلمان زندگی می‌کنی، نظرت درباره رویدادهای اخیر آمریکا چیست؟
این تصاویر من را بهت‌زده کرد. برخی از تصاویری که در شبکه‌های اجتماعی دیدیم وحشیانه بوده‌اند و متأسفانه، اعتراضات هم به شکل پیچیده‌ای درآمده است. در هر حال، مسأله جورج فلوید به ما نشان داد که نژادپرستی علیه سیاهپوستان در آمریکا چقدر گسترده است. من که بسیار خشمگین شدم چون من زیاد به آمریکا می‌روم اما این چیز جدیدی نیست. این چیزی است که همیشه وجود داشته است. نژادپرستی را همه جا می‌توان دید اما در آمریکا اوضاع بسیار بد است. اخیراً نقل قول جالبی خواندم: انگار نژادپرستی مانند اتاقی تاریک است و هر از چندی، یک نفر چراغ را روشن می‌کند و همه چیز برملا می‌شود. وقتی به این فکر می‌کنید که آفریقایی-آمریکایی‌ها چقدر در فرهنگ آمریکا تأثیر گذاشته‌اند، چنین کارهایی غیر قابل توضیح می‌شوند. من تازه فقط درباره ورزش، مد و موسیقی حرف می‌زنم و به جنبه‌های دیگر کاری ندارم.
  آیا در آلمان هم اوضاع همینطور است؟
البته که اینجا هم نژادپرستی ماجرای خود را دارد. در سال‌های اخیر دیده‌ایم که در آلمان به خارجی‌ها و پیروان ادیان دیگر حمله کرده‌اند. در دوران کودکی‌ام در برلین، تجربه‌های خودم را از نژادپرستی داشته‌ام اما یادم است که در زمین فوتبال، اصلاً مهم نبود که از کجا آمده‌اید. در زمین، ایرانی‌ها، آفریقایی‌ها، ترک‌ها، آلمانی‌ها، همه با هم بازی می‌کردیم. ما واقعاً به این موضوعات فکر نمی‌کردیم. تنها دغدغه ما این بود که کنار هم باشیم.
 فکر می‌کنی که آفریقایی - آلمانی‌ها در آلمان به اندازه کافی دیده می‌شوند؟
به صورت کلی بگویم، حق مردم آفریقایی‌تبار در مناطقی خاص ادا نشده است. البته تصور می‌کنم که در این میان تنها به ورزشکاران پرداخته می‌شود. من فکر می‌کنم که آلمان کشوری آزاد است. شخصاً تجربه‌های خوب زیادی هم داشته‌ام. برخی کشورهای اروپایی هستند که اوضاع در آنها بسیار بدتر است.
  در دنیای امروز، به نظرت ورزشکاران باید در زمینه مبارزه با نژادپرستی هم فعال باشند؟
صدای ما شنیده‌ می‌شود. ما تریبون داریم و حرفمان را به گوش بقیه می‌رسانیم اما به نظرم مهم است که خود را به شبکه‌های اجتماعی محدود نکنیم. کارهایی مانند Black Out Tuesday خوب بود اما چیزی که واقعاً نیاز داریم این است که دست به کار شویم و مثلاً به کودکان آموزش بدهیم یا به مهاجران کمک کنیم در جامعه جا بیفتند. هر کسی می‌تواند کمک کند. من شخصاً دوست دارم در آینده نزدیک در این زمینه کاری انجام دهم. ایده‌هایی هم مطرح شده است.
 فوتبالیست‌های سیاهپوست زیادی درباره اتفاقات اخیر حرف زده‌اند. سفیدپوستان چطور می‌توانند به آنها کمک کنند؟
این‌طور نیست که اگر یک ورزشکار سفیدپوست حرف نزند نژادپرست باشد. البته که این‌طور نیست. زمانی که ویدیوهای تظاهرات را نگاه می‌کنم، افرادی با رنگ‌های پوست مختلف را می‌بینم اما البته خوب است که ورزشکاران سفیدپوست از شهرتشان برای این کار استفاده کنند.
 بسیاری این کار را می‌کنند اما  آیا چیزی هست که دوست داشته باشی بگویی؟
همه چیز با تربیت کودکان آغاز می‌شود. این مهم‌ترین چیز است. هیچ بچه‌ای در دنیا نژادپرست به دنیا نمی‌آید. همه چیز بستگی به والدین دارد و اینکه چطور به کودکانشان آموزش می‌دهند. بدترین اتفاقی که ممکن است بیفتد این است که کودکان هم چنین چیزهایی را تجربه کنند. بسیار مهم است که به آنها بیاموزیم نژادپرستی پذیرفتنی نیست و اگر دیدند که به کسی توهین می‌شود، آنها باید از او دفاع کنند. این باید در مدرسه آغاز شود. این باید بخش مهمی از برنامه درسی باشد. تنها در این صورت است که پیشرفت می‌کنیم.
منبع: DW