در ۱۰ سال گذشته موفق شد ۸ بار به فینال NBA برسد. ۸ فینال پیاپی. ۸ فینالی که سه‌بارش را برد و قهرمان معتبرترین مسابقات بسکتبال دنیا شد. بازگرداندن شکست ۳-۱ مقابل گلدن استیت وریرز به نفع کلیولند، یکی از مهم‌ترین برهه‌های تاریخ بسکتبال در دهه اخیر – و کل تاریخ - بود که لبران جیمز نقشی اساسی در آن داشت. این اولین و آخرین قهرمانی کاوالیرز در NBA بود. باشگاهی متعلق به ایالت اوهایو که جیمز هم متولد آن است. لبران در چند سال گذشته هر وقت سرحال بود، مسیر بازی و تیمش را مشخص کرد و نامش بر اندام هر حریفی لرزه می‌انداخت. تاریخ بسکتبال نمی‌تواند او را فراموش کند. از فصل ۲۰۱۰-۲۰۰۹ تا فصل ۲۰۲۰-۲۰۱۹ او به طور متوسط در هر بازی 9/ 26 امتیاز گرفت، ۷/ ۷ ریباند کرد و ۷/ ۷ پاس گل داد. هیچ بسکتبالیست دیگری در سال‌های گذشته به این آمار نزدیک هم نشده و همین تأثیر جیمز را نشان می‌دهد. او دهه اخیر را با یک تصمیم شوکه‌کننده شروع کرد و به تیم میامی هیت پیوست. این شروع ساخت یک قهرمان تازه در تاریخ NBA بود که می‌خواست در سال‌های آینده لیگ را قبضه کند. از آن زمان لبرون دو بار دیگر تیمش را تغییر داده. در سال ۲۰۱۴ دوباره به کلیولند بازگشت و از سال ۲۰۱۸ هم عضوی از تیم لس‌آنجلس لیکرز شده. لبران جیمز حالا ۳۵ سال سن دارد و سال‌های آخر زندگی حرفه‌ای‌اش در قامت بازیکن را سپری می‌کند. بازیکن 03/ 2 متری دنیای بسکتبال احتمالاً به‌زودی بازنشست خواهد شد و این خبر خوشی برای هواداران بسکتبال نخواهد بود. جیمز بی‌مثال بود و تکرار نشدنی.

 

بزرگ‌ترین بازیکن تاریخ تنیس بدون شک سرنا ویلیامز است. او ۲۳ بار جایزه‌های بزرگ موسوم به گرنداسلم را برای خود کرده؛ بیشتر از هر مرد یا زن دیگری که پایش به زمین تنیس باز شده. ۱۲ قهرمانی از مجموع این قهرمانی‌ها در دهه گذشته به دست آمد. یعنی در فاصله ۲۸ تا ۳۸ سالگی او.
تنیسور آمریکایی ۱۴ بار هم رقابت‌های دوبل را برای خود کرده و ۲ بار هم در ماده میکس به قهرمانی رسیده تا سیاهه افتخاراتش عجیب و غریب باشد.سرنا ویلیامز در ۱۰ سال گذشته، ۸ بار سال را در شرایطی به پایان برد که صدرنشین رنکینگ تنیسورهای زن دنیا بود و با ۱۸۶ هفته حضور پشت سرهم در صدر لیست، نامش در کتاب تاریخ نوشته شد؛ او از فوریه سال ۲۰۱۳ تا سپتامبر سال ۲۰۱۶ همواره شماره یک جهان بود.
آخرین قهرمانی سرنا در سال ۲۰۱۷ و رقابت‌های اوپن استرالیا به دست آمد. آن هم در حالی که دخترش المپیا را باردار بود. پیروزی در گرنداسلم ملبورن او را به بیست‌وسومین قهرمانی‌اش رساند و باعث شد تا رکورد استفی گرف برای همیشه شکسته شود.
بعد از مادر شدن، سرنا دوباره به زمین برگشت و حتی به فینال ویمبلدون و یو‌اس اوپن هم رسید اما دستش از رسیدن به جام کوتاه بود. او در دهه گذشته موفق شد مانند سال ۲۰۰۲ که جوان بود دوباره در سال ۲۰۱۵، در یک زمان قهرمان هر ۴ گرنداسلم دنیا باشد. افتخار بی‌نظیری که برایش لقب «سرنا اسلم» را به ارمغان آورد.

 

بیشتر ورزشکاران دنیا با قدرت‌شان خود را در تاریخ جای می‌دهند اما فدرر با ظرافتش این کار را انجام داده. حتی در روزهایی که او سنش بالا رفته و رقبایش زیادتر از گذشته شده‌اند؛ هر سرویس، ضربه و حرکتی که انجام می‌دهد انگار بدون زحمت انجام می‌شود. فدرر بیشتر با مغزش تنیس بازی می‌کند و این قابلیت را در دهه گذشته بیشتر از قبل به رخ رقبا کشید. تنیسور سوییسی در حالی وارد دهه دوم هزاره سوم میلادی شد که بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹، پانزده بار قهرمان رقابت‌های گرنداسلم شده بود و در دنیای تنیس آن سال‌ها بدون رقیب به نظر می‌رسید. او در دهه‌ای که تمام شد ۵ گرنداسلم دیگر هم به جمع افتخاراتش افزود و در کل از سال ۲۰۱۰ به این طرف ۴۲ قهرمانی در رقابت‌های مختلف کسب کرد. آخرین قهرمانی او در رقابت‌های گرنداسم در سال ۲۰۱۸ به دست آمد. درست در همان جایی که اولین قهرمانی این دهه‌اش را هم کسب کرد؛ ‌استرالیا. فدرر در سال ۲۰۱۴ رقابت‌های تیمی در جام دیویس را هم برد تا از این نظر هم تالار افتخاراتش خالی نماند. تنیسور محبوب ۲دهه اخیر دنیای تنیس در سال ۲۰۱۹ در رقابت‌های قهرمانی دبی، صدمین قهرمانی دوران حرفه‌ای‌اش را کسب کرد تا بعد از جیمی کانرس، دومین مردی شود که بیش از ۱۰۰ قهرمانی دارد. او در رقابت‌های اوپن مادرید هم با شکست دادن مونفیلس در راند سوم، هزار و دویستمین پیروزی تاریخش را کسب کرد. همه این اعداد و رکوردها نشان می‌دهد که دنیای تنیس هیچ‌وقت نمی‌تواند فدرر را فراموش کند.

 

تنها فوتبالیستی که در دهه اخیر موفق شد ۵ بار توپ طلا را برای خودش کند، اعجوبه آرژانتینی بود. فوتبالیستی که در هزاره سوم بیشترین تعریف و تمجیدها را متوجه خودش کرد و در دهه اخیر به اوج رسید. او در بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ به هر چیزی جز جام‌جهانی رسید؛ ۶ بار کفش طلای اروپا را گرفت، آقای گل جام‌جهانی ۲۰۱۴ شد، در اسپانیا ۷بار لالیگا را فتح کرد و ۲ بار هم فاتح لیگ قهرمانان اروپا شد. ۶ بار جایزه پیچیچی (آقای گل اسپانیا) را برای خود کرد و در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۵ با بارسلونا قهرمان جام باشگاه‌های جهان شد. وفاداری لیونل به بارسلونا از او یک ستاره تک‌باشگاهی ساخته که در دهه‌ای که همه‌چیز حول محور پول و خودخواهی می‌گذشت بی‌همتاست.
مهم‌تر از همه این آمار و افتخارات اما لحظات نابی بود که در ذهن تماشاگران به جای گذاشت. نبوغ او بی‌مثال است و حتی رقبا را به تشویق واداشته. ری هادسون، پیشکسوت فوتبال انگلیس زمانی درباره او گفته بود: «همه می‌گویند که تمام انسان‌ها در چشم خداوند یکسان هستند اما شاید این بازیکن ما را وادارد که جدی‌تر به این کلمات فکر کنیم!
مسی در دهه پیش رو هم همچنان برای درخشیدن فرصت دارد. او دست‌کم تا میانه‌های این دهه می‌تواند به افتخاراتش اضافه کند و هوادارانش را سیراب. مأموریت بزرگ او بالابردن جام جهانی در قطر خواهد بود؛ کار بسیار سخت و مشکلی که در دهه گذشته تا یک قدمی‌اش رفت اما با حسرت و آه بسیار آن را تقدیم تیم ملی آلمان کرد.